Juízes 11
Songhai de Gao (SES) vs ARIB
1 Wongaari beeri goo Galad gandaa ra, maaɲoo ti Žefte. Baaboo maaɲoo ti Galad. Galad mana duu Žefte kala woykuuru ga.
1 Era então Jefté, o gileadita, homem valoroso, porém filho duma prostituta; Gileade era o pai dele.
2 Galad wandoo hunday na izʼaruyaŋ hay a se. Waatoo kaŋ woyoo woo izey beeri i na Žefte gaaray, i nee a se: «Nʼsi duu tubu ir baabaa hugoo ra, zama woy tana ize ti ni.»
2 Também a mulher de Gileade lhe deu filhos; quando os filhos desta eram já grandes, expulsaram a Jefté, e lhe disseram: Não herdarás na casa de nosso pai, porque és filho de outra mulher.
3 Kaŋ woo tee, Žefte zuru ka hun nga armey ra ka koy goro Tob gandaa ra. Aru fuyyanteyaŋ marga Žefte jere. I ga fatta a bande ka windi.
3 Então Jefté fugiu de diante de seus irmãos, e habitou na terra de Tobe; e homens levianos juntaram-se a Jefté, e saiam com ele.
4 Waati banda ga, Amoŋ borey tun ka Izirayel wongu.
4 Passado algum tempo, os amonitas fizeram guerra a Israel.
5 Kaŋ Amoŋ borey goo ma Izirayel wongu, Galad boro beerey koy Žefte ceeci Tob gandaa ra.
5 E, estando eles a guerrear contra Israel, foram os anciãos de Gileade para trazer Jefté da terra de Tobe,
6 I nee Žefte se: «Kaa, nʼga tee ir jineboraa, de ir ga Amoŋ borey wongu.»
6 e lhe disseram: Vem, sê o nosso chefe, para que combatamos contra os amonitas.
7 Žefte nee Galad boro beerey se: «Manʼti war no ka wanji ay ga, kʼay gaaray ay baabaa hugoo ra? Macin se war ga kaa ay do hõ kaŋ war goo gurzugay ra?»
7 Jefté, porém, perguntou aos anciãos de Gileade: Porventura não me odiastes, e não me expulsastes da casa de meu pai? por que, pois, agora viestes a mim, quando estais em aperto?
8 Galad boro beerey nee Žefte se: «Hayaa kaŋ se ir yee kate ni do sohõ da manʼti kala ma koy ir bande, ma Amoŋ borey wongu, ma tee ir boŋkoynoo. Ma tee Galad borey kul se boŋkoyni.»
8 Responderam-lhe os anciãos de Gileade: É por isso que tornamos a ti agora, para que venhas conosco, e combatas contra os amonitas, e nos sejas por chefe sobre todos os habitantes de Gileade.
9 Žefte nee Galad boro beerey se: «Nda war nʼay ka koy hala ya Amoŋ borey wongu, de Abadantaa nʼi daŋ ay kaboo ra, boŋkoynitaraa ga huru ay mayraa ra wala?»
9 Então Jefté disse aos anciãos de Gileade: Se me fizerdes voltar para combater contra os amonitas, e o Senhor mos entregar diante de mim, então serei eu o vosso chefe.
10 Galad boro beerey nee Žefte se: «Ir yadda, woo kaŋ nʼnʼa har, nda ir manʼa tee, Abadantaa ga tee seede.»
10 Responderam os anciãos de Gileade a Jefté: O Senhor será testemunha entre nós de que faremos conforme a tua palavra.
11 Woo ga, Žefte koy Galad boro beerey bande. Jamaa nʼa daŋ jine a ma tee boŋkoyni nda jineboro. Allaahidoo kul kaŋ i nʼa zaa Žefte se, Žefte kaa kʼa kul har Abadantaa jine Mispa.
11 Assim Jefté foi com os anciãos de Gileade, e o povo o pôs por cabeça e chefe sobre si; e Jefté falou todas as suas palavras perante o Senhor em Mizpá.
