Atos 23
Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs NTLH
1 Ái Paulo a lala mákái bos kaunsel, má a sálsálah aririu i di no sang má ák parai ngo, “Rang buhang, iakte long artálár pasi kak talar ngorer i nemnem si Káláu mai pilpil án balang, má balang kápate atiutiu iau sur tekesi táit pang i bung min.”
1 Então Paulo olhou firmemente para os membros do Conselho e disse: — Meus irmãos, tenho vivido até hoje com a consciência limpa diante de Deus.
2 Má ngo a longrai ngorer ái Ananias, tám osmapak táil, ki ák dos i rung di sámtur pátum Paulo suri dik posri uri ngudun.
2 Mas Ananias, o Grande Sacerdote , mandou que os homens que estavam perto de Paulo dessem um tapa na boca dele.
3 Má ngorer ák parai ái Paulo ur singin koner a ardos suri dik posri ngo, “Á iáu, iáu tám tuar má na posar iáu be ái Káláu! Iáu sukis erei má uk nagogon i iau suri ngo ina mur arwat pasi nagogon. Mái sár táit u longoi mam iau er uk ardos suri dik posar iau, kápate nokwan mul mai nagogon.”
3 Aí Paulo disse a Ananias: — Hipócrita, Deus o castigará por isso! Você está sentado aí para me julgar de acordo com a
4 Mái rung di sámtur pátum, di kos Paulo ngoromin, “Be, u mangan sang á iáu má ngorer uk para sáksáknai tám osmapak táil si Káláu?”
4 Os homens que estavam perto de Paulo perguntaram: — Você está insultando o Grande Sacerdote, o
5 Mái sár ái Paulo a kos di ngoromin, “Keskam, rang buhang. Ngo ina han mánán ngo ái á tám osmapak táil, kápte ina han parai ngorer ur on, kabin pinpidan a parai ngoromin ngo, ‘Koion una para sáksáknai koner a kátlán i kam matananu.’”
5 Paulo respondeu: — Meus irmãos, eu não sabia que ele é o Grande Sacerdote. Pois as
6 Má ái Paulo a mánán ngo te tili di di Sadukaio má te di tan Parisaio, ngorer ák perek má ák parai ngo, “Rang buhang, á iau á kesi Parisaio. Má kakang sang, koner a tám iau, ái á Parisaio mul. Má minái iau sámtur i nagogon kabin a mon i kak ruruna ngo rung di mat da liu kaleng.”
6 Quando Paulo percebeu que alguns do Conselho eram do partido dos saduceus e outros do partido dos fariseus , disse bem alto: — Meus irmãos, eu sou fariseu e filho de fariseus. Estou aqui sendo julgado porque creio que os mortos vão ressuscitar.
7 Má ngo ákte parai ngorer, ki dik turpasi wor arkuh arliu i di á bos Parisaio mai bos Sadukaio, má ngorer kis talum minái ák ru i di má.
7 Assim que ele disse isso, os fariseus e os saduceus começaram a discutir, e o Conselho se dividiu.
8 Bos Sadukaio di parai ngo kápte te liu kaleng namur má kápte te angelo ngo te tanián, mái sár tan Parisaio di ruruna i atul no á táit minái.
8 É que os saduceus não creem que os mortos vão ressuscitar, nem que existem anjos ou espíritos; mas os fariseus creem nessas coisas.
9 Má tilik lala ororok sang on á pákánbung erei. Má ngorer te á Parisaio ái rung er bos tám mánán uri nagogon, dik sámtur má dik rakrakai mai parai ngo, “Kápte gim ser pas te sápkin singin kálámul minái.” Má dik parai mul ngo, “Te ngoi gut, tekesi tanián ngo angelo ákte worwor mai, be?”
9 E assim a gritaria aumentou ainda mais. Então alguns mestres da Lei que pertenciam ao partido dos fariseus se levantaram e protestaram. Eles disseram: — Não vemos nenhum mal neste homem. Pode ser mesmo que um anjo ou um espírito tenha falado com ele.
10 Má ák tuan lala sák sang má á kándi togor, má dik turpasi artalka mam Paulo, pasi ák lala bunbun á pakpakta kán tan tám arup ngo da káp talka rápái keleh. Má ngorer ák dos i bos tám arup suri da láklák sosih má dák ras pas Paulo alar di má dák lam pas kalengnai urami pokon kán tan tám arup.
10 A briga chegou a tal ponto, que o comandante ficou com medo de que Paulo fosse despedaçado por eles. Por isso mandou os guardas descerem para tirar Paulo do meio deles e o levar de volta para a fortaleza.
