Atos 16

Wɩɩsɩ Nyʋʋfalɩɩ Teŋ (SIG) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Nyɛ rɛ Pɔɔl sii mʋ Dɛɛbi, a lɩɩ doŋ a kpa mʋ Lisitira. Lisitira tɩyaŋ, ʋ na Yesu hatɩnnɩ kɩdɩgɩ aa we doŋ ba kɩ yɩrɩ Timoti. Timoti nɩɩna fa yaa Gyuu rɛ, a mɛ fa laa Yesu wɩya di, aŋka ʋ kuwo kɛ fa yaa Giriki tɩɩna.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra. Havia ali um discípulo, chamado Timóteo, filho de uma judia cristã, mas de pai grego,
2 Krisitabiisi aa we Liisira abee Ikoniya buloŋ tɩyaŋ fa aa bigisi Timoti rɛ weliŋ.
2 que gozava de ótima reputação junto dos irmãos de Listra e de Icônio.
3 Pɔɔl gyɩ aa kyɛ dɩ ʋ kaŋ Timoti tɩŋa ʋ hal lɛ. Ɛɛ rɛ tɩŋ ʋ gyɩ leŋ ba keri Timoti peŋ. Beewɩya Gyuuma hʋ buloŋ aa we doŋ paalʋʋ tɩyaŋ gyɩ gyɩma rɛ anɩɩ Timoti bɩ keri ʋ peŋ, beewɩya ʋ kuwo gyɩ yaa Giriki tɩɩna rɛ, ka Giriki tɩmma mɛ bee keri ba biisi pene.
3 Paulo quis que ele fosse em sua companhia. Ao tomá-lo consigo, circuncidou-o, por causa dos judeus daqueles lugares, pois todos sabiam que o seu pai era grego.
4 Saŋa hʋ ba aa mʋ tɔnɩ no buloŋ, ba gyɩ basɩ wɩya tɩya Krisitabiisi hʋ aa we doŋ ma tɩyaŋ nɛ. Wɩya hʋ Yesu kpambɩsɩ hʋ abee Krisitabiisi nɩhɩyasɩ aa we Gyerusalɛm tɩyaŋ aa biŋ tɩya ba dɩ ba kɩ tɩŋa, ba aa rɛ ba basɩ tɩya ba.
4 Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Nyɛ rɛ Krisitabiisi hʋ buloŋ aa we doŋ marɩ laa Yesu wɩya di weliŋ, aŋ marɩ wala kɩ pɛ kyɛɛ bee ʋ nyʋwa buloŋ.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia.
6 Pɔɔl bee ʋ dɔŋtɩŋsɩ hʋ gyɩ gɔllɔ rɛ weliŋ, a tɩŋ Firigyiya bee Galetiya paalʋʋ, beewɩya Wɩɩsɩ Wiyesi Welii hʋ gyɩ bɩ tɩya ba ŋmanɩɩ dɩ ba basɩ Wɩɩsɩ wɩya Esɩya paalʋʋ tɩyaŋ.
6 Atravessando em seguida a Frígia e a província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra de Deus na {província da} Ásia.
7 Ɛɛ rɛ ba vala gɛɛ, a mʋ kpaga Maasɩya paalʋʋ. Doŋ tɩyaŋ nɛ ba lʋga dɩ ba fa tɩŋ Bitiiniya paalʋʋ mʋ, amɛ Yesu Wiyesi Welii hʋ gyɩ bɩ tɩya ba ŋmanɩɩ.
7 Ao chegarem aos confins da Mísia, tencionavam seguir para a Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Nyɛ rɛ ba tɩŋ Maasɩya paalʋʋ a mʋ pele Turowasɩ.
8 Depois de haverem atravessado rapidamente a Mísia, desceram a Trôade.
9 Ʋ tebine, Pɔɔl na anɩɩ ʋ aa duwosi, a na dɩ baal kɩdɩgɩ lɩɩ Masidooniya paalʋʋ, a ko sɩŋ ʋ sɩya tɩyaŋ, a kɩ sʋla ʋ, a baa, “Ko kyiyeli ma Masidooniya paalʋʋ tɩyaŋ.”
