Marcos 4

Songhai de Gao (SES) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Isa šintin koyne ka cawandi isabangoo miɲoo ga. Alžama beeri marga a boŋ hala nongu kaŋ ra a nka koy huru harihii ra ka goro, amma borey kul cindi guraa ga isabangoo tenje.
1 Outra vez começou a ensinar à beira do mar. E reuniu-se a ele tão grande multidão que ele entrou num barco e sentou-se nele, sobre o mar; e todo o povo estava em terra junto do mar.
2 A na haya boobo cawandi i se filla yaasayanteyaŋ ra. Nga cawandoo ra, a nee i se:
2 Então lhes ensinava muitas coisas por parábolas, e lhes dizia no seu ensino:
3 «Wa haŋajer! Sayakaw foo ne ka fatta ka koy saya.
3 Ouvi: Eis que o semeador saiu a semear;
4 Kaŋ a goo ma saya, dumiyoo jere foo kaŋ fondaa bande. Cirawey kaa, de i nʼa gon.
4 e aconteceu que, quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho, e vieram as aves e a comeram.
5 Jere foo kaŋ tondidoo ra kaŋ ra labu boobo sii. Dogoo din da a zay, zama labu boobo sii a boŋ.
5 Outra caiu no solo pedregoso, onde não havia muita terra: e logo nasceu, porque não tinha terra profunda;
6 Waatoo kaŋ waynaa fatta, a ton. A kogu, zama a sii nda linji gaabante.
6 mas, saindo o sol, queimou-se; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Jere foo kaŋ dumari karjikoyniyaŋ ra. Karjey beeri, i nʼa hewguba, woo se a mana ize tee.
7 E outra caiu entre espinhos; e cresceram os espinhos, e a sufocaram; e não deu fruto.
8 Jere foo kaŋ labu hennaa ra. A zay, a boosu, de a na izeyaŋ tee. Affoo na ize waranza (30) hay, affoo woydu (60), affoo zangu (100).»
8 Mas outras caíram em boa terra e, vingando e crescendo, davam fruto; e um grão produzia trinta, outro sessenta, e outro cem.
9 Isa yee ka nee i se: «Boro kaŋ goo nda haŋa ka maa, ma haŋajer!» Dumi saykaw|alt="Man sowing seed" src="lb00094c.tif" size="col" copy="Louise Bass" ref="Marku 4.1–9"
9 E disse-lhes: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
10 Waatoo kaŋ Isa goo nga hinne, borey kaŋ goo a bande nda taalibi woy cindi hinkaa (12) nʼa hãa nda filla yaasayantey addaliloo.
10 Quando se achou só, os que estavam ao redor dele, com os doze, interrogaram-no acerca da parábola.
11 A nee i se: «War, war duu Irkoy Laamaa haya tugantaa, amma taray borey, haya kul si harandi i se kala nda filla yaasayanteyaŋ.
11 E ele lhes disse: A vós é confiado o mistério do reino de Deus, mas aos de fora tudo se lhes diz por parábolas;
12 Nga ra
12 para que vendo, vejam, e não percebam; e ouvindo, ouçam, e não entendam; para que não se convertam e sejam perdoados.
13 Woo banda ga, Isa nʼi hãa ka nee: «War si filla yaasayantaa woo maanaa bay? Taka foo nda war ga hin ka faham filla yaasayantey jerey se?
13 Disse-lhes ainda: Não percebeis esta parábola? como pois entendereis todas as parábolas?
14 Sayakaa manʼti kala boraa kaŋ ga Irkoy meešennoo say.
14 O semeador semeia a palavra.
15 Wey kaŋ kaŋ fondaa bande manʼti kala borey kaŋ se Šennoo ga sayandi, za i maarʼa, Ibilisi ga kaa ka Šennoo kaa kaŋ huru biney ra.
