Atos 22
Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs ARA
1 “Rang buhang, gam kis pau be má gamák longra iau. Minái iau nem i para talsa iau i mátán táil i gam ngo káp iau te long te sápkin.”
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Má ngo di longrai er a wor mam di mai worwor til Ebaraio, ki dik lala kis pau sang. Má ngorer ái Paulo a sopasun kán worwor má ák parai ngo,
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 “Á iau á kakun Iudáiá sang má iau páng i bimán rum á Tarsus i balis á Silisia. Mái sár iau pakta main Ierusalem, má iau kesi kalik án aratintin si Gamaliel. Má di lain abitbit iau sang suri ina mur timani nagogon káián rang kámpup i git. Iau lala kákir namurwai nemnem si Káláu, ngorer sár mul i gam er gam minái i pákánbung min.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 — ausente —
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 — ausente —
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 “Má ngo á gim ái rung gim tiklik gim lu hanhan pátmi bimán rum á Damasko i pákánbung ngo nas a kis lul tur, kesá lala talsán talas tilami bát a hut asodar i gim. Má talsán talas erei a márám kaul iau má áng kalang kalang i matang on,
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 pasi iak pur uradi bim má iak longrai kaungán kes a para ngoro minái singing ngo, ‘Saulo! Saulo! Suri dáh u tunga abilbilingna iau?’
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Ki iak gátna ngo, ‘Konom, iáu sinih?’ Má áng kos iau ngoro minái, ‘Iau Iesu til Nasaret, koner u mikmikwai.’
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 “Rung gim tiklik no di mákái talas, mái sár kápdite longrai kaungán ái koner a worwor mam iau.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 “Má namur iak gátnai ngoro minái, ‘Dánih ina longoi, Konom?’ Má ái Konom a kos iau ngo, ‘Inái sang una aptur má unák han ur Damasko, má iatung una mánán pas te worwor na hut narsam suri atalsa iáu ngo dánih una longoi er namur.’
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Má ái rung gim tiklik dik top pasi limang má dik lam iau ur Damasko, káplabin ngo talsán talas ákte pil marang uri matang má káp iau te mákmák.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Kesá kálámul a kis i malar erei ngisán ái Ananias a han suri mák iau. Ái a muswan pagas i kán liu suri na ngorer a parai i nagogon, má kálámul di árngai ngisán á tan Iudáiá on á malar erei.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Má kálámul minái a sámtur i narsang mák parai singing ngoromin, ‘Saulo, tuang, una mákmák kaleng mul!’ Má káp melek sár mul má iak mákmák kaleng má giurá mákmák arsuar.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 Ki namur ák parai singing ngo, ‘Káláu káián rang kámpup git ákte ilwa pas iáu suri una mánán i kán holhol taru má unák mák koner a Tám Nokwan má ngorer mul una longrai worwor na so tili ngudun.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Má á iáu una tám arbin talas uri narsán bos kálámul no suri para aposoi táit er ukte mákái má longrai.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Má inái dánih be u kis monai? Aptur má unáng kilkil uri narsán ái Konom má nák siu palai kam sápkin tatalen ki unáng kipi arsiu.’
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 “Má namur ngo iakte kaleng ur Ierusalem, iak han uri rumán osmapak má iak sung. Má pákánbung kak tungai sung be, iak mákái kesi mákmák a ngoromin.
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Iau mák Konom a worwor mam iau má ák parai ngo, ‘Una sangar i han pas til main Ierusalem kabin ái rung min kápdate longra pasi kam apapos sur iau.’
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Mái sár iau kosoi kán worwor ngoromin, ‘Konom, tan kálámul minái di lain mánán i iau sang ngo iau lu han uri bos rumán lotu no má iak lu tola pas rung di ruruna i iáu, má iak lu up di má batbat kalar di i rumán batbat kalar.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 Má i pákánbung di up bing Sitiwen, koner a lu arbin talas mai ngisam, iau sámtur iatung má iak mángát ngo kán minat a nokwan. Má á iau sár mul iau mákmák kári lusán i di ái rung di up bing Sitiwen.’
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Mái sár ái Konom a parai singing ngoromin, ‘Aptur má, ina dos pala iáu ur tepák uri tan kuir pokon erei rung tili risán di lu kis ái.’”
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Matananu di kis án alongra pang i pákánbung er ái Paulo a parai ngo, “Ái Konom a dos pala iau uri narsá di ái rung tili risán.” Má ngo di longrai ngorer, ki kápte má ding kis pau. Dik turpasi lala wakwak urami sang i bát má dik parai ngo, “Na, war ák tu tartar retret mai kángit Káláu bul ái koner! Gam long palai alar gim á táit erei má gamák sá bing palai! Koion na liu á kálámul ngorer!”
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Má matananu di tungai lala bin urami sang, má dik tarápái lusán i di má dik sáprai bim iamuni armongoh.
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 Má pakpakta káián tan tám arup til Rom a mákái ngorer pasi ák dos i tan tám arup dik lam pas Paulo uratung i niá di. Má ák dos i di mul ngo da rapis Paulo má gátgátna on, suri ngorer da mánán pasi singin suri dáh á matananu di lala wakwak ur on ngorer.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Mái sár ngo dikte kabat páptai má suri da tasi, a mákái tátáil kán tan tám arup a sámtur pátmi, má ngorer ái Paulo a parai singin ngo, “Be, nagogon til Rom a sormángát i gam suri tasi kálámul a mon i kán nokwan ngorer i matananu til Rom, má kápte be di nagogon on suri ser pasi sápkin ákte longoi?”
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Má ngo tátáil a longrai worwor erei a utung palai ái Paulo, a teken sangar i láklák ur singin pakpakta kán tan tám arup mák bitái ngo, “Apong, kálámul minái a mon i kán nokwan arwat mai tan kakun Rom. Dánih má gita longoi mai?”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Má pákánbung a longrai ngorer á pakpakta erei, a han narsá Paulo mák gáltai ngo, “Be, a támin ngo iáu a mon i kam nokwan arwat mai tan kakun Rom?” Mái Paulo a kokos ngo, “Áá, a támin a mon á kaiak.”
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Má pakpakta a kos Paulo ngo, “Á iau mul a mon á kaiak, má iau tari marán pirán tabal ur Rom suri hul pasi kak nokwan.” A longrai ngorer ái Paulo ki áng kosoi pakpakta ngo, “Ái sár á iau, kápte iau hul pasi á kak nokwan ngorer á iáu. Auh, kápte. Iau páng uri lolon nokwan si kakang má si mamang pasi má ák mon i kaiak.”
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Mái rung iatung di nem suri tasi má gálgálta on, di longrai ngorer ngo ái Paulo a kakun Rom, ki dik sangar má sár i kaplah alari. Má pakpakta er a bunbun i on, kabin a mák ilmi ngo ákte longoi táit kápate nokwan er ák ardos ngo da kabat Paulo mai sen.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 A be arasa ur latiu, má pakpakta kán bos tám arup a nem sang suri ser pasi támin muswan on á worwor er tan Iudáiá di atiutiu Paulo mai. Má ngorer ák ardos suri tan pakpakta kán tan tám osmapak má kaunsel no da kis talum. Má namur ák asengsegeng i Paulo tili kamkabat, má ák lam pasi mák atri i mátán táil i di ái rung er di kis talum suri nák para talsai táit a longoi.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.