Atos 27

Maija'quë Huajë Ca Nëose'e (SEYNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Yëquëre Italiana jëjo saoñuꞌu cuasani, Pablore cuiꞌne yequë cosicohuaꞌire Capitán Juliona i̱sihuë, ja̱ëpi ñajaquë cajë Augusto hueꞌyosi tsëcapë aquëna.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Adramitio yo saꞌro yohuëna ayamëꞌë, Asia yeja yo saꞌnoana sani tëjire pacona. Ja̱ona aya mëni saëꞌë. Saijëna, cuiꞌne yëquë ja̱ꞌre co̱ni Aristarcoje̱ sajiꞌi, Tesalónica daripë aquë Macedonia pa̱i.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Ñatasi muꞌsepi Sidón yo saꞌrona ti̱ꞌahuë. Ja̱rona ti̱ꞌarena, Juliopi deꞌoye yoꞌoquë Pablo cajeohuaꞌipi necaija̱jë cuasaquë Pablote eto saoquëna, sani i̱ cajeohuaꞌire, pëpaquë yoꞌopi.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Tutu juꞌamaꞌ tëꞌhuija̱ꞌa Sidónpi saicohuaꞌipi ai tutu sa̱ñope juꞌa doꞌire Chipre saodohuë yëꞌquë macaja̱ꞌa saëꞌë.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Saicohuaꞌipi Cilicia yeja cuiꞌne Panfilia yeja je̱ꞌñerepa sa sani Mira daripëna ti̱ꞌahuë. Mira cato Licia yeja daripë aco pajiꞌi.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Ja̱rona Capitánpi yequë jai yohuë ti̱ꞌapi, Alejandría daripëpi daisiconi. Ja̱ yohuëpi Italia yejana saija̱ꞌconi asani Capitánpi aya mëijëꞌë, cua̱ñepi. Cua̱ñeina, aya mëteña.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Tutu sa̱ñope juꞌa doꞌire dahuëre saëꞌë, ai tsoe muꞌseña. Ai yoꞌojë Gnidona ti̱ꞌahuë. Ai tutuquëna, jerepa saiye coꞌapi. Coꞌaquëna, Creta saodohuë tutu juꞌamaꞌa tëꞌhuija̱ꞌa tëꞌija̱ni saëꞌë, Salmón daripë je̱ꞌñere paja̱ꞌa.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Të̱ꞌtëpaja̱ꞌa saijë ai yoꞌojë Deꞌo Yo Saꞌro hueꞌyosi yo saꞌrona ti̱ꞌahuë, Lasea daripë quëꞌrona.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Tsoe ne huesëni yoꞌoroja̱iñe sëte ai huajëyaꞌye nëjiꞌi, ja̱ yëꞌtaꞌapi yohuëja̱ꞌa saiye tsoe je̱ꞌnërepa oco tëcahuë ti̱ꞌañe sëte. Ja̱je paꞌina, asaquë Pablopi yëhuoquë capi:
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 “Ë̲mëohuaꞌi yohuëja̱ꞌa mai saini ai yoꞌoja̱ꞌcohuaꞌi aꞌë, siꞌaye mai saye, cuiꞌne yohuë nejojaꞌcohuaꞌi aꞌë, cuiꞌne maije ju̱tiꞌñe paꞌiohuaꞌi aꞌë.”
