Marcos 5

Songhai de Gao (SES) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Isa nda nga taalibey too isabangoo boŋ faa ga, Geraza koyraa borey laamaa ra.
1 E chegaram ao outro lado do mar, à província dos gadarenos.
2 Isa zunbu harihiyoo ra. Dogoo din da aru foo kaŋ ra ganji goo fatta saarawey ra kʼa kubay.
2 E, saindo ele do barco, lhe saiu logo ao seu encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo;
3 Saarawey ti nga gorodogoo. Boro sii no kaŋ ga hin kʼa haw koyne, ba nda guuru karfu.
3 O qual tinha a sua morada nos sepulcros, e nem ainda com cadeias o podia alguém prender;
4 Cee booboyaŋ i ga gaalayaŋ daŋ cewey ra, i gʼa haw nda guuru karfuyaŋ, amma a ga guuru karfey dunbu, a ga gaalawey kayri. Boro kul gaaboo si hin kʼa gooji.
4 Porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões em migalhas, e ninguém o podia amansar.
5 Waati kul, cijin nda zaari, a sii kala saarawey ra nda tondi hondey boŋ. A ga kaati, a ga nga boŋ maray nda tondey.
5 E andava sempre, de dia e de noite, clamando pelos montes, e pelos sepulcros, e ferindo-se com pedras.
6 Waatoo kaŋ a na Isa honnay, kul a zuru ka koy sujudu jinoo ra,
6 E, quando viu Jesus ao longe, correu e adorou-o.
7 de a na jinde jer ka kaati ka nee: «Macin ka agay nda ni marga, Isa Irkoy Jerantaa Izʼaroo? Ay nʼa kar ni ga nda Irkoy, masʼay zarabi!»
7 E, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 Hayaa kaŋ se a na woo har manʼti kala Isa nka nee a se: «Ganjoo, hun aroo woo ra.»
8 (Porque lhe dizia: Sai deste homem, espírito imundo.)
9 Woo banda ga, Isa nʼa hãa ka nee: «Macin ti ni maaɲoo?» A tuuru a se ka nee: «Ay maaɲoo ti Alžama, zama ir ga boobo.»
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? E lhe respondeu, dizendo: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Aroo na Isa suurandi nda gaabi ka nee: «Masi ganjey gaaray kʼi fattandi gandaa ra.»
10 E rogava-lhe muito que os não enviasse para fora daquela província.
11 A gar kaŋ nbirŋa booboyaŋ goo ma kur tondi hondoo jesoo ga.
11 E andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 De ganjey na Isa suurandi ka nee a se: «Ir sanba nbirŋawey wey ra, hala ir ma huru i ra!»
12 E todos aqueles demônios lhe rogaram, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 A nʼa tee i se. Ganjey fatta aroo ra ka huru nbirŋawey ra. Nbirŋawey zuru ka hun tondi hondoo jesoo ga beene ka isabangoo gaarandi. I ga koy too nbirŋa boŋ zenber hinka (2.000), i yoole.
13 E Jesus logo lho permitiu. E, saindo aqueles espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada se precipitou por um despenhadeiro no mar (eram quase dois mil), e afogaram-se no mar.
14 Kaŋ woo tee kul, wey kaŋ gʼi kur zuru ka koy alhabaroo filla koyraa nda saajoo borey se. De borey koy dii hayaa kaŋ tee.
14 E os que apascentavam os porcos fugiram, e o anunciaram na cidade e nos campos; e saíram muitos a ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Waatoo kaŋ i too nongoo kaŋ ra Isa goo, i dii aroo kaŋ ra ganjey cindi. A ga goro, darbay goo jindoo ra, lakkaloo ga timme daku. Borey kaŋ dii a hunbur.
15 E foram ter com Jesus, e viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido e em perfeito juízo, e temeram.
16 Wey kaŋ dii hayaa kaŋ Isa nʼa tee aroo nda nbirŋawey se no ma filla borey kaŋ kokor ka kaa se.
16 E os que aquilo tinham visto contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado, e acerca dos porcos.
17 Woo banda ga, borey šintin ka wiri Isa ga, a ma mooru ngi gandaa ga.
17 E começaram a rogar-lhe que saísse dos seus termos.
18 Waatoo kaŋ Isa goo ma huru harihiyoo ra ka koy, boraa kaŋ ra ganjey cindi na Isa suurandi a ma naŋ nga ma cindi nga bande.
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Amma Isa mana yadda, a nee aroo se: «Koy ni hugoo do nda ni borey do ka hayaa kul filla i se kaŋ ni Koyoo nʼa tee ma ne, nda takaa kaŋ nda a hinna ma ne.»
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes quão grandes coisas o Senhor te fez, e como teve misericórdia de ti.
20 Aroo dira gandaa kaŋ maaɲoo ti Dekapol (maanaa «koyra woy (10)»), kul bande ka takaa kul deede kaŋ Isa nʼa tee nga se. Borey kul na almunkar.
20 E ele foi, e começou a anunciar em Decápolis quão grandes coisas Jesus lhe fizera; e todos se maravilharam.
21 Isa deŋ koyne ka koy haroo boŋ faa ga [harihii ra]. Kaŋ a too, alžama beeri foo marga a boŋ haroo miɲoo ga.
21 E, passando Jesus outra vez num barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Aru foo kaa kaŋ maaɲoo ti Žayrus kaŋ goo margahugoo boŋkoyney ra. Kaŋ a dii Isa, a sujudu cewey cire
22 E eis que chegou um dos principais da sinagoga, por nome Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos seus pés,
23 kʼa suurandi nda gaabi ka nee a se: «Ay ize woy kaccaa goo buuyan mee ga. Kaa ka ni kaboo fur a ga hala a ma duu ka hallasi ka huna.»