12 Žefte na dontokawyaŋ sanba Amoŋ borey kokoyoo do ka nee a se: «Macin bara ir game kaŋ se nʼga kaa ay ga kʼay gandaa wongu?»
12 Depois Jefté enviou mensageiros ao rei dos amonitas, para lhe dizerem: Que há entre mim e ti, que vieste a mim para guerrear contra a minha terra?
13 Amoŋ borey kokoyoo nee Žefte dontokey se: «Izirayel no, waatoo kaŋ a žigi ka fatta Misira, a nʼay gandaa dii za Arnoŋ isaa hala Yabok isaa ga ka koy hala Žurdeŋ isaa do. Sohõ ma labey wey yeeti ir se nda ni boŋ.»
13 Respondeu o rei dos amonitas aos mensageiros de Jefté: É porque Israel, quando subiu do Egito, tomou a minha terra, desde o Arnom até o Jaboque e o Jordão; restitui-me, pois, agora essas terras em paz.
14 Žefte yee ka dontokawyaŋ sanba Amoŋ borey kokoyoo do
14 Jefté, porém, tornou a enviar mensageiros ao rei dos amonitas,
15 ka nee a se: «Žefte nee: ‹Izirayel mana Mowab gandaa dii, a mana Amoŋ borey gandaa dii.›
15 dizendo-lhe: Assim diz Jefté: Israel não tomou a terra de Moabe, nem a terra dos amonitas;
16 Waatoo kaŋ Izirayel borey žigi ka fatta Misira, i nka dira saajoo ra hala Kakaarey teekoo do ka too Kadeš.
16 mas quando Israel subiu do Egito, andou pelo deserto até o Mar Vermelho, e depois chegou a Cades;
17 No din ra Izirayel na dontokawyaŋ sanba Edom kokoyoo do ka nee a se: ‹Ay gʼa wiri ni ga, naŋ ya bisa nda ni gandaa.› Amma Edom kokoyoo mana haŋajer i se. A na dontokawyaŋ sanba Mowab kokoyoo mo se, nga mo wanji. Woo ra Izirayel kul cindi Kadeš.
17 dali enviou mensageiros ao rei de Edom, a dizer-lhe: Rogo-te que me deixes passar pela tua terra. Mas o rei de Edom não lhe deu ouvidos. Então enviou ao rei de Moabe, o qual também não consentiu; e assim Israel ficou em Cades.
18 Woo banda ga, Izirayel borey dira saajoo ra, i na Edom nda Mowab kuubi, i bisa Mowab se waynahunay. I goro Arnoŋ se banda bila nda i ma huru Mowab laboo ra, zama Arnoŋ manʼti kala Mowab hirroo.
18 Depois andou pelo deserto e rodeou a terra de Edom e a terra de Moabe, e veio pelo lado oriental da terra de Moabe, e acampou além do Arnom; porém não entrou no território de Moabe, pois o Arnom era o limite de Moabe.
19 Izirayel na dontokawyaŋ sanba Sihoŋ do kaŋ ti Amor borey nda Hešboŋ kokoyoo, Izirayel nee a se: ‹Ay gʼa wiri ni ga, naŋ ir ma bisa nda ni gandaa ka koy too ir nongoo ra.›
19 E Israel enviou mensageiros a Siom, rei dos amorreus, rei de Hesbom, e disse-lhe: Rogo-te que nos deixes passar pela tua terra até o meu lugar.
20 Amma Sihoŋ mana naanay Izirayel kʼa naŋ a ma bisa nda nga laamaa. Sihoŋ na nga wongu-izey kul marga, a na nga kaloo gorandi Yahas ka Izirayel wongu.
20 Siom, porém, não se fiou de Israel para o deixar passar pelo seu território; pelo contrário, ajuntando todo o seu povo, acampou em Jaza e combateu contra Israel.
21 Abadantaa, Izirayel Koyoo na Sihoŋ nda nga wongu-izey kul daŋ Izirayel kaboo ra. Izirayel na Amor borey gandaa kul mayray kaŋ ra Amor borey ga goro.