9 De noite, Paulo teve uma visão: um macedônio, em pé, diante dele, lhe rogava: Passa à Macedônia, e vem em nosso auxílio!
10 Pɔɔl aa naa gɛɛ ko teŋ, á beel-ʋ yaa siri dɩ á mʋ Masidooniya paalʋʋ, beewɩya á naa anɩɩ Wɩɩsɩ rɛ kɔnɩ daga ma baa dɩ á mʋ basɩ Wɩɩsɩ wɩweliye hʋ a tɩya nala hʋ aa we doŋ tɩyaŋ.
10 Assim que teve essa visão, procuramos partir para a Macedônia, certos de que Deus nos chamava a pregar-lhes o Evangelho.
11 Nyɛ rɛ á bɩl sii doŋ a kpa mʋ gyʋʋ nɩɩduworiboribal, a duwori kyol a kpa mʋ Samotiresi. Ʋ sɩgballɩya á bɩl sii kpa mʋ Niyapoli.
11 Embarcados em Trôade, fomos diretamente à Samotrácia e no outro dia a Neápolis;
12 Á bɩl lɩɩ doŋ a vala mʋ Filipi. Doŋ fa yaa tɔbal lɛ a we Masidooniya paalʋʋ logiŋ kɩdɩgɩ tɩyaŋ. Roma kuwori rɛ fa ta tɩŋ doŋ taŋha buloŋ. Ɛɛ rɛ á gyɩ bɩl hɔŋ doŋ mɛ kyɛyɛ baŋmana.
12 e dali a Filipos, que é a cidade principal daquele distrito da Macedônia, uma colônia {romana}. Nesta cidade nos detivemos por alguns dias.
13 Kyɛwiyesii hʋ kyɛɛ gyɩ pele ma doŋ nɛ. Ɛɛ rɛ á gyɩ lɩɩ bee hʋ tɩyaŋ, a tuu mʋ fuwo hʋ nyʋwa. Á fa bɩɩna á sɩ na Wɩɩsɩ lɩkyʋwalɩɩ rɛ doŋ. Nyɛ rɛ á mʋ hɔŋ doŋ, a basɩ Wɩɩsɩ wɩya kɩ tɩya haana hʋ fa aa laŋŋa doŋ dɩ ba kyʋwalɩ Wɩɩsɩ.
13 No sábado, saímos fora da porta para junto do rio, onde pensávamos haver lugar de oração. Aí nos assentamos e falávamos às mulheres que se haviam reunido.
14 Haana hʋ gyɩ aa gyegili nɩɩ wɩya hʋ á aa basɩ, ba kɩdɩgɩ feŋ nɛ gyɩ yaa Liidiya. Ʋ gyɩ lɩɩ Tiyatira rɛ. Ʋ fa aa yallɩ gannɩ rɛ, aŋ fa kɩ kyʋwalɩ Wɩɩsɩ mɛ. Ɛɛ rɛ Wɩɩsɩ gyɩ suri ʋ dɩgɩna abee ʋ hakɩla, ʋ gyegili nɩɩ wɩya hʋ buloŋ Pɔɔl fa aa basɩ, a laa ba buloŋ mɛ di.
14 Uma mulher, chamada Lídia, da cidade dos tiatirenos, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava. O Senhor abriu-lhe o coração, para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Doŋ tɩyaŋ nɛ ba fo ʋ bee ʋ dɩya nala buloŋ wɩɩkyʋwalnɩɩ. Ɛɛ rɛ ka haaŋ hʋ sʋl ma a baa, “Dɩ mamaa rɛ laa di anɩɩ ŋ kɔnɩ laa Yesu wɩya di rɛ, ma ko gyʋʋ ŋ dɩya.” Ʋ gyɩ sʋl ma rɛ weliŋ abee sɩfɩyasɩ ka á na mʋ gyʋʋ ʋ dɩya.
15 Foi batizada juntamente com a sua família e fez-nos este pedido: Se julgais que tenho fé no Senhor, entrai em minha casa e ficai comigo. E obrigou-nos a isso.