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Caquë yëhuoquëna, Capitánpi sehuocaiye pa̱quë coa asa to̱pi, Pablo caye. I̱ti yohuë paquë cayere cuiꞌne yohuë quëhuiquë cayere sehuocajiꞌi.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Ja̱je paꞌina, siꞌaohuaꞌi cuasahuë iye yo saꞌro cato coꞌaji oco tëcahuë pëani tëto saiye. Sañuꞌu, Fenicena ë̱së duꞌina ti̱ñarepa ña saꞌrona. Ja̱rona oco tëcahuë jëañuꞌu, cuasahuë.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Ja̱je cuasajëna, huëꞌehuë te̱ꞌtepi aꞌri jaꞌye tutu juꞌaquëna, saiye deꞌoji cuasajë yohuë dëquëye ne huahuaseꞌe naë mëa saoni ayani saëꞌë, Creta të̱ꞌtëpaja̱ꞌa.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Saijë paꞌi maca ë̱mëjeꞌe tëꞌhui jai tuturepa daiyepi dani yohuëre tutu sao.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Tutu saocona, sa̱ñope yoꞌo jujarena, tutupi quëconi sao. Sacona, i̱o jëjo saoyeje̱ saëꞌë.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Saicohuaꞌipi teꞌe aꞌri saodohuë Clauda hueꞌeco jeteyoꞌjena ti̱ꞌahuë, ai tutumaꞌtona ti̱ꞌani. Ja̱rona ai yoꞌojë aꞌri yohuë pa̱ire huaso yohuë ayahuë.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Aya tëjini jai yohuë joimaꞌconi cuasajë jai yëi meapi hue̱huë yohuë, cuiꞌne a̱ꞌji mejahuëana Sirte hueꞌeyena juꞌa huesë maꞌñe cajë caꞌrajë dëquëyere jopoja̱ꞌa je̱a dëso neñahuë, yohuëpi juꞌaye pa̱jaco cajë. Ja̱je yoꞌoni coa huahuajë tutu sao cua̱ñohuë.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Ñatasi muꞌseje̱ ai tutuquëna, ña jujani i̱ti saicohuaꞌipi yohuë sayere tsiayana moe dëso huëohuë.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Toaso̱ muꞌse acona yuretaꞌa i̱ohuaꞌi jë̱ñare papi ñajë je̱a dësohuë, yohuë paꞌiseꞌe.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Ai tsoe muꞌseña ë̱sëre cuiꞌne maꞌñocore ñamaꞌpë paꞌijë cuiꞌne ai tutu juꞌaquëna, tutu sao cua̱ñojë yuretaꞌa ti ne huesëre pahuë cuasahuë.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Ai tsoe a̱imaꞌpë paꞌiye sëte, Pablopi siꞌaohuaꞌi jopona huëni nëcani capi:
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Deꞌoji, yure ai cuasamaꞌpë, tutu mañare hueꞌejë̱ꞌë, siꞌaohuaꞌi mësaru huajëja̱ꞌcohuaꞌi aꞌë, yohuëseꞌe ne huesëtoje̱.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Yëꞌë pacacai necaiquëpi Maijaꞌquëpi iye ñami i̱ hui̱ñaëre jëjo daouna, dani capi, ñeje:
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 ‘Pablo caꞌramaꞌë paꞌijë̱ꞌë, César quëꞌrona saiyeque paꞌiji. Ja̱je paꞌina, mëꞌë i̱ño paꞌi doꞌire Maijaꞌquëpi siꞌaohuaꞌire mëꞌë ja̱ꞌre yohuë paꞌicohuaꞌire huasoja̱ꞌquë api, ju̱ꞌiñere.’
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Ja̱je paꞌiye sëte ëjaohuaꞌi tutu mañare hueꞌejë̱ꞌë, yëꞌë cato Maijaꞌquëpi i̱ caseꞌeje̱ ñacaija̱ꞌquë api cuasayë, cuiꞌne hui̱ñaë quëaseꞌeje̱ paꞌye paꞌija̱ꞌcoa cuasayë.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Mai cato saodohuëna yohuëseꞌe juꞌa huesëcona, tu̱masicohuaꞌi paꞌija̱ꞌcohuaꞌi aꞌë.”
