Rute 1

Magtubu dənə̂ Mãr̰ĩ (SOR) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Wála gɨ woni àla sariya lam gɨ dwãr̰ĩ mana gɨ sɨn̰a dɨ Israyel dɨdə da, badɨgara dɨ geche gɨra ɨndər. Mana gɨ ta lə da, abe mɨn gɨ ciri duwa Betɨlehem sɨn̰a dɨ Juda lə, sogɨ day gɨ dyaməw me, dɨndaw sɨr me ba gɨ ha dama mana gɨ sɨn̰a dɨ Mowab lə.
1 No tempo em que Israel era governado por juízes, houve uma grande fome naquele país. Por isso um homem de Belém, cidade da região de Judá, foi com a sua mulher e os seus dois filhos morar por algum tempo num país chamado Moabe.
2 Abe gɨ ta di, gɨ ꞌwogɨw Elimelek, me dyaməw, gɨ ꞌwogɨdɨ Nomi, me dɨndaw nə abje nə sɨr di, gɨ mɨn gɨ ꞌwogɨw Malon me, gɨ ɗang, gɨ ꞌwogɨw Kilyon me ca. Nare nə ta di gɨndəgɨ i mage nənə Epɨrata gɨ ciri duwa i Betɨlehem sɨn̰a dɨ Juda lə. Mana gɨ cendi gɨra sɨn̰a dɨ Mowab lə da, cendi dam lə.
2 O nome desse homem era Elimeleque, e o da sua mulher, Noemi. Os dois filhos se chamavam Malom e Quiliom. Essa família era de Efrata, um povoado que ficava perto de Belém de Judá. Eles foram para Moabe e ficaram morando ali.
3 Targɨn̰ ɗang da, Elimelek gɨnə Nomi tɨrədɨ di mar bam me, tandi wor dam wambɨ mɨnadɨ gɨ dɨndadɨ nə abje nə sɨr di.
3 Algum tempo depois, Elimeleque morreu, e Noemi ficou com os dois filhos,
4 Dɨndadɨ nə sɨr di lay namde nə sɨn̰a dɨ Mowab lə, dɨ mɨn gɨ ꞌwogɨdɨ Orpa me, dɨ ɗang gɨ ꞌwogɨdɨ Rut me ca. Cendi dam mana gɨ ta lə di nem ya aliya mwaj de.
4 que casaram com moças moabitas. O nome de uma delas era Orfa, e o da outra, Rute. Quando já fazia quase dez anos que estavam morando ali,
5 Ɨr̰ɨ Malon me Kilyon me margɨ bam ca dayyə ca, me Nomi di wor dam mɨnadɨ dɨban dɨndadɨ nə sɨr di me, tɨrədɨ di me ca.
5 Malom e Quiliom também morreram. E Noemi ficou só, sem os filhos e sem o marido.
6 Wála mɨn, Nomi doy dara Aba dama gɨ dɨrəw bɨr̰ɨn̰ ba àl ladni gɨ nare duwa nə sɨn̰a dɨra lə, ba ꞌyàgɨ́ mani nə wama me. Mana gɨ ta lə da, tandi sogɨ gɨ nugɨradɨ nə sɨr di mana gɨ Mowab ba gɨ cor ha sɨn̰a dɨra lə di bi.
6 Um dia Noemi soube que o Senhor tinha ajudado o seu povo, dando-lhe boas colheitas. Então ela se aprontou para sair de Moabe com as suas noras.
7 Cendi sogɨ mana gɨ sɨn̰a dɨ cendi dam lə di hargɨ mɨn gɨ nugɨradɨ nə sɨr di ba gɨ cor ha sɨn̰a dɨ Juda lə di.
7 Elas saíram a fim de voltar para Judá, mas no caminho
8 Mana gɨ cendi gɨr bɨrmə lə da, Nomi waygɨ nugɨradɨ ba da: «Cwarna hana ulay dannə ɗɨm, kal wi kaw cwarna hana kɨrə nə iw lə. Kal Aba dama gɨ dɨrəw bɨr̰ɨn̰ àlna gandang dusi dɨ lade ya ꞌyeni anə banə àlgɨ́ nɨm gɨ tɨrgang nə mar bam ta de me, ya anə banə àl nɨm gandɨn ɨndi de me ca.
8 Noemi disse às noras: — Voltem para casa e fiquem com as suas mães. Que o
9 Kal wi kaw, Aba dama gɨ dɨrəw bɨr̰ɨn̰ ꞌyànáw abe me, ꞌywana ꞌywala mana gɨ ciri duwa dwar̰ɨ lə kɨrə nə tɨrəwə me ca.» Ɨr̰ɨ tandi yɨbɨ nugɨradɨ di sɨdə, me nugɨradɨ di sojɨ gura mar̰ɨjagɨ daa nan̰,
9 O Senhor permita que vocês casem de novo e cada uma tenha o seu lar! Então Noemi se despediu das suas noras com um beijo. Porém elas começaram a chorar alto
10 me cendi waydɨ da: «Bədə, nə haynin gandi mɨn sɨn̰a dɨnə war̰ay dayyə di bá!»
10 e disseram: — Não! Nós não voltaremos. Nós iremos com a senhora e ficaremos com o seu povo.
11 Nomi cor waygɨ da: «Dɨndani ni woni, cwarna hana ulay dannə bi, anə ùr ba nə ha gandɨn ɗang àla na mo? Caga da, aliya ni gaba yàa dine nə abje nə ɗan̰ ha layang da, ilə ɗang mo?