16 Nyɛ rɛ kyɛɛ kɩdɩgɩ, á bɩl kɩ mʋ Wɩɩsɩ lɩkyʋwalɩɩ. Ɛɛ rɛ haŋtolibiye kɩdɩgɩ aa yaa yoŋ ko kyem-ma. Gyɩŋsɩ rɛ gyɩ kana ʋ, ʋ vʋga kɩ tɩya nala. Ʋ vʋgʋ hʋ fa leŋ ʋ tɩmma kɩ na molbiye rɛ weliŋ.
16 Certo dia, quando íamos à oração, eis que nos veio ao encontro uma moça escrava que tinha o espírito de Pitão, a qual com as suas adivinhações dava muito lucro a seus senhores.
17 Nyɛ rɛ ʋ kɩ tɩŋ á bee Pɔɔl hal, aŋ kyɩɩrɩ kɩ basɩ, “Nala no yaa Wɩɩbal hʋ aa tee kɩŋ buloŋ tʋŋtʋnna rɛ. Ɛɛ hʋ ma aa sɩ yaa dɩ Wɩɩsɩ laa ma ta rɛ ba kɩ basɩ gɛɛ.”
17 Pondo-se a seguir a Paulo e a nós, gritava: Estes homens são servos do Deus Altíssimo, que vos anunciam o caminho da salvação.
18 Nyɛ rɛ haŋtolibiye no aa kɩ yaa kyɛɛ bee ʋ nyʋwa buloŋ. Ɛɛ rɛ Pɔɔl baaŋ ko sii, ʋ mɩɩgɩ bɩrɩmɩ kyaasɩ haŋtolibiye hʋ aŋ basɩ tɩya gyɩna hʋ a baa, “Yesu Krisita feŋ tɩyaŋ nɛ ŋ kɩ basɩ nyɛ, lɩɩ haŋtolibiye hʋ tɩyaŋ.” Ɛɛ rɛ gyɩna hʋ lɩɩ haŋtolibiye hʋ tɩyaŋ haŋ lagɩlagɩbiye hʋ.
18 Repetiu isto por muitos dias. Por fim, Paulo enfadou-se. Voltou-se para ela e disse ao espírito: Ordeno-te em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora ele saiu.
19 Haŋtolibiye hʋ tɩmma aa na dɩ ba bɩl bee na molbiye, ba sii kaŋ Pɔɔl bee Silaasi tarɩ mʋ ba bee hɩyarɩ sɩya.
19 Vendo seus amos que se lhes esvaecera a esperança do lucro, pegaram Paulo e Silas e levaram-nos ao foro, à presença das autoridades.
20 Nyɛ rɛ ba kaŋ ba mʋ ba Roma nɩhɩyasɩ sɩya, a basɩ tɩya ba a baa, “Nala no yaa Gyuuma rɛ aŋ ko kaŋ á bee buloŋ kɩ dɔŋ.
20 Em seguida, apresentaram-nos aos magistrados, acusando: Estes homens são judeus; amotinam a nossa cidade.
21 Ba aa daga ma rɛ dɩ á kɩ yaa wɩya hʋ á Roma tɩmma aa sɩŋ, ka á mɛ bɩ sɩ laa nyʋwa yaa ba, beewɩya á mɛ yaa Roma tɩmma rɛ.”
21 E pregam um modo de vida que nós, romanos, não podemos admitir nem seguir.
22 Haŋ nɩgyamaa hʋ buloŋ fa aa laŋŋa sii pɛ ba nɩhɩyasɩ hʋ tɩyaŋ ba kaŋ Pɔɔl bee Silaasi. Nyɛ rɛ Roma tɩmma nɩhɩyasɩ hʋ leŋ ba kaŋ Pɔɔl bee Silaasi gannɩ wuri, aŋ leŋ ba vɩɩrɩ ba kɩŋkaŋ.
22 O povo insurgiu-se contra eles. Os magistrados mandaram arrancar-lhes as vestes para açoitá-los com varas.
23 Ba fa aa vɩɩrɩ ba ko teŋ, ba kaŋ ba tɔ dɩya tɩyaŋ, aŋ basɩ tɩya nɩtɔdɩya didenni hʋ dɩ ʋ tɔ ba weliŋ dɩ ba ta ko wuwo lɩɩ.
