Apocalipse 10

Sola NT (SOY_SIM) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Am pɛɛ uléécɑɑtumɛ ucɔ yɛnu un ńnɑŋɛ mɑ́, un kɛyómɛcɑɑ-pɔ cɛpimɛlɛ̃ ɑhɔ́ɔ ɑn u yɑriilɛ̃. Kuwɑmɛnirí yɛ pɛɛ uriyu kɛcɑ́ɑ́ welɛ, ukɛyu kɛn we yɑrɛ ituŋɛ, uɑnɑ pɔ́ɔn we yɑrɛ inɑlempi.
1 E vi outro anjo forte que descia do céu, vestido de uma nuvem; por cima da sua cabeça estava o arco-íris; o seu rosto era como o sol, e os seus pés como colunas de fogo,
2 U pɛɛ kɛ́tɛlɛ́pi kɛnyinɛ kunípɛ-i múílɛnlɛ kɛn wúkulɛlɛ̃. Uu kúnɑ lukɛ-lukɛ mínimɑɑ kɛcɑ́ɑ́ cɔpu uu kumíi ntɑɑi kɛcɑ́ɑ́ cɔpu.
2 e tinha na mão um livrinho aberto. Pôs o seu pé direito sobre o mar, e o esquerdo sobre a terra,
3 Uu pɛɛ mɛyɑ̃́ cɑ́ɑ́i ɑi cɑ́ yɑrɛ kúkinɑɑ́ kpɛɛ sɛnkɛɛ. Kuu rincɑ́ɑ́i, ikónɛ ii sɛmni mɛsɛɛi, nnɛ̃́ nn kóm.
3 e clamou com grande voz, assim como ruge o leão; e quando clamou, os sete trovões fizeram soar as suas vozes.
4 Kɛ ikónɛ ii mɛsɛɛi mɛ̃ tinɔ́ɔ ḿ mɑ, ɑḿ n lɑ kɛ́ wɔ́i, ɑm kɛyómɛcɑɑ-pɔ rinɔ́ɔ rinyinɛ komti rɛ: A ikónɛ mɛsɛmni mɛsɛɛi mɛ̃ tinɔɔ kɛfɑ-i rinyiki tikɛ́ m pékɑɑlɛ̃, kɑpɛ ri wɔi.
4 Quando os sete trovões acabaram de soar eu já ia escrever, mas ouvi uma voz do céu, que dizia: Sela o que os sete trovões falaram, e não o escrevas.
5 Uléécɑɑtumɛ uyɛ̃ kɑḿ pɛɛ n yɛ̃́ un míni kɛcɑ́ɑ́ nɛ kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ nyɛnu uu kɛyómɛcɑɑ-mɛ̃ kunípɛ lukɛ-lukɛ síkɑ.
5 O anjo que vi em pé sobre o mar e sobre a terra levantou a mão direita ao céu,
6 Uu Uléécɑɑ yɛɛ kɛyómɛcɑɑ nɛ lɛlɛɛ kɛkɛmɛɛ ń we nɛ kɛtẽ nɛ lɛlɛɛ kɛkɛmɛɛ ń we nɛ mínimɑɑ nɛ lɛlɛɛ mɛkɛmɛɛ ń we n wɑpisi rinyiri séi uú nɛ wééri rɛ ituŋɛ íi kɔ nkpéni we.
6 e jurou por aquele que vive pelos séculos dos séculos, o qual criou o céu e o que nele há, e a terra e o que nela há, e o mar e o que nele há, que não haveria mais demora,
7 Kɛyɑ́ɑ kɛ̃ kɛ uléécɑɑtumɛ sɛ́ɛ́i-sɛ́ɛ́i uú hɑ urinɑɑtɔ́ŋ n ténsɛnɛ, Uléécɑɑ kɛmúŋɛ́ nnɛ́í kɛɛ m pékɑɑlɛ̃ yɛ hɑ wɑinɛ yɑrɛ kuú pɛɛ mɛkɛɛ-mɛ linsímɛ́ upikɛikɔ́ ɑntepuyɛ n símisi.
7 mas que nos dias da voz do sétimo anjo, quando este estivesse para tocar a trombeta, se cumpriria o mistério de Deus, como anunciou aos seus servos, os profetas.
8 Mɛtẽ mɛ̃ kɑḿ pɛɛ n kṍ mɛn kɛyómɛcɑɑ-pɔ nɛ́ símɑɑri, ɑmɛ kɔ pimɑ́ɑ nɛ́ kpɑ́ rɛ: A n ŋme ɑ hɑ kɛ́tɛlɛ́pi kɛɛ n wúkulɛlɛ̃ uléécɑɑtumɛ yɛɛ mínimɑɑ kɛcɑ́ɑ́ nɛ kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ n nyɛnu ɑnipɛ-i yɔsí.
8 A voz que eu do céu tinha ouvido tornou a falar comigo, e disse: Vai, e toma o livro que está aberto na mão do anjo que se acha em pé sobre o mar e sobre a terra.
9 Am pɛɛ uléécɑɑtumɛ uyɛ̃ kuwɛ́ɛ́-mɛ̃ n sĩ, nɛn u tee rɛ ukɛ́ kɛ́tɛlɛ́pi kɛ̃ nɛ́ pɑ. Uu nɛ́ mɑɑ rɛ: A kɛ kpísi ɑɑ muuni. Kɛ yɛ́ ńtulɛ kɛfɑ súúnu, ɑmɑ́ kɛ yɛ́ mpɔ́nɔ́ɔ-i n lɑ́ɑ́rú yɑrɛ mɛtɛ̃́.
9 E fui ter com o anjo e lhe pedi que me desse o livrinho. Disse-me ele: Toma-o, e come-o; ele fará amargo o teu ventre, mas na tua boca será doce como mel.
10 Am uléécɑɑtumɛ kunipɛ-i kɛ́tɛlɛ́pi kɛ̃ yɔ́su ɑm muuni. Akɛ nnɛ́nɔ́ɔ-i lɑrisi yɑrɛ mɛtɛ̃́, ɑmɑ́ kɑm pilukɛ kɛ ḿ mɑsí, ɑkɛ ńtulɛ kɛnɛ́fɑ súúni.
10 Tomei o livrinho da mão do anjo, e o comi; e na minha boca era doce como mel; mas depois que o comi, o meu ventre ficou amargo.
11 Unyinɛ uu pɛɛ nɛ́ mɑɑ rɛ: Li pisɛ rɛ pɔkɛ́ hɑ kɔ nɛ Uléécɑɑ rinyiri lɛ̃ kuu ɑyu mɛyɑ̃ nɛ isoipuri nɛ mɛyu nɛ piyɔ́ɔpi kɛcɑ́ɑ́ n símisi pi ritɛ́ŋ́sɛ.
11 Então me disseram: Importa que profetizes outra vez a muitos povos, e nações, e línguas, e reis.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.