Apocalipse 10
Sola NT (SOY_SIM) vs VC
1 Am pɛɛ uléécɑɑtumɛ ucɔ yɛnu un ńnɑŋɛ mɑ́, un kɛyómɛcɑɑ-pɔ cɛpimɛlɛ̃ ɑhɔ́ɔ ɑn u yɑriilɛ̃. Kuwɑmɛnirí yɛ pɛɛ uriyu kɛcɑ́ɑ́ welɛ, ukɛyu kɛn we yɑrɛ ituŋɛ, uɑnɑ pɔ́ɔn we yɑrɛ inɑlempi.
1 Vi então outro anjo vigoroso descer do céu, revestido de uma nuvem e com o arco-íris em torno da cabeça. Seu rosto era como sol, e as suas pernas como colunas de fogo.
2 U pɛɛ kɛ́tɛlɛ́pi kɛnyinɛ kunípɛ-i múílɛnlɛ kɛn wúkulɛlɛ̃. Uu kúnɑ lukɛ-lukɛ mínimɑɑ kɛcɑ́ɑ́ cɔpu uu kumíi ntɑɑi kɛcɑ́ɑ́ cɔpu.
2 Segurava na mão um pequeno livro aberto. Pôs o pé direito sobre o mar, o esquerdo sobre a terra
3 Uu pɛɛ mɛyɑ̃́ cɑ́ɑ́i ɑi cɑ́ yɑrɛ kúkinɑɑ́ kpɛɛ sɛnkɛɛ. Kuu rincɑ́ɑ́i, ikónɛ ii sɛmni mɛsɛɛi, nnɛ̃́ nn kóm.
3 e começou a clamar em alta voz, como um leão que ruge. Quando clamou, os sete trovões ressoaram.
4 Kɛ ikónɛ ii mɛsɛɛi mɛ̃ tinɔ́ɔ ḿ mɑ, ɑḿ n lɑ kɛ́ wɔ́i, ɑm kɛyómɛcɑɑ-pɔ rinɔ́ɔ rinyinɛ komti rɛ: A ikónɛ mɛsɛmni mɛsɛɛi mɛ̃ tinɔɔ kɛfɑ-i rinyiki tikɛ́ m pékɑɑlɛ̃, kɑpɛ ri wɔi.
4 Quando cessaram de falar, dispunha-me a escrever, mas ouvi uma voz do céu que dizia: Sela o que falaram os sete trovões e não o escrevas.
5 Uléécɑɑtumɛ uyɛ̃ kɑḿ pɛɛ n yɛ̃́ un míni kɛcɑ́ɑ́ nɛ kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ nyɛnu uu kɛyómɛcɑɑ-mɛ̃ kunípɛ lukɛ-lukɛ síkɑ.
5 Então o anjo, que eu vira de pé sobre o mar e a terra, levantou a mão direita para o céu
6 Uu Uléécɑɑ yɛɛ kɛyómɛcɑɑ nɛ lɛlɛɛ kɛkɛmɛɛ ń we nɛ kɛtẽ nɛ lɛlɛɛ kɛkɛmɛɛ ń we nɛ mínimɑɑ nɛ lɛlɛɛ mɛkɛmɛɛ ń we n wɑpisi rinyiri séi uú nɛ wééri rɛ ituŋɛ íi kɔ nkpéni we.
6 e jurou por aquele que vive pelos séculos dos séculos, que criou o céu e tudo o que há nele, a terra e tudo o que ela contém, o mar e tudo o que encerra, que não haveria mais tempo;
7 Kɛyɑ́ɑ kɛ̃ kɛ uléécɑɑtumɛ sɛ́ɛ́i-sɛ́ɛ́i uú hɑ urinɑɑtɔ́ŋ n ténsɛnɛ, Uléécɑɑ kɛmúŋɛ́ nnɛ́í kɛɛ m pékɑɑlɛ̃ yɛ hɑ wɑinɛ yɑrɛ kuú pɛɛ mɛkɛɛ-mɛ linsímɛ́ upikɛikɔ́ ɑntepuyɛ n símisi.
7 mas nos dias em que soasse a trombeta do sétimo anjo, se cumpriria o mistério de Deus, de acordo com a boa nova que confiou a seus servos, os profetas.
8 Mɛtẽ mɛ̃ kɑḿ pɛɛ n kṍ mɛn kɛyómɛcɑɑ-pɔ nɛ́ símɑɑri, ɑmɛ kɔ pimɑ́ɑ nɛ́ kpɑ́ rɛ: A n ŋme ɑ hɑ kɛ́tɛlɛ́pi kɛɛ n wúkulɛlɛ̃ uléécɑɑtumɛ yɛɛ mínimɑɑ kɛcɑ́ɑ́ nɛ kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ n nyɛnu ɑnipɛ-i yɔsí.
8 Então a voz que ouvi do céu falou-me de novo, e disse: Vai e toma o pequeno livro aberto da mão do anjo que está em pé sobre o mar e a terra.
9 Am pɛɛ uléécɑɑtumɛ uyɛ̃ kuwɛ́ɛ́-mɛ̃ n sĩ, nɛn u tee rɛ ukɛ́ kɛ́tɛlɛ́pi kɛ̃ nɛ́ pɑ. Uu nɛ́ mɑɑ rɛ: A kɛ kpísi ɑɑ muuni. Kɛ yɛ́ ńtulɛ kɛfɑ súúnu, ɑmɑ́ kɛ yɛ́ mpɔ́nɔ́ɔ-i n lɑ́ɑ́rú yɑrɛ mɛtɛ̃́.
9 Fui eu, pois, ter com o anjo, dizendo-lhe que me desse o pequeno livro. E ele me disse: Toma e devora-o! Ele te será amargo nas entranhas, mas, na boca, doce como o mel.
10 Am uléécɑɑtumɛ kunipɛ-i kɛ́tɛlɛ́pi kɛ̃ yɔ́su ɑm muuni. Akɛ nnɛ́nɔ́ɔ-i lɑrisi yɑrɛ mɛtɛ̃́, ɑmɑ́ kɑm pilukɛ kɛ ḿ mɑsí, ɑkɛ ńtulɛ kɛnɛ́fɑ súúni.
10 Tomei então o pequeno livro da mão do anjo e o comi. De fato, em minha boca tinha a doçura do mel, mas depois de o ter comido, amargou-me nas entranhas.
11 Unyinɛ uu pɛɛ nɛ́ mɑɑ rɛ: Li pisɛ rɛ pɔkɛ́ hɑ kɔ nɛ Uléécɑɑ rinyiri lɛ̃ kuu ɑyu mɛyɑ̃ nɛ isoipuri nɛ mɛyu nɛ piyɔ́ɔpi kɛcɑ́ɑ́ n símisi pi ritɛ́ŋ́sɛ.
11 Então foi-me explicado: Urge que ainda profetizes de novo a numerosas nações, povos, línguas e reis.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.