Marcos 4
Songhai de Gao (SES) vs ARA
1 Isa šintin koyne ka cawandi isabangoo miɲoo ga. Alžama beeri marga a boŋ hala nongu kaŋ ra a nka koy huru harihii ra ka goro, amma borey kul cindi guraa ga isabangoo tenje.
1 Voltou Jesus a ensinar à beira-mar. E reuniu-se numerosa multidão a ele, de modo que entrou num barco, onde se assentou, afastando-se da praia. E todo o povo estava à beira-mar, na praia.
2 A na haya boobo cawandi i se filla yaasayanteyaŋ ra. Nga cawandoo ra, a nee i se:
2 Assim, lhes ensinava muitas coisas por parábolas, no decorrer do seu doutrinamento.
3 «Wa haŋajer! Sayakaw foo ne ka fatta ka koy saya.
3 Ouvi: Eis que saiu o semeador a semear.
4 Kaŋ a goo ma saya, dumiyoo jere foo kaŋ fondaa bande. Cirawey kaa, de i nʼa gon.
4 E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, e vieram as aves e a comeram.
5 Jere foo kaŋ tondidoo ra kaŋ ra labu boobo sii. Dogoo din da a zay, zama labu boobo sii a boŋ.
5 Outra caiu em solo rochoso, onde a terra era pouca, e logo nasceu, visto não ser profunda a terra.
6 Waatoo kaŋ waynaa fatta, a ton. A kogu, zama a sii nda linji gaabante.
6 Saindo, porém, o sol, a queimou; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Jere foo kaŋ dumari karjikoyniyaŋ ra. Karjey beeri, i nʼa hewguba, woo se a mana ize tee.
7 Outra parte caiu entre os espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram, e não deu fruto.
8 Jere foo kaŋ labu hennaa ra. A zay, a boosu, de a na izeyaŋ tee. Affoo na ize waranza (30) hay, affoo woydu (60), affoo zangu (100).»
8 Outra, enfim, caiu em boa terra e deu fruto, que vingou e cresceu, produzindo a trinta, a sessenta e a cem por um.
9 Isa yee ka nee i se: «Boro kaŋ goo nda haŋa ka maa, ma haŋajer!» Dumi saykaw|alt="Man sowing seed" src="lb00094c.tif" size="col" copy="Louise Bass" ref="Marku 4.1–9"
9 E acrescentou: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
10 Waatoo kaŋ Isa goo nga hinne, borey kaŋ goo a bande nda taalibi woy cindi hinkaa (12) nʼa hãa nda filla yaasayantey addaliloo.
10 Quando Jesus ficou só, os que estavam junto dele com os doze o interrogaram a respeito das parábolas.
11 A nee i se: «War, war duu Irkoy Laamaa haya tugantaa, amma taray borey, haya kul si harandi i se kala nda filla yaasayanteyaŋ.
11 Ele lhes respondeu: A vós outros vos é dado conhecer o mistério do reino de Deus; mas, aos de fora, tudo se ensina por meio de parábolas,
12 Nga ra
12 para que, vendo, vejam e não percebam; e, ouvindo, ouçam e não entendam; para que não venham a converter-se, e haja perdão para eles.
13 Woo banda ga, Isa nʼi hãa ka nee: «War si filla yaasayantaa woo maanaa bay? Taka foo nda war ga hin ka faham filla yaasayantey jerey se?
13 Então, lhes perguntou: Não entendeis esta parábola e como compreendereis todas as parábolas?
14 Sayakaa manʼti kala boraa kaŋ ga Irkoy meešennoo say.
14 O semeador semeia a palavra.
15 Wey kaŋ kaŋ fondaa bande manʼti kala borey kaŋ se Šennoo ga sayandi, za i maarʼa, Ibilisi ga kaa ka Šennoo kaa kaŋ huru biney ra.
15 São estes os da beira do caminho, onde a palavra é semeada; e, enquanto a ouvem, logo vem Satanás e tira a palavra semeada neles.
16 Tondidogoo kaŋ ra a saya manʼti kala borey kaŋ, nda i maa Šennoo, dogoo din da i gʼa dii nda ɲaali,
16 Semelhantemente, são estes os semeados em solo rochoso, os quais, ouvindo a palavra, logo a recebem com alegria.
17 amma a mana linji tee i ra, i si gay a ra. Nda zarabiyan wala gurzugayyan kaa i ga Šennoo maaganda se, dogoo din da i ga murti.
17 Mas eles não têm raiz em si mesmos, sendo, antes, de pouca duração; em lhes chegando a angústia ou a perseguição por causa da palavra, logo se escandalizam.
18 Dumari karjikoyney kaŋ ra dumiyoo jere faa sayandi manʼti kala borey kaŋ maa Šennoo,
18 Os outros, os semeados entre os espinhos, são os que ouvem a palavra,
19 amma aduɲɲa alhuzuney, nda nga almanoo kaŋ ga zanba, nda boonawey jerey no ma Šennoo hewguba, a masi ize tee.
19 mas os cuidados do mundo, a fascinação da riqueza e as demais ambições, concorrendo, sufocam a palavra, ficando ela infrutífera.
20 Labu hennaa kaŋ ra jerey goo manʼti kala borey kaŋ maa Šennoo, i nʼa dii. I ga ize tee, affoo waranza (30), affoo woydu (60), affoo zangu (100).»
20 Os que foram semeados em boa terra são aqueles que ouvem a palavra e a recebem, frutificando a trinta, a sessenta e a cem por um.
21 Isa nee i se: «Boro ga fitilla zaa ka kusu gum a boŋ, wala kʼa daŋ daari cire wala? Ni bay a si daŋandi kala fitilla gorodogoo ga?
