2 Coríntios 12
Sola NT (SOY_SIM) vs ACF
1 Li pisɛ rɛ kɛ́ rikɔ́kɔri n wɑi, ɑmɑ́ rikɔ́kɔri ɑ́ri kɔ pɛɛ nyɑḿ. Amɑ́ nɛ nkpéni lɑlɛ kɛ́ mɛnɛ́yɛnɛ nɛ silɑ́rɛ́ kɛ Upíimɑ uu nɛ́ ń nyísɛ nkɔ́ símisi.
1 Em verdade que não convém gloriar-me; mas passarei às visões e revelações do Senhor.
2 Nɛ Kirisi upirɛtiki unyinɛ nyulɛ. Iŋmɛ̃ kɛfi nɛ inɑ yɛ nnyí kɛ Uléécɑɑ uu u n kpíipɔ uú nɛ kɛyómɛcɑɑ-pɔ ripɔ́hɔ tɑ́ɑ́nũ kɛ́mɛɛ ukɛkúrí sĩ́. Ám nyu un uisoipiŋɛ nnyí kɛ́mɛɛ we nɛ́ɛ úu ikɛmɛɛ́ we, ɑmɑ́ Uléécɑɑ ŋmɑnɛ yɛɛ nyu.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos (se no corpo, não sei, se fora do corpo, não sei; Deus o sabe) foi arrebatado ao terceiro céu.
3 Nɛ pɛɛ nyulɛ ŋmɑɑ rɛ li usoi uyɛ̃ kpíipɔlɛ ɑí nɛ kɛyómɛcɑɑ-pɔ Uléécɑɑ kɛkúrí sĩ́, ɑmɑ́ nɛ kɔ kpɑ́nɛ rɛ ɑ́m nyu un uisoipiŋɛ nnyí kɛ́mɛɛ we nɛ́ɛ úu ikɛmɛɛ́ we, ɑmɑ́ Uléécɑɑ ŋmɑnɛ yɛɛ nyu. Kɛlõ kɛ-i kuú pɛɛ ɑwɑhɑnɔɔ ɑnyinɛ kõ kɑ́i usoi ncée n hɛ rɛ ukɛ́ fe ukɛ́ símisi.
3 E sei que o tal homem (se no corpo, se fora do corpo, não sei; Deus o sabe)
4 — ausente —
4 Foi arrebatado ao paraíso; e ouviu palavras inefáveis, que ao homem não é lícito falar.
5 Nɛ́ fe ɑm liute uyɛ̃ mpuri nnyɑ rikɔ́kɔri wɑi. Amɑ́ in tinɛ́cúruu ŋmɑɑ, in n lɑ tinɛ́nɑ́rɛi kɛcɑ́ɑ́ kɑm n nyu nnyɑ kɑm yɛ́ fe ɑm tikɔ́kɔri wɑi.
5 De alguém assim me gloriarei eu, mas de mim mesmo não me gloriarei, senão nas minhas fraquezas.
6 Nɛn pɛɛ́ n lɑ kɛ́ rikɔ́kɔri wɑ, úkɑ úu yɛ́ fe ukɛ́ rɛ isɔhɔ kɑm tóri. Asei kɑḿ pɛɛ́ nɛ ri wɑinɛ. Amɑ́ nɛ mɛnɛ́círɛ múílɛnlɛ. Ám lɑ unyinɛ ukɛ́ kɛnɛ́cɑ́ɑ́ kɛmúŋɛ́ kɛnyinɛ wɑ kɛɛ lɛ̃ kɛ pisoi ɑpi kɛnɛ́cɑ́ɑ́ n nyɑ́ni nɛ́ɛ kɑpi n kómɛi n fe.
6 Porque, se quiser gloriar-me, não serei néscio, porque direi a verdade; mas deixo isto, para que ninguém cuide de mim mais do que em mim vê ou de mim ouve.
7 Ám kɑpɛ nɛ lipíimɑ lɛ̃ kɛ Upíimɑ uu nɛ́ n nyísɛ nnyɑ rikɔ́kɔri n wɑi nnyɑ kɛ itói inyinɛ ii inɛ́piŋɛ-i we. Setɑni utumɛ unyinɛ yɛɛ nɛ́ fɑ́pii rɛ ɑ́m kɑpɛ nɛ rikɔ́kɔri n fulɑɑlɛ̃ nnyɑ.
7 E, para que não me exaltasse pela excelência das revelações, foi-me dado um espinho na carne, a saber, um mensageiro de Satanás para me esbofetear, a fim de não me exaltar.