15 E os que estão junto do caminho são aqueles em quem a palavra é semeada; mas, tendo-a eles ouvido, vem logo Satanás e tira a palavra que neles foi semeada.
16 Tondidogoo kaŋ ra a saya manʼti kala borey kaŋ, nda i maa Šennoo, dogoo din da i gʼa dii nda ɲaali,
16 Do mesmo modo, aqueles que foram semeados nos lugares pedregosos são os que, ouvindo a palavra, imediatamente com alegria a recebem;
17 amma a mana linji tee i ra, i si gay a ra. Nda zarabiyan wala gurzugayyan kaa i ga Šennoo maaganda se, dogoo din da i ga murti.
17 mas não têm raiz em si mesmos, antes são de pouca duração; depois, sobrevindo tribulação ou perseguição por causa da palavra, logo se escandalizam.
18 Dumari karjikoyney kaŋ ra dumiyoo jere faa sayandi manʼti kala borey kaŋ maa Šennoo,
18 Outros ainda são aqueles que foram semeados entre os espinhos; estes são os que ouvem a palavra;
19 amma aduɲɲa alhuzuney, nda nga almanoo kaŋ ga zanba, nda boonawey jerey no ma Šennoo hewguba, a masi ize tee.
19 mas os cuidados do mundo, a sedução das riquezas e a cobiça doutras coisas, entrando, sufocam a palavra, e ela fica infrutífera.
20 Labu hennaa kaŋ ra jerey goo manʼti kala borey kaŋ maa Šennoo, i nʼa dii. I ga ize tee, affoo waranza (30), affoo woydu (60), affoo zangu (100).»
20 Aqueles outros que foram semeados em boa terra são os que ouvem a palavra e a recebem, e dão fruto, a trinta, a sessenta, e a cem, por um.
21 Isa nee i se: «Boro ga fitilla zaa ka kusu gum a boŋ, wala kʼa daŋ daari cire wala? Ni bay a si daŋandi kala fitilla gorodogoo ga?
21 Disse-lhes mais: Vem porventura a candeia para se meter debaixo do alqueire, ou debaixo da cama? não é antes para se colocar no velador?
22 Haya tugante sii no kaŋ si kaa ka fataw. Sirri sii no kaŋ si kaa ka fataw.
22 Porque nada está encoberto senão para ser manifesto; e nada foi escondido senão para vir à luz.
23 Boro kaŋ goo nda haŋa ka maa, ma haŋajer!»
23 Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.
24 Woo banda ga, a nee i se: «Wa lakkal daŋ hayey kaŋ war ga maarʼey se. Takaa kaŋ nda war ga neeša, nga nda i ga neeši war se, de mo war ga duu tontoni.
24 Também lhes disse: Atendei ao que ouvis. Com a medida com que medis vos medirão a vós, e ainda se vos acrescentará.
25 Zama boro kaŋ goo nda a, i gʼa noo koyne. Boro kaŋ sii nda a, ba woo kaŋ a goo nda a, ga taandi.»
25 Pois ao que tem, ser-lhe-á dado; e ao que não tem, até aquilo que tem ser-lhe-á tirado.
26 Isa nee: «Irkoy Laamaa ga hima sanda de aru kaŋ koy dumi say laboo ra.
26 Disse também: O reino de Deus é assim como se um homem lançasse semente à terra,
27 Nda aroo na cijiney kul tee a ga kani, a na zaarey kul tee a ga hoy, dumiyoo ga bagu ka beeri ka gar a mana bay takaa kaŋ nda a zay.
27 e dormisse e se levantasse de noite e de dia, e a semente brotasse e crescesse, sem ele saber como.
28 Laboo ga dumiyoo zayandi nga foo nda nga boŋ. A mma jin ka tee subu, nga banda ga, a ma tee jeeni, a ma yee koyne ka tee taasu kaŋ goo jeenoo ga.
