Atos 22
Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs ACF
1 “Rang buhang, gam kis pau be má gamák longra iau. Minái iau nem i para talsa iau i mátán táil i gam ngo káp iau te long te sápkin.”
1 Homens, irmàos e pais, ouvi agora a minha defesa perante vós
2 Má ngo di longrai er a wor mam di mai worwor til Ebaraio, ki dik lala kis pau sang. Má ngorer ái Paulo a sopasun kán worwor má ák parai ngo,
2 (E, quando ouviram falar-lhes em língua hebraica, maior silêncio guardaram). E disse:
3 “Á iau á kakun Iudáiá sang má iau páng i bimán rum á Tarsus i balis á Silisia. Mái sár iau pakta main Ierusalem, má iau kesi kalik án aratintin si Gamaliel. Má di lain abitbit iau sang suri ina mur timani nagogon káián rang kámpup i git. Iau lala kákir namurwai nemnem si Káláu, ngorer sár mul i gam er gam minái i pákánbung min.
3 Quanto a mim, sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, e nesta cidade criado aos pés de Gamaliel, instruído conforme a verdade da lei de nossos pais, zelador de Deus, como todos vós hoje sois.
4 — ausente —
4 E persegui este caminho até à morte, prendendo, e pondo em prisões, tanto homens como mulheres,
5 — ausente —
5 Como também o sumo sacerdote me é testemunha, e todo o conselho dos anciãos. E, recebendo destes cartas para os irmãos, fui a Damasco, para trazer maniatados para Jerusalém aqueles que ali estivessem, a fim de que fossem castigados.
6 “Má ngo á gim ái rung gim tiklik gim lu hanhan pátmi bimán rum á Damasko i pákánbung ngo nas a kis lul tur, kesá lala talsán talas tilami bát a hut asodar i gim. Má talsán talas erei a márám kaul iau má áng kalang kalang i matang on,
6 Ora, aconteceu que, indo eu já de caminho, e chegando perto de Damasco, quase ao meio-dia, de repente me rodeou uma grande luz do céu.
7 pasi iak pur uradi bim má iak longrai kaungán kes a para ngoro minái singing ngo, ‘Saulo! Saulo! Suri dáh u tunga abilbilingna iau?’
7 E caí por terra, e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Ki iak gátna ngo, ‘Konom, iáu sinih?’ Má áng kos iau ngoro minái, ‘Iau Iesu til Nasaret, koner u mikmikwai.’
8 E eu respondi: Quem és, Senhor? E disse-me: Eu sou Jesus Nazareno, a quem tu persegues.
9 “Rung gim tiklik no di mákái talas, mái sár kápdite longrai kaungán ái koner a worwor mam iau.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, e se atemorizaram muito, mas não ouviram a voz daquele que falava comigo.
10 “Má namur iak gátnai ngoro minái, ‘Dánih ina longoi, Konom?’ Má ái Konom a kos iau ngo, ‘Inái sang una aptur má unák han ur Damasko, má iatung una mánán pas te worwor na hut narsam suri atalsa iáu ngo dánih una longoi er namur.’
10 Então disse eu: Senhor, que farei? E o Senhor disse-me: Levanta-te, e vai a Damasco, e ali se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Má ái rung gim tiklik dik top pasi limang má dik lam iau ur Damasko, káplabin ngo talsán talas ákte pil marang uri matang má káp iau te mákmák.
11 E, como eu não via, por causa do esplendor daquela luz, fui levado pela mão dos que estavam comigo, e cheguei a Damasco.
12 “Kesá kálámul a kis i malar erei ngisán ái Ananias a han suri mák iau. Ái a muswan pagas i kán liu suri na ngorer a parai i nagogon, má kálámul di árngai ngisán á tan Iudáiá on á malar erei.
12 E um certo Ananias, homem piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Má kálámul minái a sámtur i narsang mák parai singing ngoromin, ‘Saulo, tuang, una mákmák kaleng mul!’ Má káp melek sár mul má iak mákmák kaleng má giurá mákmák arsuar.
13 Vindo ter comigo, e apresentando-se, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. E naquela mesma hora o vi.
14 Ki namur ák parai singing ngo, ‘Káláu káián rang kámpup git ákte ilwa pas iáu suri una mánán i kán holhol taru má unák mák koner a Tám Nokwan má ngorer mul una longrai worwor na so tili ngudun.
14 E ele disse: O Deus de nossos pais de antemão te designou para que conheças a sua vontade, e vejas aquele Justo e ouças a voz da sua boca.
15 Má á iáu una tám arbin talas uri narsán bos kálámul no suri para aposoi táit er ukte mákái má longrai.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Má inái dánih be u kis monai? Aptur má unáng kilkil uri narsán ái Konom má nák siu palai kam sápkin tatalen ki unáng kipi arsiu.’
16 E agora por que te deténs? Levanta-te, e batiza-te, e lava os teus pecados, invocando o nome do Senhor.
17 “Má namur ngo iakte kaleng ur Ierusalem, iak han uri rumán osmapak má iak sung. Má pákánbung kak tungai sung be, iak mákái kesi mákmák a ngoromin.
17 E aconteceu que, tornando eu para Jerusalém, quando orava no templo, fui arrebatado para fora de mim.
18 Iau mák Konom a worwor mam iau má ák parai ngo, ‘Una sangar i han pas til main Ierusalem kabin ái rung min kápdate longra pasi kam apapos sur iau.’
