Lucas 15
Gotiki olu kutifi ledami ka kofawa (SNP) vs ARA
1 Ena kifana takisi olu-olu amo weki ido mona nosámami mele-mele amo weki muki Yesu kala kolinune, loti amodoka oti ogona o ede minae.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Eti o minafa, Falisi weki ido lo melamo ka api gilibamo weki yate Yesu koli nosámami umuti eti lamo, We ama ya mona nosámami mele-mele amo wenena yaki koina wi gedeto lakoina no-no o minae, loti lae.
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Eti lato, ena Yesu ya kepa ka logimami,
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 Kolalo. Linate minagu yauti we makafo sipisipila wani hadeti (100) minaguti lawoko ma ya fuisageto liliga nainti-naini (99) ya faifa nemo ya yuwa namo ebalo fulo gedetoto uto fuisamima ya moni wilimo uto uto olu oloto pinami nefe?
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Olu oloto pito alikani naba-naba oto eyauto
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 numudoka itibito enami ne. O fedeto auwafo-motaki ido wenena adu minoti ekelamo wenenalaki olu mau wi gedeto eti loto logiminami, Sipisipine fuisamima ya olu oloto pitowe. Yamu namoki lakoina alikani naba-naba enune, loto lenagoliye.
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Ido ka logimowe. Kosinauka minamo yate ayaidana oti lifima mino edami we lawoko makafo siya-muluna olu eleyapa winami, alikani naba-naba o minae. Ido alikani naba-naba enawamo monaniwa yakafo wenena nainti-naini (99) mona efe limoko mele-mele onimo nenako, sete-mulude eleyapa wiyámenune, loti lenawamo yamu alikani amo mona ya olu fulo edaiye.
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Ido wena makafo kifanala siluwa teni (10) nemo yauti lawoko ma fuisaito feiya kito numugu ya moita kilito esama-masama oto moni wilimo uto uto oloto pinagolife?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Oloto pitoto wenawa ya auwafo-motaki ido wenenala adu minamo yaki olu mau wi gedeto logiminami, Kifanane siluwa lawoko ma fuisami yama olu oloto pitowe. Yamu namoki lakoina alikani naba-naba enune, loto lenagoliye.
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Ido ka ma logimowe. Ayaidana oto Goti enisolela omunido lifimala nemo we makafo siya-muluna olu eleyapa winami, alikani naba-naba o minae, loto logimaiye.
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yesukafo ka ma enu wito logimami, We ma nalafo lele minami ya
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 aiga kedami kipa yakafo melafo loumami, Netaka iya ku nedanimo yama nomo, loto loumaito netala iya meleto nalafo lele gimaiye.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 Netala nalafo gimaito kamena lina efe lako minoito aiga kedami kipamakafo netala-matala muki olu mau wito oluto eba ma faiga mauka uto yalo iya ku edami netala muki kifanalo fuloto mona nosámami meleto monito kifanala fulo fuli liye.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Kifanala koukamela muki ya fuli loito minaito mika yalo kadunamu naba oloto piyaito, Wene-neta ma minámainako, kadunamu fulutenae, loto
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 aya ebalo wenena ma nedo uto lonoka olunae, lito, Yafone weni-neta umuto kiyaba o, loto yalo fulo edaito yafola kiyaba iye.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Yafola kiyaba oto kadunamu folaifa, we ma wela-neta umámainako, yafo weni-neta ya noneto mune enaiye, loto kolaiye.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 Eti loto kolito oku onaiguti ega-maga oito nedito eti loto kala kiyami, Menefo koubanabala we muki ya konuma-kobina noti minamo leiga neta so loto nemo nefa, namo ya kadunamu fulu minowe.
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Etito nemoma nenako, menefo nedoka itibito uto eti loumunae: Menefo, namo ya kosinau minami wete kamote mona nosámami mele gedomo yamu lifimane ne.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Yamu nanefo ne, loto lenanimo ya efe ádenami ne. E’e, kamo lonokalo kouba-naba wele, loto fulo nedenane, loto kala kito
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 nedito melafodoka wiye.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Mudo edaito, nalafokafo loumami, Menefo, namo kosinau minami we ya mona nosámami mele edeto ido kamo omugalo mona nosámami mele kedomo yamu lifimane ne. Yamu nanefo ne, loto lenanimo ya efe ádenami ne, loto loumaifa,
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 melafokafo kouba-nabala we eti logimami, Kenemane oti ukanalo owo lalo-talo ukanido owo maleka olu afima o edami yama oluti oti ukanalo wi edeti, analo ekeina neta lalo wi edeti, kiyanalo neta yaki wi edalo.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Etiti ya uti bulumakau dunuma fiyami ya oluti oti ofo kuwato alikani oto nenune.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Nanefowa ama yamu moda folaiye, loto loma nefa, kofa neidaiye. Ido fuisaito kofa olu oloto piyowe, logimaito ena apiti alikani oti noti minae.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 Eti o minato, nalafo komu kipa ya lonogu minaiguti oto numuna lega adu ya o fedeto nema loti melege olamo ya kolito
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 kouba-naba we ma lula fito eti loumami, Nedi-nedi ae? loto loga o edaiye.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Loga o edaito, eti loumami, Kunakafo folámoto itibito aito metibomakafo bulumakau dunuma fiyami ma ofoto ku edaito noto minone, loumaiye.
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 Eti loto loumami ka ya kolito siya kala-kala lito lukafa oto numugu idámenagolowe, lito melafokafo kolito numunauti lumuto loumami, Numugu ido, loto kala fi minaiye.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Kala fi minaifa, amokafo eti loto melafo loumami, Kolabe? Melege so loto kouba-naba o kedeto ido kakalo kamena lawoko ma olu fulámomoma ne. Nefa, ido kamo ya meme momolati ya yaidana oto nomageto wenenaneki minámo-minámo onima ne. Ona moda eti ámanima ne.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Eti ámanima nefa, ido nakafo ama ya netaka-mataka oluto monito wenaipa nomilipa kopa olu ono-ono oto gimi fuli loto kofa itibito aito ya kamo kala kolito yafoka-bulumakau momola dunuma fiyami ya ofo ki edane, loto eti loumaiye.
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 Eti loumaito, melafokafo limo, Nanefone, kamena-kamena namote minomima nenako, namo netane muki ya kaimo netaka ne.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Etito nefa, onema ya sete-muludeu lalo kolokele. Aya kunakafowa ya fulutaima nefa, onema kofa neidaiye. Ido u kopa utaima nefa, onema kofa olu oloto piyone, loto loumaiye.
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.