Marcos 4
Songhai de Gao (SES) vs ARC
1 Isa šintin koyne ka cawandi isabangoo miɲoo ga. Alžama beeri marga a boŋ hala nongu kaŋ ra a nka koy huru harihii ra ka goro, amma borey kul cindi guraa ga isabangoo tenje.
1 E outra vez começou a ensinar junto ao mar, e ajuntou-se a ele grande multidão; de sorte que ele entrou e assentou-se num barco, sobre o mar; e toda a multidão estava em terra junto ao mar.
2 A na haya boobo cawandi i se filla yaasayanteyaŋ ra. Nga cawandoo ra, a nee i se:
2 E ensinava-lhes muitas coisas por parábolas e lhes dizia na sua doutrina:
3 «Wa haŋajer! Sayakaw foo ne ka fatta ka koy saya.
3 Ouvi: Eis que saiu o semeador a semear.
4 Kaŋ a goo ma saya, dumiyoo jere foo kaŋ fondaa bande. Cirawey kaa, de i nʼa gon.
4 E aconteceu que, semeando ele, uma
5 Jere foo kaŋ tondidoo ra kaŋ ra labu boobo sii. Dogoo din da a zay, zama labu boobo sii a boŋ.
5 E outra caiu sobre pedregais, onde não havia muita terra, e nasceu logo, porque não tinha terra profunda.
6 Waatoo kaŋ waynaa fatta, a ton. A kogu, zama a sii nda linji gaabante.
6 Mas, saindo o sol, queimou-se e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Jere foo kaŋ dumari karjikoyniyaŋ ra. Karjey beeri, i nʼa hewguba, woo se a mana ize tee.
7 E outra caiu entre espinhos, e, crescendo os espinhos, a sufocaram, e não deu fruto.
8 Jere foo kaŋ labu hennaa ra. A zay, a boosu, de a na izeyaŋ tee. Affoo na ize waranza (30) hay, affoo woydu (60), affoo zangu (100).»
8 E outra caiu em boa terra e deu fruto, que vingou e cresceu; e um produziu trinta, outro, sessenta, e outro, cem.
9 Isa yee ka nee i se: «Boro kaŋ goo nda haŋa ka maa, ma haŋajer!» Dumi saykaw|alt="Man sowing seed" src="lb00094c.tif" size="col" copy="Louise Bass" ref="Marku 4.1–9"
9 E disse-lhes: Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
10 Waatoo kaŋ Isa goo nga hinne, borey kaŋ goo a bande nda taalibi woy cindi hinkaa (12) nʼa hãa nda filla yaasayantey addaliloo.
10 E, quando se achou só, os que estavam junto dele com os doze interrogaram-no acerca da parábola.
11 A nee i se: «War, war duu Irkoy Laamaa haya tugantaa, amma taray borey, haya kul si harandi i se kala nda filla yaasayanteyaŋ.
11 E ele disse-lhes: A vós vos é dado saber os mistérios do Reino de Deus, mas aos que estão de fora todas
12 Nga ra
12 para que, vendo, vejam e não percebam; e, ouvindo, ouçam e não entendam, para que se não convertam, e lhes sejam perdoados os pecados.
13 Woo banda ga, Isa nʼi hãa ka nee: «War si filla yaasayantaa woo maanaa bay? Taka foo nda war ga hin ka faham filla yaasayantey jerey se?
13 E disse-lhes: Não percebeis esta parábola? Como, pois, entendereis todas as parábolas?
14 Sayakaa manʼti kala boraa kaŋ ga Irkoy meešennoo say.
14 O que semeia semeia a palavra;
15 Wey kaŋ kaŋ fondaa bande manʼti kala borey kaŋ se Šennoo ga sayandi, za i maarʼa, Ibilisi ga kaa ka Šennoo kaa kaŋ huru biney ra.
15 e os que estão junto ao caminho são aqueles em quem a palavra é semeada; mas, tendo eles a ouvido, vem logo Satanás e tira a palavra que foi semeada no coração deles.
16 Tondidogoo kaŋ ra a saya manʼti kala borey kaŋ, nda i maa Šennoo, dogoo din da i gʼa dii nda ɲaali,
16 E da mesma sorte os que recebem a semente sobre pedregais, que, ouvindo a palavra, logo com prazer a recebem;
17 amma a mana linji tee i ra, i si gay a ra. Nda zarabiyan wala gurzugayyan kaa i ga Šennoo maaganda se, dogoo din da i ga murti.
17 mas não têm raiz em si mesmos; antes, são temporãos; depois, sobrevindo tribulação ou perseguição por causa da palavra, logo se escandalizam.
18 Dumari karjikoyney kaŋ ra dumiyoo jere faa sayandi manʼti kala borey kaŋ maa Šennoo,
18 E os outros são os que recebem a semente entre espinhos, os quais ouvem a palavra;
19 amma aduɲɲa alhuzuney, nda nga almanoo kaŋ ga zanba, nda boonawey jerey no ma Šennoo hewguba, a masi ize tee.
19 mas os cuidados deste mundo, e os enganos das riquezas, e as ambições de outras coisas, entrando, sufocam a palavra, e fica infrutífera.
20 Labu hennaa kaŋ ra jerey goo manʼti kala borey kaŋ maa Šennoo, i nʼa dii. I ga ize tee, affoo waranza (30), affoo woydu (60), affoo zangu (100).»
20 E os que recebem a semente em boa terra são os que ouvem a palavra, e
21 Isa nee i se: «Boro ga fitilla zaa ka kusu gum a boŋ, wala kʼa daŋ daari cire wala? Ni bay a si daŋandi kala fitilla gorodogoo ga?
