Romanos 4

Maija'quë Huajë Ca Nëose'e (SEYNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 ¿I̱quere mai ai Abraham ti̱ꞌaëꞌni, i̱ yoꞌo doꞌipi? I̱ ayere cañuꞌu, yure.
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 — ausente —
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 — ausente —
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Coꞌamaña necaiquëre sa̱iñe cato coa i̱siseꞌe peoji, nesi doꞌire sa̱iñe aꞌë.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Ja̱je paꞌiquëtaꞌare coꞌamaña nesi doꞌire peoquëpi Maijaꞌquëni nuñerepa paꞌi ca hueso cua̱ñoñe paꞌiji. Coa i̱te i̱re papi cuasa doꞌire coꞌaquëre nuñerepa paꞌiquë api, ca huesoquëni cuasa doꞌire. Ja̱je yoꞌoye paꞌiji.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Maijaꞌquëpi yequëre ñani i̱ yoꞌoseꞌere cuasamaꞌë nuñerepa paꞌire ca huesoquëpi ai sihuaji. Davidje̱ cuiꞌne capi, toyaseꞌepi.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 I̱ caseꞌe cato caji ñeje:
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Sihuaquë paꞌiyë, Ëjaëpi coꞌaye yoꞌoseꞌere camaꞌëna, sa̱i to̱sicohuaꞌipi.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 ¿Ja̱je paꞌito iye sihuaye ca̱ꞌni tëasicohuaꞌiseꞌere sihuaye paꞌiquë? Pa̱ni. Ca̱ꞌni tëamaꞌcohuaꞌije̱ ja̱ sihuaye payë. Tsoe maipi asahuë. Toyaseꞌe cato caji, Diusupi Abrahamre nuñerepa paꞌire ca huesopi, Abrahampi Diusuni i̱re papi caquë cuasa doꞌire.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Ja̱je paꞌito ¿i̱te je yëhua nuñe paꞌiquë api, Abrahamre caëꞌni, i̱ ca̱ꞌni tëasi jeteyoꞌje? Pa̱ni ja̱ yëꞌtaꞌa tëamaꞌnë ja̱je ca nëopi.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Ca nëosiquëpi jeteyoꞌje, ca̱ꞌni tëa cua̱ñopi, Maijaꞌquë cua̱ñequëna. I̱ ca̱ꞌni tëaseꞌepi i̱ñoñe aꞌë, Maijaꞌquëpi tëamaꞌquë paꞌinë nuñerepa paꞌiquë api, ca huesoseꞌere. Cuiꞌne Abraham cato tëamaꞌcohuaꞌipi Maijaꞌquëre necaiquëre pare cuasacohuaꞌi pëca jaꞌquë api. Ja̱je paꞌina, Abraham cuasaseꞌeje̱ cuasacohuaꞌire Maijaꞌquëpi nuñerepa paꞌiohuaꞌire ca huesoji.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Ca̱ꞌni tëamaꞌquë paꞌinë Abraham Maijaꞌquëre necaiquëre pare cuasaseꞌeje̱ paꞌye ca̱ꞌni tëasicohuaꞌipi cuasacohuaꞌi pëca jaꞌquë api.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Maijaꞌquë Abrahamre cuiꞌne i̱ tsëcapë acohuaꞌire iye yejare i̱sija̱ꞌquë aꞌë ca nëoni, ca nëomaꞌë pajiꞌi, Abrahampi cua̱ñeseꞌere yoꞌo ti̱ꞌa doꞌire. Coa ai jerepa ca nëopi, Abrahampi Maijaꞌquëni necaiquëre papi cuasa doꞌire. Ja̱ doꞌire Abrahamre nuñerepa paꞌire ñaquë Diusu i̱sisi ca nëopi.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Ja̱je paꞌina, cua̱ñeseꞌe caye yoꞌo ti̱ꞌacohuaꞌipi Maijaꞌquë ca nëoseꞌere ti̱ꞌañe paꞌito, Maijaꞌquëre necaiquëre papi cuasayepi doꞌi peoye patiraꞌpi, cuiꞌne Maijaꞌquë ca nëoseꞌepi doꞌi peoye ne huesëraꞌpi.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Cua̱ñeseꞌe cato ai yoꞌo ja̱ꞌñere i̱siji, Maijaꞌquë sa̱i deꞌhuaquëna. Cuiꞌne cua̱ñeseꞌepi peoquëna, ¿Me sa̱ñope yoꞌoye paꞌiquëꞌni?
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Maijaꞌquë ca nëoseꞌe cua̱ñeseꞌere pacohuaꞌiseꞌe ti̱ꞌañe peoji. Cua̱ñeseꞌe peocohuaꞌije̱ ti̱ꞌañe paꞌiji. Ja̱je paꞌina, Abraham tsëcapë acohuaꞌipi ti̱ꞌañe paꞌija̱quë cani coa doꞌi peoye i̱ ca nëoseꞌere i̱siye paꞌiji, Abraham cuasaseꞌeje̱ paꞌye cuasacohuaꞌini. Ja̱je paꞌina, Abraham mai pëca jaꞌquë api.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Toyaseꞌepi caji: “Jai pa̱i pëca jaꞌquëre yëꞌëpi nehuë, mëꞌëre.” Ja̱je Diusu ca nëouña. Abraham cato Maijaꞌquëre ju̱ꞌisicohuaꞌire paꞌiye i̱siquë api asapi.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Cuasaquëpi ñani uteye peotoje̱ Abraham cato ca nëoseꞌerepa paꞌija̱ꞌcoa cuasaquë utequë pajiꞌi. Ja̱je paꞌina, jai pa̱i pëca jaꞌquë deꞌopi, Abraham. Maijaꞌquë i̱te ca nëoseꞌeje̱ paꞌye ti̱ꞌapi. Ja̱ ca nëoseꞌe cato caji: “Jai pa̱i paꞌija̱ꞌcohuaꞌi aꞌë, mëꞌë tsëcapë.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Ca nëoseꞌere asaquëpi cien o̱metëca paye jaꞌi maca paꞌina, Zara i̱ paco i̱ co̱ni aiohuaꞌi paꞌinije Abraham tsi̱ paye peoji asaquëtaꞌa necaiye paꞌiji cuasaseꞌe coa ne huesomaꞌë pajiꞌi.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Ja̱je paꞌina, Maijaꞌquë ca nëoseꞌe jëa coeye pa̱pi. Coa caseꞌe aꞌë cuasaye pa̱pi. Coa ai jerepa paꞌi ja̱ꞌñere paꞌë cuasapi. Ja̱je cuasaquëpi ai jerepa cuasare paquë deꞌopi. Deꞌosiquëpi Maijaꞌquëre deꞌoquëre paꞌni caquë sihuapi.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Maijaꞌquë siꞌaye ne ti̱ꞌañe tutu paquëpi i̱ ca nëoseꞌere nejaꞌquëre papi cuasapi, jëa coeye peoyerepa.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Ja̱je paꞌina, Maijaꞌquë nuñerepa nequë api cuasa doꞌire nuñerepa paꞌire ca huesopi.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Abrahamre Maijaꞌquë nuñe paꞌire ca huesopi cajë toyaseꞌe Abrahamseꞌere cajë toyaye pa̱huë, maireje̱ cajë toyaseꞌe aꞌë.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 — ausente —
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 — ausente —
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.