8 Mɛpehẽ mɛtɑɑni kɑm Upíimɑ pisɛ rɛ ukɛ́ itói iyɛ̃ nɛ́ lesɛ
8 Acerca do qual três vezes orei ao Senhor para que se desviasse de mim.
9 uu pɛɛ nɛ́ pɛsɛ rɛ: Kɛfɑ kɑḿ nɛ pɔ́ n fénnɛlɛ̃ yɛ nɛ pɔ́ piyɛlɛ. Tipɔ́nɑ́rɛi kɛ́mɛɛ kɑm yɛ nnɛ́nɑŋɛ nyísɛ. Lɛ̃ nnyɑ, nɛ́ tinɛ́nɑ́rɛi nnyɑ rikɔ́kɔri wɑ Kirisi nnɑŋɛ nkɛ́ nɛ kɛnɛ́mɛɛ n nyísɛlɛ̃.
9 E disse-me: A minha graça te basta, porque o meu poder se aperfeiçoa na fraqueza. De boa vontade, pois, me gloriarei nas minhas fraquezas, para que em mim habite o poder de Cristo.
10 Lɛ̃ nnyɑ, tinɛ́nɑ́rɛi nɛ ɑlɛ̃́ kɛ́mɛɛ́ kɑm ń we nɛ íwɛ nɛ piwéékusɛ nɛ mpɔ́ɔcɑɑi kɑm Kirisi nnyɑ n yɛ́nɑɑlɛ̃ yɛ nɛ́ lɑ́ɑ́rúlɛ. Li we rɛ nɛ yɛ nɛn tinɑ́rɛi m mɑ́ kɑm pɛɛ mɛníŋɛ pɑ́ɑ́pú.
10 Por isso sinto prazer nas fraquezas, nas injúrias, nas necessidades, nas perseguições, nas angústias por amor de Cristo. Porque quando estou fraco então sou forte.
11 Nɛ nkpéni símisilɛ yɑrɛ usɔhɔtorɛ, ɑmɑ́ nɔ́ɔ tíyɛsɛ kɑm lɛ̃ wɑi. Nɔ́ɔ yɛ́ pɛɛ mɛníŋɛ kɛnɛ́cɑ́ɑ́ ńsɔnɛ símisi. Ḿpɑ́ nɛnsɑ́ líkɑ n tu, pɛ̃ kɑni nní n nyɑ́ni rɛ pitumɛ píimɑ ɑ́pi líkɑ nɛ́ fe.
11 Fui néscio em gloriar-me; vós me constrangestes. Eu devia ter sido louvado por vós, visto que em nada fui inferior aos mais excelentes apóstolos, ainda que nada sou.
12 Kumúŋɛ́ kpɛ-i kɑḿ pɛɛ nɔ́kɛnɛ́mɛɛ pinɛ́kɛi n wɑi, nɔ pɛɛ nnɛ́niŋɛ ḿpɑ́ ncɔ́ŋ ń-ye kɛ́mɛɛ nɛ mɛwɑisɑŋɑ nɛ mɛwɑi píimɑ yɛnlɛ. Lɛlɛɛ nyísɛ rɛ nɛ utumɛ lɛ.
12 Os sinais do meu apostolado foram manifestados entre vós com toda a paciência, por sinais, prodígios e maravilhas.
13 Yo kɛcirɛ kɛ Uléécɑɑ icɑ́pinɛ icɔ ii yɛ̃́ ɑi nɔ̃́ pɑ́rí? Insɑ́ kɑ́m líkɑ nɔ́ m pisɛ rɛ ɑni nɛ nɛ́ lɛ̃́. In lɛɛ ni, ɑni nnɛ́cɑɑi mmɛ̃ nɛ́ sɑ́rɛi!
13 Pois, em que tendes vós sido inferiores às outras igrejas, a não ser que eu mesmo vos não fui pesado? Perdoai-me este agravo.
14 Nɛ kɔ mɛnɛ́círɛ picɑ́pinɛ mɑsilɛ kɛ́ mɛtɑ́ɑ́nũ nɔ́kɛnɛ́mɛɛ́ hɑpɔ. Nɛn kɔ n hɑpɔ ɑ́m nɔ́ pisɛnɛ rɛ ɑni nɛ́ lɛ̃́. Ái nɔ́linɛ́kɔ́ kɑḿ lɑ, ɑmɑ́ nɔ́rinɛ́cúruu kɑḿ lɑ. Asei kɛcɑ́ɑ́, ɑ́i sipipi sɛɛ yɛ cɑ́pinɛntɛ ɑsi pisɑ́ɑ nɛ píni yekei, ɑmɑ́ pisɑ́ɑ nɛ píni pɛɛ yɛ cɑ́pinɛntɛ ɑpi pisipipi yekei.
14 Eis aqui estou pronto para pela terceira vez ir ter convosco, e não vos serei pesado, pois que não busco o que é vosso, mas sim a vós: porque não devem os filhos entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Nɛ̃́ nɛ́ rinɛ́pɔ́ɔ nɛ nɔ́kɛnɛ́cɑ́ɑ́ mɛnɛ́mɑ́ cɑɑi ɑm kɔ rinɛ́cúruu kpísi ɑm nɔ́kɛnɛ́cɑ́ɑ́ hɛ, ɑ́i yɛ́ nɛ́ ricɔ́ŋ. Lɛ̃ nnyɑ, nɔ́ nkɑ́ripi nɛ́ n lɑ rɛ nɛ mɛyɑ́nsei nɔ́ lɑ nnyɑɑ?