21 Também lhes disse: Vem, porventura, a candeia para ser posta debaixo do alqueire ou da cama? Não vem, antes, para ser colocada no velador?
22 Haya tugante sii no kaŋ si kaa ka fataw. Sirri sii no kaŋ si kaa ka fataw.
22 Pois nada está oculto, senão para ser manifesto; e nada se faz escondido, senão para ser revelado.
23 Boro kaŋ goo nda haŋa ka maa, ma haŋajer!»
23 Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.
24 Woo banda ga, a nee i se: «Wa lakkal daŋ hayey kaŋ war ga maarʼey se. Takaa kaŋ nda war ga neeša, nga nda i ga neeši war se, de mo war ga duu tontoni.
24 Então, lhes disse: Atentai no que ouvis. Com a medida com que tiverdes medido vos medirão também, e ainda se vos acrescentará.
25 Zama boro kaŋ goo nda a, i gʼa noo koyne. Boro kaŋ sii nda a, ba woo kaŋ a goo nda a, ga taandi.»
25 Pois ao que tem se lhe dará; e, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
26 Isa nee: «Irkoy Laamaa ga hima sanda de aru kaŋ koy dumi say laboo ra.
26 Disse ainda: O reino de Deus é assim como se um homem lançasse a semente à terra;
27 Nda aroo na cijiney kul tee a ga kani, a na zaarey kul tee a ga hoy, dumiyoo ga bagu ka beeri ka gar a mana bay takaa kaŋ nda a zay.
27 depois, dormisse e se levantasse, de noite e de dia, e a semente germinasse e crescesse, não sabendo ele como.
28 Laboo ga dumiyoo zayandi nga foo nda nga boŋ. A mma jin ka tee subu, nga banda ga, a ma tee jeeni, a ma yee koyne ka tee taasu kaŋ goo jeenoo ga.
28 A terra por si mesma frutifica: primeiro a erva, depois, a espiga, e, por fim, o grão cheio na espiga.
29 Za taasoo nin, aroo ga borey daŋ a ra nda cendi, zama hegaa ka too.»
29 E, quando o fruto já está maduro, logo se lhe mete a foice, porque é chegada a ceifa.
30 Isa nee: «Macin nda ir ga Irkoy Laamaa sawandi? Wala mo, macin ti filla yaasayantaa kaŋ gʼa fahamandi borey se?
30 Disse mais: A que assemelharemos o reino de Deus? Ou com que parábola o apresentaremos?
31 A si hima nda kala dumi gurunbu-ize kaccu foo kaŋ se i ga nee mutardi. Waati kaŋ a sayandi, a kacca nda dumiyey kul kaŋ goo aduɲɲa ra.
31 É como um grão de mostarda, que, quando semeado, é a menor de todas as sementes sobre a terra;
32 Amma waati kaŋ a dumandi ka ben, a ga zay ka beeri ka bisa dumarey kul. A ga kabe beeriyaŋ tee hala beenaa cirawey ga hin ka teji tee a ra.»
32 mas, uma vez semeada, cresce e se torna maior do que todas as hortaliças e deita grandes ramos, a ponto de as aves do céu poderem aninhar-se à sua sombra.
33 Filla yaasayantey wey dumi boobo nda Isa na Irkoy meešennoo har i se. A na taka tee kaŋ ra i ma hin ka faham a se.
33 E com muitas parábolas semelhantes lhes expunha a palavra, conforme o permitia a capacidade dos ouvintes.
34 A si šelaŋ i se kala nda filla yaasayanteyaŋ hinne. Amma nda ngi hinne no, a ga šenney kul feeri taalibey se.
34 E sem parábolas não lhes falava; tudo, porém, explicava em particular aos seus próprios discípulos.
35 Zaari follokaa din da, kaŋ cijinoo too, Isa nee nga taalibey se: «Ir ma deŋ ka koy haroo boŋ faa ga.»
35 Naquele dia, sendo já tarde, disse-lhes Jesus: Passemos para a outra margem.
36 Waatoo kaŋ i na alžamaa naŋ a ma koy, taalibey huru Isa bande harihiyoo kaŋ ra a goo kʼa hun. De mo harihii fooyaŋ hanga ey ka koy.
36 E eles, despedindo a multidão, o levaram assim como estava, no barco; e outros barcos o seguiam.
37 Hew beeri foo tun hala nongu kaŋ ra bondawey ga say hiyoo ra. Hiyoo too nda hari.
37 Ora, levantou-se grande temporal de vento, e as ondas se arremessavam contra o barco, de modo que o mesmo já estava a encher-se de água.
38 Isa goo ma jirbi hiyoo koroo ra, furkanga goo boŋoo cire. Taalibey nʼa tunandi, i nee a se: «Alfagaa, ir ga halaci, nʼsi huzun nda iri?»
38 E Jesus estava na popa, dormindo sobre o travesseiro; eles o despertaram e lhe disseram: Mestre, não te importa que pereçamos?
39 A tun jirboo ra, a zahã hewoo ga jina, a šelaŋ isabangoo se ka nee: «Dangay suk!» Hewoo kay, de nongoo kul tee sõy.
39 E ele, despertando, repreendeu o vento e disse ao mar: Acalma-te, emudece! O vento se aquietou, e fez-se grande bonança.
40 Woo banda ga, Isa nee nga taalibey se: «Macin se war ga arkubu? War si naanay hala sohõ?»
40 Então, lhes disse: Por que sois assim tímidos?! Como é que não tendes fé?
41 I hanse ka hunbur, de i ga cere hãa ka nee: «May ti boraa woo kaŋ ba hewoo nda isabangoo ga hayaa tee kaŋ a nʼa har?»
41 E eles, possuídos de grande temor, diziam uns aos outros: Quem é este que até o vento e o mar lhe obedecem?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.