21 E disse-lhes: Vem,
22 Haya tugante sii no kaŋ si kaa ka fataw. Sirri sii no kaŋ si kaa ka fataw.
22 Porque nada há encoberto que não haja de ser manifesto; e nada se faz
23 Boro kaŋ goo nda haŋa ka maa, ma haŋajer!»
23 Se alguém tem ouvidos para ouvir, que ouça.
24 Woo banda ga, a nee i se: «Wa lakkal daŋ hayey kaŋ war ga maarʼey se. Takaa kaŋ nda war ga neeša, nga nda i ga neeši war se, de mo war ga duu tontoni.
24 E disse-lhes: Atendei ao que ides ouvir. Com a medida com que medirdes vos medirão a vós, e ser-vos-á ainda acrescentada.
25 Zama boro kaŋ goo nda a, i gʼa noo koyne. Boro kaŋ sii nda a, ba woo kaŋ a goo nda a, ga taandi.»
25 Porque ao que tem, ser-lhe-á dado; e, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
26 Isa nee: «Irkoy Laamaa ga hima sanda de aru kaŋ koy dumi say laboo ra.
26 E dizia: O Reino de Deus é assim como se um homem lançasse semente à terra,
27 Nda aroo na cijiney kul tee a ga kani, a na zaarey kul tee a ga hoy, dumiyoo ga bagu ka beeri ka gar a mana bay takaa kaŋ nda a zay.
27 e dormisse, e se levantasse de noite ou de dia, e a semente brotasse e crescesse, não sabendo ele como.
28 Laboo ga dumiyoo zayandi nga foo nda nga boŋ. A mma jin ka tee subu, nga banda ga, a ma tee jeeni, a ma yee koyne ka tee taasu kaŋ goo jeenoo ga.
28 Porque a terra por si mesma frutifica; primeiro, a erva, depois, a espiga, e, por último, o grão cheio na espiga.
29 Za taasoo nin, aroo ga borey daŋ a ra nda cendi, zama hegaa ka too.»
29 E, quando foice, porque está chegada a ceifa.
30 Isa nee: «Macin nda ir ga Irkoy Laamaa sawandi? Wala mo, macin ti filla yaasayantaa kaŋ gʼa fahamandi borey se?
30 E dizia: A que assemelharemos o Reino de Deus? Ou com que parábola o representaremos?
31 A si hima nda kala dumi gurunbu-ize kaccu foo kaŋ se i ga nee mutardi. Waati kaŋ a sayandi, a kacca nda dumiyey kul kaŋ goo aduɲɲa ra.
31 É como um grão de mostarda, que, quando se semeia na terra, é a menor de todas as sementes que há na terra;
32 Amma waati kaŋ a dumandi ka ben, a ga zay ka beeri ka bisa dumarey kul. A ga kabe beeriyaŋ tee hala beenaa cirawey ga hin ka teji tee a ra.»
32 mas, tendo sido semeado, cresce, e faz-se a maior de todas as hortaliças, e cria grandes ramos, de tal maneira que as aves do céu podem aninhar-se debaixo da sua sombra.
33 Filla yaasayantey wey dumi boobo nda Isa na Irkoy meešennoo har i se. A na taka tee kaŋ ra i ma hin ka faham a se.
33 E com muitas parábolas tais lhes dirigia a palavra, segundo o que podiam compreender.
34 A si šelaŋ i se kala nda filla yaasayanteyaŋ hinne. Amma nda ngi hinne no, a ga šenney kul feeri taalibey se.
34 E sem parábolas nunca lhes falava, porém tudo declarava em particular aos seus discípulos.
35 Zaari follokaa din da, kaŋ cijinoo too, Isa nee nga taalibey se: «Ir ma deŋ ka koy haroo boŋ faa ga.»
35 E, naquele dia, sendo já tarde, disse-lhes: Passemos para a outra margem.
36 Waatoo kaŋ i na alžamaa naŋ a ma koy, taalibey huru Isa bande harihiyoo kaŋ ra a goo kʼa hun. De mo harihii fooyaŋ hanga ey ka koy.
36 E eles, deixando a multidão, o levaram consigo, assim como estava, no barco; e havia também com ele outros barquinhos.
37 Hew beeri foo tun hala nongu kaŋ ra bondawey ga say hiyoo ra. Hiyoo too nda hari.
37 E levantou-se grande temporal de vento, e subiam as ondas por cima do barco, de maneira que já se enchia de água.
38 Isa goo ma jirbi hiyoo koroo ra, furkanga goo boŋoo cire. Taalibey nʼa tunandi, i nee a se: «Alfagaa, ir ga halaci, nʼsi huzun nda iri?»
38 E ele estava na popa dormindo sobre uma almofada; e despertaram-no, dizendo-lhe: Mestre, não te importa que pereçamos?
39 A tun jirboo ra, a zahã hewoo ga jina, a šelaŋ isabangoo se ka nee: «Dangay suk!» Hewoo kay, de nongoo kul tee sõy.
39 E ele, despertando, repreendeu o vento e disse ao mar: Cala-te, aquieta-te. E o vento se aquietou, e houve grande bonança.
40 Woo banda ga, Isa nee nga taalibey se: «Macin se war ga arkubu? War si naanay hala sohõ?»
40 E disse-lhes: Por que sois tão tímidos? Ainda não tendes fé?
41 I hanse ka hunbur, de i ga cere hãa ka nee: «May ti boraa woo kaŋ ba hewoo nda isabangoo ga hayaa tee kaŋ a nʼa har?»
41 E sentiram um grande temor e diziam uns aos outros: Mas quem é este que até o vento e o mar lhe obedecem?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.