18 E vi aquele que me dizia: Dá-te pressa e sai apressadamente de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Mái sár iau kosoi kán worwor ngoromin, ‘Konom, tan kálámul minái di lain mánán i iau sang ngo iau lu han uri bos rumán lotu no má iak lu tola pas rung di ruruna i iáu, má iak lu up di má batbat kalar di i rumán batbat kalar.
19 E eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu lançava na prisão e açoitava nas sinagogas os que criam em ti.
20 Má i pákánbung di up bing Sitiwen, koner a lu arbin talas mai ngisam, iau sámtur iatung má iak mángát ngo kán minat a nokwan. Má á iau sár mul iau mákmák kári lusán i di ái rung di up bing Sitiwen.’
20 E quando o sangue de Estêvão, tua testemunha, se derramava, também eu estava presente, e consentia na sua morte, e guardava as capas dos que o matavam.
21 Mái sár ái Konom a parai singing ngoromin, ‘Aptur má, ina dos pala iáu ur tepák uri tan kuir pokon erei rung tili risán di lu kis ái.’”
21 E disse-me: Vai, porque hei de enviar-te aos gentios de longe.
22 Matananu di kis án alongra pang i pákánbung er ái Paulo a parai ngo, “Ái Konom a dos pala iau uri narsá di ái rung tili risán.” Má ngo di longrai ngorer, ki kápte má ding kis pau. Dik turpasi lala wakwak urami sang i bát má dik parai ngo, “Na, war ák tu tartar retret mai kángit Káláu bul ái koner! Gam long palai alar gim á táit erei má gamák sá bing palai! Koion na liu á kálámul ngorer!”
22 E ouviram-no até esta palavra, e levantaram a voz, dizendo: Tira da terra um tal homem, porque não convém que viva.
23 Má matananu di tungai lala bin urami sang, má dik tarápái lusán i di má dik sáprai bim iamuni armongoh.
23 E, clamando eles, e arrojando de si as vestes, e lançando pó para o ar,
24 Má pakpakta káián tan tám arup til Rom a mákái ngorer pasi ák dos i tan tám arup dik lam pas Paulo uratung i niá di. Má ák dos i di mul ngo da rapis Paulo má gátgátna on, suri ngorer da mánán pasi singin suri dáh á matananu di lala wakwak ur on ngorer.
24 O tribuno mandou que o levassem para a fortaleza, dizendo que o examinassem com açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Mái sár ngo dikte kabat páptai má suri da tasi, a mákái tátáil kán tan tám arup a sámtur pátmi, má ngorer ái Paulo a parai singin ngo, “Be, nagogon til Rom a sormángát i gam suri tasi kálámul a mon i kán nokwan ngorer i matananu til Rom, má kápte be di nagogon on suri ser pasi sápkin ákte longoi?”
25 E, quando o estavam atando com correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um romano, sem ser condenado?
26 Má ngo tátáil a longrai worwor erei a utung palai ái Paulo, a teken sangar i láklák ur singin pakpakta kán tan tám arup mák bitái ngo, “Apong, kálámul minái a mon i kán nokwan arwat mai tan kakun Rom. Dánih má gita longoi mai?”
26 E, ouvindo isto, o centurião foi, e anunciou ao tribuno, dizendo: Vê o que vais fazer, porque este homem é romano.
27 Má pákánbung a longrai ngorer á pakpakta erei, a han narsá Paulo mák gáltai ngo, “Be, a támin ngo iáu a mon i kam nokwan arwat mai tan kakun Rom?” Mái Paulo a kokos ngo, “Áá, a támin a mon á kaiak.”
27 E, vindo o tribuno, disse-lhe: Dize-me, és tu romano? E ele disse: Sim.
28 Má pakpakta a kos Paulo ngo, “Á iau mul a mon á kaiak, má iau tari marán pirán tabal ur Rom suri hul pasi kak nokwan.” A longrai ngorer ái Paulo ki áng kosoi pakpakta ngo, “Ái sár á iau, kápte iau hul pasi á kak nokwan ngorer á iáu. Auh, kápte. Iau páng uri lolon nokwan si kakang má si mamang pasi má ák mon i kaiak.”
28 E respondeu o tribuno: Eu com grande soma de dinheiro alcancei este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Mái rung iatung di nem suri tasi má gálgálta on, di longrai ngorer ngo ái Paulo a kakun Rom, ki dik sangar má sár i kaplah alari. Má pakpakta er a bunbun i on, kabin a mák ilmi ngo ákte longoi táit kápate nokwan er ák ardos ngo da kabat Paulo mai sen.
29 E logo dele se apartaram os que o haviam de examinar; e até o tribuno teve temor, quando soube que era romano, visto que o tinha ligado.
30 A be arasa ur latiu, má pakpakta kán bos tám arup a nem sang suri ser pasi támin muswan on á worwor er tan Iudáiá di atiutiu Paulo mai. Má ngorer ák ardos suri tan pakpakta kán tan tám osmapak má kaunsel no da kis talum. Má namur ák asengsegeng i Paulo tili kamkabat, má ák lam pasi mák atri i mátán táil i di ái rung er di kis talum suri nák para talsai táit a longoi.
30 E no dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou vir o principais dos sacerdotes, e todo o seu conselho; e, trazendo Paulo, o apresentou diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.