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Tutupi tutu saosicohuaꞌipi jai a̱si tsiaya Adríaticore huahuahuë, jopo ñami paꞌi maca, catorce muꞌseña paꞌi maca ja̱ maca, ñami jopo paꞌi maca yohuë ñajë sacohuaꞌipi je̱ꞌnërepa yeja ti̱ꞌañë cuasahuë.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Asani hua̱iñere cue̱cuejëna, treinta y seis metros pajiꞌi, hua̱iñe. Paꞌina, ai se̱ña maca sani ti̱jupë cue̱cuejëna, veintisiete metros pajiꞌi.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Paꞌina, jai quë̱na pë̱ana juꞌa huesë maꞌñe cajë caꞌrajë yo sëtipëja̱ꞌa cuatro quë̱na caꞌhuanoa je̱o dësohuë, i̱ti dëquëco naupa ja̱ꞌñere. Yoꞌojë esa ñatamaꞌconi cuasahuë.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 I̱ti yohuë sacohuaꞌire papi yahuerepa jai huëre je̱o sañuꞌu cajë ea duꞌiona, jëa yohuëre aꞌri yohuëre tsiayana casa huahuoñuꞌu cajë yoꞌohuë, quë̱na caꞌhuanoare corohuë quëꞌrona je̱a dësoñuꞌu cajë yoꞌoyeje̱ paꞌye yoꞌohuë.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Yoꞌojëna, Pablopi quëapi, Capitánre cuiꞌne i̱ soldado pa̱ire ñeje caquë:
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Ja̱je caquëna, asani soldado acohuaꞌipi aꞌri yohuë sëa mea tëa je̱oreña.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Ñata maca Pablopi siꞌaohuaꞌire a̱o huëopi ñeje caquë:
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Ja̱je paꞌiquëtaꞌare yuretaꞌa a̱ijëꞌë, tutu paja̱ꞌcohuaꞌi, mësaru naña me macaje̱ ne huesëye peoji.”
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Ja̱je ca tëjini a̱ore i̱ni Maijaꞌquëre se̱ni tëjini yëtoni a̱i huëouña.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 A̲i huëoquëna, ñani quëcojë a̱ore a̱teña.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Yohuë paꞌicohuaꞌi cato, docientos setenta y seis pa̱i pateña.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 A̲ni tëjini trigore tsiayana ñaꞌñe dësoreña, peoja̱co cajë.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Ñata to̱mesi maca yohuë sacohuaꞌipi i̱ti yeja mamire huesëcohuaꞌi paëꞌë. Paꞌijë mejahuëre ñani, ja̱ona sëꞌañuꞌu cuasajë yoꞌohuë.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Ja̱je yoꞌojë yohuë jëaye sëani huahuasi mea yëꞌte tëteni i̱ti hue̱ꞌñana quë̱na caꞌhuanoa je̱a coehuë, cuiꞌne yohuë tayo peruje̱ joyehuë, i̱ti po̱ꞌneñeje. Ja̱je yoꞌoni tutuquëna, sai ca̱ñare mëohuë. Mëorena, yohuëpi mejahuëna tsioja̱i huëo.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Tsioja̱ijëna, jai yohuë corohuëpi mejahuëna juꞌanëni huesëo. Ja̱ maca yuretaꞌa yo sëtipëja̱ꞌa joni sacoꞌë, ai tutu to̱ꞌaquë juꞌayepi.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Ja̱ maca soldado pa̱ipi cosicohuaꞌire huani je̱oñuꞌu cajë yoꞌohuë, ja̱ohuaꞌipi mamini catire paja̱ꞌcohuaꞌi aꞌë cuasajë.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Ja̱je yoꞌojëna, Capitánpi Pablore huasosiꞌi caquë yoꞌomaꞌpë paꞌijë̱ꞌë, capi. Cani siꞌaohuaꞌire cua̱ñepi mamicohuaꞌi cato duꞌru duꞌteni mamijëꞌë, caquë.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Ja̱ jeteyoꞌje yecohuaꞌipi yohuë to̱ñana tse̱ani mamijë saijë̱ꞌë, capi. Caëna, ja̱je yoꞌojë siꞌaohuaꞌi huajëcohuaꞌi yejana ti̱ꞌahuë.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.