11 Má i libung on, ái Konom a hut má ák sámtur pátum Paulo má ák parai ngo, “Paulo, una mangan. Ngorer ukte arbin talas sur iau main Ierusalem, má una han ur Rom ki una longoi mul ngorer iamuda.”
11 Na noite seguinte o Senhor Jesus apareceu a Paulo e disse:
12 Má arasa uri kábungbung, marán Iudáiá di kis talum má ngurkai sál dáh na hiru on ái Paulo. Mái rung min di oror kalar di sang mai worwor ngoromin, “Kápte gita te namnam má nginmi te táit pang i bung ngo gitáte sá bing Paulo.”
12 Na manhã seguinte alguns judeus se ajuntaram e juraram que não iam comer nem beber nada enquanto não matassem Paulo.
13 Má tan kálámul dikte oror, lálám i di a sorliwi ahat á sángul.
13 Os homens que combinaram fazer isso eram mais de quarenta.
14 Má tan kálámul minái di han uri narsán boh pakpakta kán tan tám osmapak má tan kálámul pakta, má dik parai ngo, “Á gim ngoromin. Gimáte kabat gim mai rakrakai án worwor suri koion gima namnam pang i pákánbung ngo gimáte up bing Paulo.
14 Eles foram falar com os chefes dos sacerdotes e com os líderes do povo e disseram: — Nós fizemos o seguinte juramento: “Que Deus nos amaldiçoe se comermos ou bebermos qualquer coisa enquanto não matarmos Paulo.”
15 Má ngorer á gam má tan kaunsel gama tari palai worwor ur singin pakpakta kán tan tám arup suri dák lam Paulo ur main narsá gam má gamák bali gátgátna on. Mái sár á gim gima punpunam monai. Má ngo da tapam hut i pokon gim armona ái, gima up bingi má kápte na han purut mainái.”
15 Agora vocês e o Conselho Superior , mandem pedir ao comandante que traga Paulo aqui. Digam que estão querendo examinar melhor o caso dele. Então, antes que ele chegue, nós estaremos prontos para matá-lo.
16 Mái sár natun ái kukun ái Paulo a longrai holhol taru suri sá bing Paulo, pasi á ngorer ák han narsá Paulo mák bitái on á worwor erei.
16 Mas o filho da irmã de Paulo ficou sabendo do plano; ele entrou na fortaleza e contou tudo a Paulo.
17 A longrai worwor si káwán ái Paulo, ki ák bin pasi tátáil káián tan tám arup mák parai singin ngoromin, “Una tangnai kalik kaukak min uri narsán kam pakpakta. A mon á te worwor na parai be singin.”
17 Então Paulo chamou um dos oficiais e disse: — Leve este moço ao comandante. Ele tem uma coisa para contar a ele.
18 Má tátáil er a long pasi kalik kaukak tilatung mák tangnai uri narsán pakpakta mák parai ngo, “Ái Paulo, kálámul a kis i kamkabat, a bin pas iau má ák parai singing suri ina tangnai kaukak min uri narsam, kápkabin a mon á te worwor na bit iáu on.”
18 O oficial levou o moço ao comandante e disse: — Aquele preso que se chama Paulo mandou me chamar e pediu que eu trouxesse este moço porque ele tem uma informação para o senhor.
19 Má ngorer pakpakta a top pasi limán kaukak erei mák lami uri kuir pokon masik mák gátnai ngo, “Be, a mon á te worwor una bit iau on? Parai má inak longrai.”
19 O comandante pegou o moço pela mão, levou-o para um lado e perguntou: — O que é que você tem para me contar?
20 Má kaukak erei a ngoi si pakpakta kán tan tám arup ngo, “Tan kálámul pakta di kis i kaunsel káián tan Iudáiá dikte kis talum, má dik mángát ngo da sung pas Paulo singim suri ngo latiu gaura sosih no. Rung er da parai ngo di nem i longra Paulo má dák bali gátgátna on, ái sár da angagur.
20 Ele respondeu: — Alguns judeus combinaram pedir ao senhor que leve Paulo amanhã ao Conselho Superior, com a desculpa de quererem examinar melhor o caso dele.
21 Koion una bál tar Paulo ur si di kabin tan kálámul di sorliwi ahat á sángul da punpunam suri up bingi. Má dikte utngi kándi oror ngo koion da namnam ngo nginmi dan nák han pang i bung ngo dikte up bing Paulo. Má dikte leget má suri longoi ngorer, ái sár di monai sorsormángát kaiam sár.”
21 Mas não acredite nisso, pois mais de quarenta deles vão ficar escondidos esperando Paulo para o matar. Todos eles fizeram este juramento: “Que Deus nos amaldiçoe se comermos ou bebermos qualquer coisa antes de termos matado Paulo.” Eles estão prontos para cumprir o juramento e esperam apenas saber o que o senhor vai resolver.