28 A terra por si mesma produz fruto, primeiro a erva, depois a espiga, e por último o grão cheio na espiga.
29 Za taasoo nin, aroo ga borey daŋ a ra nda cendi, zama hegaa ka too.»
29 Mas assim que o fruto amadurecer, logo lhe mete a foice, porque é chegada a ceifa.
30 Isa nee: «Macin nda ir ga Irkoy Laamaa sawandi? Wala mo, macin ti filla yaasayantaa kaŋ gʼa fahamandi borey se?
30 Disse ainda: A que assemelharemos o reino de Deus? ou com que parábola o representaremos?
31 A si hima nda kala dumi gurunbu-ize kaccu foo kaŋ se i ga nee mutardi. Waati kaŋ a sayandi, a kacca nda dumiyey kul kaŋ goo aduɲɲa ra.
31 É como um grão de mostarda que, quando se semeia, é a menor de todas as sementes que há na terra;
32 Amma waati kaŋ a dumandi ka ben, a ga zay ka beeri ka bisa dumarey kul. A ga kabe beeriyaŋ tee hala beenaa cirawey ga hin ka teji tee a ra.»
32 mas, tendo sido semeado, cresce e faz-se a maior de todas as hortaliças e cria grandes ramos, de tal modo que as aves do céu podem aninhar-se à sua sombra.
33 Filla yaasayantey wey dumi boobo nda Isa na Irkoy meešennoo har i se. A na taka tee kaŋ ra i ma hin ka faham a se.
33 E com muitas parábolas tais lhes dirigia a palavra, conforme podiam compreender.
34 A si šelaŋ i se kala nda filla yaasayanteyaŋ hinne. Amma nda ngi hinne no, a ga šenney kul feeri taalibey se.
34 E sem parábola não lhes falava; mas em particular explicava tudo a seus discípulos.
35 Zaari follokaa din da, kaŋ cijinoo too, Isa nee nga taalibey se: «Ir ma deŋ ka koy haroo boŋ faa ga.»
35 Naquele dia, quando já era tarde, disse-lhes: Passemos para o outro lado.
36 Waatoo kaŋ i na alžamaa naŋ a ma koy, taalibey huru Isa bande harihiyoo kaŋ ra a goo kʼa hun. De mo harihii fooyaŋ hanga ey ka koy.
36 E eles, deixando a multidão, o levaram consigo, assim como estava, no barco; e havia com ele também outros barcos.
37 Hew beeri foo tun hala nongu kaŋ ra bondawey ga say hiyoo ra. Hiyoo too nda hari.
37 E se levantou grande tempestade de vento, e as ondas batiam dentro do barco, de modo que já se enchia.
38 Isa goo ma jirbi hiyoo koroo ra, furkanga goo boŋoo cire. Taalibey nʼa tunandi, i nee a se: «Alfagaa, ir ga halaci, nʼsi huzun nda iri?»
38 Ele, porém, estava na popa dormindo sobre a almofada; e despertaram-no, e lhe perguntaram: Mestre, não se te dá que pereçamos?
39 A tun jirboo ra, a zahã hewoo ga jina, a šelaŋ isabangoo se ka nee: «Dangay suk!» Hewoo kay, de nongoo kul tee sõy.
39 E ele, levantando-se, repreendeu o vento, e disse ao mar: Cala-te, aquieta-te. E cessou o vento, e fez-se grande bonança.
40 Woo banda ga, Isa nee nga taalibey se: «Macin se war ga arkubu? War si naanay hala sohõ?»
40 Então lhes perguntou: Por que sois assim tímidos? Ainda não tendes fé?
41 I hanse ka hunbur, de i ga cere hãa ka nee: «May ti boraa woo kaŋ ba hewoo nda isabangoo ga hayaa tee kaŋ a nʼa har?»
41 Encheram-se de grande temor, e diziam uns aos outros: Quem, porventura, é este, que até o vento e o mar lhe obedecem?

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.