21 E o Senhor Deus de Israel entregou Siom com todo o seu povo na mão de Israel, que os feriu e se apoderou de toda a terra dos amorreus que habitavam naquela região.
22 I na Amor borey laboo kul mayray, za Arnoŋ isaa hala Yabok isaa ka koy za saajoo ra hala Žurdeŋ isaa do.
22 Apoderou-se de todo o território dos amorreus, desde o Arnom até o Jaboque, e desde o deserto até o Jordão.
23 Aywa, Abadantaa, Izirayel Koyoo na Amor borey gaaray nga jamaa Izirayel jine, ni no mʼir gaaray laboo ra?
23 Assim o Senhor Deus de Israel desapossou os amorreus de diante do seu povo de Israel; e possuirias tu esse território?
24 Ni koyoo kaŋ ti Kemoš, gandaa kaŋ a nʼa noo ma ne ga tee ni wane wala? Takaa din da ir mo, haya kul kaŋ Abadantaa nʼa noo ir se wongu ra, hayaa ga tee ir wane.
24 Não possuirias tu o território daquele que Quemós, teu deus, desapossasse de diante de ti? assim possuiremos nós o território de todos quantos o Senhor nosso Deus desapossar de diante de nós.
25 Ni nka bisa Sipor izʼaroo Balak kaŋ ti Mowab kokoyoo? A na yenje ceeci Izirayel ga wala? A nʼa wongu wala?
25 Agora, és tu melhor do que Balaque, filho de Zipor, rei de Moabe? ousou ele jamais contender com Israel, ou lhe mover guerra?
26 Jiiri zangu hinza (300) ne kaŋ Izirayel ga goro Hešboŋ nda nongey kaŋ goo nga laamaa ra, Aroyer ra nda nongey kaŋ goo nga laamaa ra, nda koyrawey kul kaŋ goo Arnoŋ isaa miɲey bande. Macin se war mana laboo woo taa alwaatoo woo kul?
26 Enquanto Israel habitou trezentos anos em Hesbom e nas suas vilas, em Aroer e nas suas vilas em todas as cidades que estão ao longo do Arnom, por que não as recuperaste naquele tempo?
27 Manʼti agay ka zunubu tee ma ne, ni ka goy laala goy ay ga, ni kaŋ baa mʼay wongu. Yala Abadantaa kaŋ ti ciitikaa, ma ciiti hõ Izirayel borey nda Amoŋ borey game.»
27 Não fui eu que pequei contra ti; és tu, porém, que usas de injustiça para comigo, fazendo-me guerra. O Senhor, que é juiz, julgue hoje entre os filhos de Israel e os amonitas.
28 Amma Amoŋ borey kokoyoo mana haŋajer Žefte šenney se kaŋ a donto kʼi har a se.
28 Contudo o rei dos amonitas não deu ouvidos à mensagem que Jefté lhe enviou.
29 Abadantaa Hundoo zunbu Žefte ga, a na Galad gandaa nda Manase gandaa dunbu ka bisa. Woo banda ga, a bisa ka koy Mispa kaŋ goo Galad, a hun Mispa kaŋ goo Galad ka bisa Amoŋ borey do.
29 Então o Espírito do Senhor veio sobre Jefté, de modo que ele passou por Gileade e Manassés, e chegando a Mizpá de Gileade, dali foi ao encontro dos amonitas.
30 Žefte na meefur zaa Abadantaa se, a nee: «Abadantaa, nda nʼna Amoŋ borey daŋ ay kaboo ra nda cimi,
30 E Jefté fez um voto ao Senhor, dizendo: Se tu me entregares na mão os amonitas,
31 boro kul kaŋ fatta nda ay hugoo miɲoo kʼay kubay waati kaŋ ay yee kate nda baani ka hun wongoo kaŋ ay gʼa tee Amoŋ borey bande, boraa ga tee Abadantaa wane, ay gʼa kaa sargari kukurante.»