23 Depois de lhes terem feito muitas chagas, meteram-nos na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Ʋ mɛ nɩɩ ba nyʋwa hʋ, a kaŋ Pɔɔl bee Silaasi gallɩ gyʋʋ sɩya dɩya hʋ, a kaŋ ba naasɩ balɩya balɩya buloŋ we kuliye.
24 Este, conforme a ordem recebida, meteu-os na prisão inferior e prendeu-lhes os pés ao cepo.
25 Anɩɩ ʋ tekere saŋa gɛɛ, Pɔɔl bee Silaasi sii kɩ kyʋwalɩ Wɩɩsɩ, a yɩɩ yɩɩla kɩ dannɩ Wɩɩsɩ. Nala hʋ aa we nɩtɔdɩya hʋ tɩyaŋ mɛ gyegili kɩ nɩɩ.
25 Pela meia-noite, Paulo e Silas rezavam e cantavam um hino a Deus, e os prisioneiros os escutavam.
26 Ɛɛ rɛ taŋha buloŋ pirigi gyigili, aŋ kaŋ nɩtɔdɩya hʋ mɛ gyigisi. Borisi hʋ buloŋ suri suri. Nala buloŋ kuliye mɛ lɩɩ tele tele ba naasɩ tɩyaŋ.
26 Subitamente, sentiu-se um terremoto tão grande que se abalaram até os fundamentos do cárcere. Abriram-se logo todas as portas e soltaram-se as algemas de todos.
27 Nal hʋ aa deŋ nɩtɔdɩya hʋ hirigi sii doo sɩya tɩyaŋ, a na dɩ nɩtɔdɩya hʋ borisi buloŋ suro. Ʋ kɛ fa liise anɩɩ nala hʋ buloŋ ba aa kaŋ tɔ dɩya hʋ tɩyaŋ lɩɩ fá mʋ rɛ gɛɛ. Ɛɛ rɛ ʋ lɩɩ ʋ takoobii dɩ ʋ kpʋ ʋ tɩɩ.
27 Acordou o carcereiro e, vendo abertas as portas do cárcere, supôs que os presos haviam fugido. Tirou da espada e queria matar-se.
28 Ɛɛ rɛ Pɔɔl nɔsɩ ʋ a baa, “Ta kpʋ ɩ tɩɩ. Á buloŋ nɛ we doŋ.”
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, pois estamos todos aqui.
29 Nal hʋ aa deŋ nɩtɔdɩya hʋ leŋ ba kaŋ fɩŋtɩna ko. Ʋ laa fá gyʋʋ, a tuu tele Pɔɔl bee Silaasi naasɩ tɩyaŋ, a kɩ kyele.
29 Então o carcereiro pediu luz, entrou e lançou-se trêmulo aos pés de Paulo e Silas.
30 Ʋ kaŋ ba lɩɩ pɩyɛsɩ ba a baa, “Ŋ kyaŋsɩ, ɛɛ rɛ ŋ sɩ yaa dɩ Wɩɩsɩ laa ŋ ta?”
30 Depois os conduziu para fora e perguntou-lhes: Senhores, que devo fazer para me salvar?
31 Ɛɛ rɛ ba basɩ tɩya ʋ a baa, “Laa á Tɩɩna Yesu wɩya di, dɩ Wɩɩsɩ mɛ laa ɩ bee ɩ dɩya nala buloŋ ta.”
31 Disseram-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua família.
32 Ɛɛ rɛ ba basɩ á Tɩɩna Yesu wɩya tɩya ʋ bee ʋ dɩya nala buloŋ.
32 Anunciaram-lhe a palavra de Deus, a ele e a todos os que estavam em sua casa.
33 Haŋ tebine hʋ tɩɩ rɛ nal hʋ aa deŋ nɩtɔdɩya hʋ kaŋ ba a sasɩ ba teŋ dʋgʋlɩya, ka ba fo ʋ bee ʋ dɩya nala buloŋ wɩɩkyʋwalnɩɩ.