15 Eu de muito boa vontade gastarei, e me deixarei gastar pelas vossas almas, ainda que, amando-vos cada vez mais, seja menos amado.
16 Nɔ́rinɛ́cúruu yɛ nkpéni yɛ̃́ tɛ ɑ́m nɔ́ úkɑ pisɛ rɛ ukɛ́ nɛ́ lɛ̃́. Unyinɛ yɛ́ kɔ fe uu rɛ nɛ uyɑɑlukɛ lɛ, mɛsɔhɔ kɑm nɔ́ pínɛi ɑḿ nɛ nɔ́ fe ɑm mɛnípɛɛ le.
16 Mas seja assim; eu não vos fui pesado mas, sendo astuto, vos tomei com dolo.
17 Nɛ́ɛ pɛ̃ kɑm nɔ́kɛnɛ́mɛɛ n tumpɔ unyinɛ kɑḿ nɛ ritiki ɑḿ nɛ nɔ́linɛ́kɔ́ yɔ́su ɑḿ n te?
17 Porventura aproveitei-me de vós por algum daqueles que vos enviei?
18 Nɛ Tiiti riŋmɔ́ɔ́púsɛlɛ rɛ ukɛ́ nɔ́kɛnɛ́mɛɛ́ hɑpɔ, ɑm kɔ u nɛ urɔ́mɑ́rɛcɔ ucɔ uyɛ̃ tumpɔ. Nɔ́ fe ɑni rɛ Tiiti yɛ nɔ́linɛ́kɔ́ yɔsilɛ uú n tee? Yɑrɛ ɑ́i kɛmúŋɛ́ kɛsɛ kɛ tɔ́ nɛ uyɛ̃ ɑrí nɛ kɛisi tɔn kɔ ncée nsɛ tikilɛ̃ nɛ́ɛ?
18 Roguei a Tito, e enviei com ele um irmão. Porventura Tito se aproveitou de vós? Não andamos porventura no mesmo espírito, sobre as mesmas pisadas?
19 In n lɑ, hɑ́i mɛkɛɛ-mɛ kɑni nkpéni músu rɛ ɑlɑri kɑri nɔ́kɛnɛ́mɛɛ wɛ́ɛ́si. Ái nkpɑ́ni lɛ̃. Tɔ́ nɛ Kirisi kupɛ́nɛcɔ kɛ́mɛɛ kɑri Uléécɑɑ kɛyu-i símisi. Pimɑ́rɛcɔ, tɔ lɛ̃ nnɛ́í wɑi rɛ nɔkɛ́ nɛ Uléécɑɑ ncee kɛ́mɛɛ pɑpisi nnyɑ.
19 Cuidais que ainda nos desculpamos convosco? Falamos em Cristo perante Deus, e tudo isto, ó amados, para vossa edificação.
20 Ái líkɑ nnyɑ kɑm lɛ̃ wɑi. Nɛ wuru rɛ nɛ́ hɑ nɔ́ lɛɛpɔ ɑ́ni we yɑrɛ kɑḿ pɛɛ ń lɑ, nɔ́ɔ kɔ yɛnu rɛ ɑ́m we yɑrɛ kɑní pɛɛ ń lɑ. Nɛ wuru rɛ pitele nɛ kufɑtoi nɛ kuwɔ́i nɛ íkɛŋɛnɛ nɛ ɑlɛ̃́ nɛ iwɔ́hɔ́ nɛ píyuwɛ́lɑɑ nɛ mɛ́woo mɛ́woo piwɑi yɛ́ nɔ́kɛnɛ́cɔpɛ n we.
20 Porque receio que, quando chegar, não vos ache como eu quereria, e eu seja achado de vós como não quereríeis; que de alguma maneira haja pendências, invejas, iras, porfias, detrações, mexericos, orgulhos, tumultos;
21 Nɛ kɔ wuru rɛ kɛ́ nɛ m pɛɛpɔ, Uléécɑɑ yɛ́ hɑ nɔ́inɛ́nípɛɛ-i isɛi piwɑisɛ nɛ́ rikpɑ́. Nɔ́pinɛ́kɔ́ mɛyɑ̃ pɛɛ nɛ mɛwɑi kópɛ ń nɔŋ́lɛ̃ yɑrɛ kɑpí pɛɛ n wɑi yɛ́ hɑ tíyɛsɛ ɑm téni hɑ́i. Ápi kɑhɑnɛ pimɛkpɛrinkpɛwɑi nɛ pimɛsɛicirɛwɑi kɑpí pɛɛ n wɑi kɛpirɛ rintɔ.
21 Que, quando for outra vez, o meu Deus me humilhe para convosco, e chore por muitos daqueles que dantes pecaram, e não se arrependeram da imundícia, e fornicação, e desonestidade que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.