23 E rogava-lhe muito, dizendo: Minha filha está à morte; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos, para que sare, e viva.
24 Isa koy a bande. Alžamaa beeri hanga a bande, i gʼa šiita.
24 E foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Woo gar kaŋ woy foo goo jamaa ra kaŋ nga jiiri woy cindi hinka (12) a ga kuri mandi.
25 E certa mulher que, havia doze anos, tinha um fluxo de sangue,
26 A hanse ka fara lotokorey kabey ra waatey kaŋ i gʼa safar. Alman kul kaŋ goo a se no a nʼa daŋ wircoo ra, amma a manʼa nafa. Wircoo mma koy de a ga tonton.
26 E que havia padecido muito com muitos médicos, e despendido tudo quanto tinha, nada lhe aproveitando isso, antes indo a pior;
27 Kaŋ a maa Isa maaɲoo, a huru alžamaa ra ka koy Isa dumaa ga ka tuku nga bankaaraa ga,
27 Ouvindo falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou na sua veste.
28 zama a nka nee nga boŋ se: «Jalla, nda ya nka tuku ba nga bankaaraa ga, ay ga hallasi.»
28 Porque dizia: Se tão-somente tocar nas suas vestes, sararei.
29 Dogoo din da kuri mandiroo kay, de a maate nga gaahamoo ra kaŋ nga doroo duu baani.
29 E logo se lhe secou a fonte do seu sangue; e sentiu no seu corpo estar já curada daquele mal.
30 Kaŋ woo tee, kul Isa maate kaŋ gaabi foo fatta nga ra. A bere alžamaa gamoo ra ka borey hãa ka nee: «May ka tuku ay bankaaraa ga?»
30 E logo Jesus, conhecendo que a virtude de si mesmo saíra, voltou-se para a multidão, e disse: Quem tocou nas minhas vestes?
31 Nga taalibey nee a se: «Nʼga dii alžamaa kaŋ ga ni šiita. Taka foo nda nʼga yee ka hãa: ‹May ka tuku ay ga?›»
31 E disseram-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e dizes: Quem me tocou?
32 Amma Isa cindi ka moo fur borey ga, hala nga ma dii boraa kaŋ too nga do.
32 E ele olhava em redor, para ver a que isto fizera.
33 Woyoo jijiri hunburay se. Nga kaŋ ga bay hayaa kaŋ tee. A kaa ka sujudu Isa se. A na cimoo kul har a se.
33 Então a mulher, que sabia o que lhe tinha acontecido, temendo e tremendo, aproximou-se, e prostrou-se diante dele, e disse-lhe toda a verdade.
34 Isa nee woyoo se: «Ay izoo, ni naanaa na ni hallasi. Koy nda baani, de mo duu baani wircoo woo ra.»
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai em paz, e sê curada deste teu mal.
35 A goo ma šelaŋ kaŋ boroyaŋ hun margahugoo boŋkoynoo windoo do ka nee: «Ni ize woyoo faati. Macin se nʼga alfagaa zaa ka kay koyne?»
35 Estando ele ainda falando, chegaram alguns do principal da sinagoga, a quem disseram: A tuafilha está morta; para que enfadas mais o Mestre?
36 Isa maa šenney wey, amma a mana kula. A nee margahugoo boŋkoynoo se: «Masi hunbur, naanay hinne.»
36 E Jesus, tendo ouvido estas palavras, disse ao principal da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Kaŋ Isa koy a do, a mana naŋ boro kul ma hanga nga nda manʼti Piyer, nda Žak, nda Yehiya kaŋ ti Žak armaa.
37 E não permitiu que alguém o seguisse, a não ser Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Waatoo kaŋ i too nga windoo do, Isa gar kaŋ borey goo ma ɲiimiɲaama. I ga hẽe, i ga yooyo.
38 E, tendo chegado à casa do principal da sinagoga, viu o alvoroço, e os que choravam muito e pranteavam.
39 Kaŋ Isa huru hugoo ra, a nʼi hãa ka nee: «Macin ti ɲiimiɲaamayanoo woo nda hẽeney wey? Zankaa mana buu, a mma jirbi.»
39 E, entrando, disse-lhes: Por que vos alvoroçais e chorais? A menina não está morta, mas dorme.
40 Borey nʼa kašikaši. A na borey kul fattandi taray jina, a duu ka zankaa ɲaa nda baaboo nda borey kaŋ a nʼi hangandi nga bande, ka huru nongoo kaŋ ra zankaa goo.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo-os feito sair, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele estavam, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Isa na zankaa dii nda kaboo ka nee a se: «Taliita kum!» kaŋ maanaa ti «Woy-izoo, ay nee, ma tun ni boŋ ga».
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talita cumi; que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 Dogoo din da woy-izoo tun ka dira. A goo nda jiiri woy cindi hinka (12). A tee borey kul se boŋhaway.
42 E logo a menina se levantou, e andava, pois já tinha doze anos; e assombraram-se com grande espanto.
43 Woo banda ga, Isa hanse ka gaabandi i ga kaŋ i masi naŋ boro kul ma bay. A nee i se i ma zankaa noo ŋaayan.
43 E mandou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e disse que lhe dessem de comer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.