33 Então, naquela mesma hora da noite, ele cuidou deles e lavou-lhes as chagas. Imediatamente foi batizado, ele e toda a sua família.
34 Nal hʋ aa deŋ nɩtɔdɩya hʋ kaŋ Pɔɔl abee Silaasi, a mʋ ʋ dɩya, a tɩya ba kɩdiiliye ba di. Ka ʋ bee ʋ dɩya nala buloŋ tenni fɩyɛlɩ abee ba aa wuwo laa Wɩɩsɩ wɩya di.
34 Em seguida, ele os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se com toda a sua casa por haver crido em Deus.
35 Ʋ sɩya aa gballa, Roma nɩhɩyasɩ hʋ tɩŋ porisi nɩhɩyasɩ dɩ ba mʋ basɩ tɩya nal hʋ aa deŋ nɩtɔdɩya hʋ dɩ ʋ lɩɩ Pɔɔl bee Silaasi ta dɩ ba kɩ mʋ.
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os lictores dizer: Solta esses homens.
36 Nyɛ rɛ nal hʋ aa deŋ nɩtɔdɩya hʋ basɩ tɩya Pɔɔl baa dɩ Roma nɩhɩyasɩ hʋ tɩma rɛ dɩ ba basɩ tɩya ʋ dɩ ʋ lɩɩ ʋ bee Silaasi ta. Ɛɛ wɩya dɩ ba sii kɩ mʋ abee laaŋfɩya.
36 O carcereiro transmitiu essa mensagem a Paulo: Os magistrados mandaram-me dizer que vos ponha em liberdade. Saí, pois, e ide em paz.
37 Nyɛ rɛ Pɔɔl basɩ tɩya porisi nɩhɩyasɩ hʋ a baa, “Ba vɩɩrɩ ma rɛ nala sɩya tɩyaŋ, aŋ bɩ daga á wɩkyogii, aŋka á mɛ yaa Roma tɩmma, aŋka ba ha kaŋ ma tɔ dɩya tɩyaŋ. Ka nyɛ kɛ, ba kɩ kyɛ dɩ ba lʋwɔlɩ lɩɩ ma ta. Aayɩ, á bee laa! Ʋ maga dɩ Roma nɩhɩyasɩ hʋ tɩɩ rɛ ko daha, a lɩɩ ma.”
37 Mas Paulo replicou: Sem nenhum julgamento nos açoitaram publicamente, a nós que somos cidadãos romanos, e meteram-nos no cárcere, e agora nos lançam fora ocultamente... Não há de ser assim! Mas venham e soltem-nos pessoalmente!
38 Ɛɛ rɛ porisi nɩhɩyasɩ hʋ mʋ basɩ tɩya Roma nɩhɩyasɩ hʋ anɩɩ Pɔɔl bee Silaasi mɛ yaa Roma tɩmma rɛ. Ba aa nɩɩ gɛɛ, kambɩŋ kaŋ ba.
38 Os lictores deram parte dessas palavras aos magistrados. Estes temeram, ao ouvir dizer que eram romanos.
39 Nyɛ rɛ ba sii mʋ sʋla ba anɩɩ ba kyogo rɛ, aŋ lɩɩ ba nɩtɔdɩya hʋ tɩyaŋ, aŋ basɩ tɩya ba dɩ ba lɩɩ ba bee hʋ tɩyaŋ.
39 Foram e lhes falaram brandamente. Pedindo desculpas, rogavam-lhes que se retirassem da cidade.
40 Ba aa lɩɩ nɩtɔdɩya hʋ tɩyaŋ nɛ, ba kpa mʋ Liidiya dɩya. Doŋ nɛ ba na Krisitabiisi badɔmɔŋ. Pɔɔl bee Silaasi basɩ wɩya tɩya nala hʋ. Ba wɩbasɩɩ gyɩ leŋ nala hʋ tenni polli rɛ weliŋ. Ɛɛ hal tɩyaŋ nɛ ba lɩɩ doŋ, a bɩl kpa kɩ mʋ ba lɩmʋʋlɩya.
40 Saindo do cárcere, entraram em casa de Lídia, onde reviram e consolaram os irmãos. Depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.