11 Mas Noemi respondeu: — Voltem, minhas filhas. Por que querem ir comigo? Vocês acham que eu ainda poderei ter filhos para casarem com vocês?
12 Nə amsang dɨndan ni woni, cwarna hana ulay dannə. Nə hal nan̰e, ꞌwoo ni gɨ abe ilə bədə ɗɨm. Dee nə ɨrmɨnə dusɨnnə ba nə nem changa dɨ laba lə dog ꞌya gɨ abe me yàa dine nə abje me kaw,
12 Voltem para casa porque já estou muito velha para casar de novo. Pois, ainda que eu tivesse esperança de casar outra vez ou mesmo que casasse esta noite e chegasse a ter filhos,
13 anə ha nyama ɓyadagɨ dara cendi ba jwarbɨna bá mo? Anə ha yəə sɨdəng gɨn̰ə laya abje nə ɗang bam mo? Àlna yande bədə. Dɨndan, ɨndi da, wamani ni ɗoy gɨ dan bam, Aba dama gɨ dɨrəw bɨr̰ɨn̰ yáa ɨsəw àsan wamani dɨ geche di i dɨnnə ɨndi.»
13 será que vocês iriam esperar até que eles crescessem para vocês casarem com eles? É claro que não, minhas filhas! O Senhor está contra mim, e isso me deixa muito triste, pois vocês também estão sofrendo.
14 Deme nugɨradɨ nə sɨr di nul gura gɨ mar̰ɨjagɨ daa nan̰ ɗang. Targɨn̰ ɗang da, Orpa di yɨ nuwadɨ di sɨdə ɨr̰ɨ cor ha nə war̰adɨ lə ɗɨm. Me Rut dɨra da, wor gandɨdɨ jang.
14 Aí elas começaram a chorar alto outra vez. Então Orfa se despediu da sua sogra com um beijo e voltou para o seu povo. Mas Rute ficou.
15 Nomi waydɨ Rut da: «Yər, halay di cor yá ꞌywaa war̰adɨ me ꞌywaa mãr̰ĩ gɨnə war̰adɨ day me ca. Mɨndi kaw, cor ha gandɨdɨ me.»
15 — Veja! — disse Noemi. — A sua cunhada voltou para o seu povo e para os seus deuses. Volte você também para casa com ela.
16 Ɨr̰ɨ Rut codɨ waydɨ da: «Kal ajɨmara gandɨn dara ba nə cwarna hana kalnay bam ɗi.
16 Porém Rute respondeu: — Não me proíba de ir com a senhora, nem me peça para abandoná-la! Onde a senhora for, eu irei; e onde morar, eu também morarei. O seu povo será o meu povo, e o seu Deus será o meu Deus.
17 Mana gɨ dɨ marna lə da,
17 Onde a senhora morrer, eu morrerei também e ali serei sepultada. Que o Senhor me castigue se qualquer coisa, a não ser a morte, me separar da senhora!
18 Mana gɨ Nomi yər dara Rut ùr ba dɨ ha i gandɨdɨ bá da, tandi hoy ajɨmara gɨ gwale di.
18 Como Noemi viu que Rute estava mesmo resolvida a ir com ela, não disse mais nada.
19 Cendi hargɨ ca dayyə dɨmgɨ Betɨlehem bá. Mana gɨ cendi gɨr kɨrə Betɨlehem da, nare nə ciri dɨdə pad yɨbdɨ dɨdəgɨ me, namde ùrbɨ sɨdəgɨ ba da: «Ɓag deme dɨ ta di i Nomi di mo?»
19 E elas continuaram a viagem até Belém. Quando chegaram lá, toda a cidade ficou agitada por causa delas. E as mulheres perguntavam: — Esta é a Noemi?
20 Me Nomi cogɨ waygɨ da: «ꞌWagɨnan sumi gɨ Nomi gɨ gɨndɨw i sii ꞌywala di bədə ɗɨm, me ꞌwagɨnan sumɨn Mara gɨ gɨndɨw i wamani ɗɨm. Dara Mãr̰ĩ gaba dwana di àsɨ́n wamani gɨ geche dɨnnə.
20 Porém ela respondia: — Não me chamem de Noemi, a Feliz. Chamem de Mara , a Amargurada, porque o Deus Todo-Poderoso me deu muita amargura.
21 Mana gɨ nə so ka da, nə ha i gɨ mani ni nan̰ ɨsənnə, me Aba dama gɨ dɨrəw bɨr̰ɨn̰ àlan nə cwara ɨsən pəgɨn̰. ꞌWagɨnan Nomi bədə ɗɨm, dara Aba dama gɨ dɨrəw bɨr̰ɨn̰ di àsɨ́n wamani dɨnnə, i sɨdɨ, Mãr̰ĩ gaba dwana con idɨ n̰agɨni ɗɨm.»
21 Quando saí daqui, eu tinha tudo, mas o Senhor me fez voltar sem nada. Então, por que me chamar de Feliz, se o Deus Todo-Poderoso me fez sofrer e me deu tanta aflição?
22 I yande me Nomi swaa kala sɨn̰a dɨ Mowab bam ba dɨ cor ha sɨn̰a dɨra lə day gɨ nuwadɨ dɨ Rut dɨ gɨndɨdɨ i Mowab di me ca. Wála gɨ cendi gɨra Betɨlehem da, nare ilə gɨlə swagə nə gɨ ꞌwogɨgɨ «orjɨ» lə ɗɨm.
22 E foi assim que Noemi voltou de Moabe, com Rute, a sua nora moabita. Elas chegaram a Belém quando a colheita de cevada estava começando.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Rute 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.