22 Má ngo pakpakta erei ákte longrai worwor singin kaukak er, ki pakpakta er ák inau on mák ngo, “Koion sang una parai singin tekes á worwor ukte bit iau on.” Má ngorer pakpakta kán tan tám arup ák tarwa palai kalik kaukak er ák han má.
22 Então o comandante respondeu: — Não diga a ninguém que você me contou isso. E mandou que o moço fosse embora.
23 — ausente —
23 Então o comandante chamou dois oficiais e disse: — Arranjem duzentos soldados, e mais setenta cavaleiros, e duzentos lanceiros para ir até a cidade de Cesareia. Estejam prontos para sair daqui às nove horas da noite.
24 — ausente —
24 Preparem também cavalos para Paulo montar e o levem com toda a segurança para o governador Félix.
25 Má pakpakta a le palai kesi pákán ram suri da kipi ur si Pelik, má worwor er a parai ngoromin:
25 Depois o comandante escreveu uma carta que dizia o seguinte:
26 “Á iau Kalaudius Lisias,
26 “Excelentíssimo Governador Félix, “Saudações.
27 Kálámul minái di top páptai á tan Iudáiá, má dik ngoi ngo da up bingi. Mái sár á iau turán kak bos tám arup gim saras pasi tili lim di, kabin iau mánán pasi ngo a mon i kán nokwan ngorer i rung til Rom.
27 “Alguns judeus agarraram este homem e quase o mataram. Quando soube que ele era cidadão romano, eu fui com os meus soldados e não deixei que ele fosse morto.
28 Má iak ri suri ngo ina mánán pasi ngo dánih di atiutiwi suri, ngorer iak lam pasi ur si di á tan kaunsel suri ser kabin táit di parai ur on.
28 Eu queria saber por que o estavam acusando e por isso resolvi levá-lo diante do Conselho Superior dos judeus.
29 Má iak ser pasi ngo táit di atiutiwi suri, wa táit a arwat mai kándi nagogon sang, má kápte sápkin a longoi suri da oboi uri kamkabat ngo suri na mat kunán.
29 Então descobri que ele não tinha feito nada para merecer a prisão ou a morte. A acusação contra ele era a respeito da própria lei deles.
30 Má namur kes a bit atalsa iau uri kándi holhol suri ngo da up bingi, pasi iak sangar i tarwa palai ur main i narsam. Má iakte parai mul si di ái rung di atiutiwi suri da para talsai singim á sápkin di hol on ngo ákte longoi.”
30 Quando fui informado de que havia um plano para matá-lo, resolvi mandá-lo ao senhor. E disse para aqueles judeus que fizessem as acusações na sua presença. “Saúde. “Cláudio Lísias.”
31 Má ngo bos tám arup di be long artálár pasi bos arardos pakpakta a tari si di, ki dik long pas Paulo i libung erei sang má dik han tiklik mai átik á Antipatris.
31 Então os soldados cumpriram as ordens. Pegaram Paulo e o levaram durante a noite até a cidade de Antipátride.
32 Ngo a be arasa ur latiu, bos tám arup mai is má lamrut dik arsagil pala rung di lu arup tili hos suri da tiklik má mam Paulo uradi Sisaria sang, má ding kaleng má di uri kándi pokon ami Ierusalem.
32 No dia seguinte os soldados voltaram para a fortaleza, deixando que os cavaleiros continuassem a viagem com Paulo.
33 Má ngo bos tám arup tili hos dikte hut á Sisaria, ki dik sua tari pákán ram ur singin kálámul pakta erei má dik tar Paulo uri limán.
33 Eles o levaram para a cidade de Cesareia, deram a carta ao Governador e lhe entregaram Paulo.
34 Má kálámul pakta a wásái pákán ram erei, ki ák gálta Paulo ngo a han tili balis dáh. Mái Paulo a parai ngo ái tili balis á Silisia.
34 O Governador leu a carta e perguntou a Paulo de onde ele era. Quando soube que era da região da Cilícia,
35 A longrai ngorer á kálámul pakta má ák parai ngo, “A kuluk, artálár ina longra iáu. Mái sár gita mona rung er di atiutiu iáu ngo da hut be.” A be parai ngorer ur si Paulo, ki ák artari suri dik batbat kári iatung i rum er ái Erodes a longoi má onin a kámniánsit án nagogon.
35 disse: — Quando os seus acusadores chegarem, eu ouvirei o que você tem para dizer. Em seguida mandou que ele ficasse preso no palácio do Governador .
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.