31 qualquer que, saindo da porta de minha casa, me vier ao encontro, quando eu, vitorioso, voltar dos amonitas, esse será do Senhor; eu o oferecerei em holocausto.
32 Žefte bisa Amoŋ borey do kʼi wongu, Abadantaa nʼi daŋ kaboo ra.
32 Assim Jefté foi ao encontro dos amonitas, a combater contra eles; e o Senhor lhos entregou na mão.
33 Žefte hin ey hinay beeri, a nʼi kar za Aroyer hala boro ma too Minit, koyra waranka (20), hala Abel-Keramim. Amoŋ borey na ngi boŋ yeeti ganda Izirayel borey se.
33 E Jefté os feriu com grande mortandade, desde Aroer até chegar a Minite, vinte cidades, e até Abel-Queramim. Assim foram subjugados os amonitas pelos filhos de Israel.
34 Waatoo kaŋ Žefte ga yee kate nga do Mispa, nga ne, nga ize woyoo nʼa kubay nda dunduŋ nda gaani. Nga ize bajja follokaa no, nga banda ga, a sii nda izʼaru, a sii nda ize woy tana foo.
34 Quando Jefté chegou a Mizpá, à sua casa, eis que a sua filha lhe saiu ao encontro com adufes e com danças; e era ela a filha única; além dela não tinha outro filho nem filha.
35 Za a dii a, nga no, a na nga bankaarawey kottu ka nee: «He! Kaari, ay ize woyoo, ni no ma kate ay ga bone. Agay ka hanse ka šelaŋ Abadantaa se, ay si hin ka yee ay šennoo se banda.»
35 Logo que ele a viu, rasgou as suas vestes, e disse: Ai de mim, filha minha! muito me abateste; és tu a causa da minha desgraça! pois eu fiz, um voto ao Senhor, e não posso voltar atrás.
36 Ize woyoo nee a se: «Baaba, ni nka hanse ka šelaŋ Abadantaa se, hayaa tee ya ne ka sawa nda woo kaŋ hun ni miɲoo ra sohõ kaŋ Abadantaa na ni dukuroo kaa ni iberey ra kaŋ ti Amoŋ borey.»
36 Ela lhe respondeu: Meu pai, se fizeste um voto ao Senhor, faze de mim conforme o teu voto, pois o Senhor te vingou dos teus inimigos, os filhos de Amom.
37 A yee ka nee baaboo se: «Ma woo tee ya ne kaŋ ay gʼa wiri ni ga, ay noo handu hinka šarti, ay ga koy tondi hondey ra ka yaara-yaara ka hẽe, agay nda ay cerey, zama ay ga buu ay hondiyawtaraa ra bila ya hiiji.»
37 Disse mais a seu pai: Concede-me somente isto: deixa-me por dois meses para que eu vá, e desça pelos montes, chorando a minha virgindade com as minhas companheiras.
38 A nee a se: «Koy.» A nʼa naŋ a ma koy handu hinka. A koy tondi hondey boŋ, nga nda nga cerey ka hondiyawtaraa hẽe.
38 Disse ele: Vai. E deixou-a ir por dois meses; então ela se foi com as suas companheiras, e chorou a sua virgindade pelos montes.
39 Handu hinka banda ga, a yee kate baaboo do, a nʼa ka meefuroo kaa kaŋ nʼa zaa. A mana bay ka marga nda aru. Za woo ga, a tee alaada Izirayel ra kaŋ ti
39 E sucedeu que, ao fim dos dois meses, tornou ela para seu pai, o qual cumpriu nela o voto que tinha feito; e ela não tinha conhecido varão. Daí veio o costume em Israel,
40 jiiri ka kaa jiiri Izirayel hondiyawey ga fatta jirbi taaci ka koy hongu Žefte Galad boraa ize woyoo.
40 de irem as filhas de Israel de ano em ano lamentar por quatro dias a filha de Jefté, o gileadita. Isso não é
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.