2 Samuel 13

Songhai de Gao (SES) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Hayey kaŋ tee banda ga, woo gar Dawda izʼaroo Absalom goo nda woyme kaŋ ga boori, maaɲoo ti Tamar, Dawda izʼaroo Amnoŋ ga bagʼa.
1 E aconteceu, depois disso, que, tendo Absalão, filho de Davi, uma irmã formosa, cujo nome era Tamar, Amnom, filho de Davi, amou-a.
2 Amnoŋ zalba hala nongu kaŋ ra a na nga boŋ wircandi nga woymaa Tamar sabbu se, zama a si aru bay, a ga šendi Amnoŋ se a ma man a.
2 E angustiou-se Amnom, até adoecer, por Tamar, sua irmã, porque era virgem; e parecia, aos olhos de Amnom, dificultoso fazer-lhe coisa alguma.
3 Amnoŋ goo nda cere kaŋ se i ga nee Žonadab, Žonadab woo manʼti kala Dawda armaa Šimeya izʼaroo. Žonadab manʼti kala aru kaŋ ga hanse ka caram.
3 Tinha, porém, Amnom um amigo, cujo nome era Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi. E era Jonadabe homem mui sagaz.
4 A nee Amnoŋ se: «Macin se zaari kul ni mma ben ka koy, ni, kokoy-ize? Nʼsi hayaa har ya ne?» Amnoŋ nee a se: «Ya mma baa Tamar, agʼarmaa Absalom woymaa.»
4 E ele lhe disse: Por que tu de manhã em manhã tanto emagreces, sendo filho do rei? Não mo farás saber a mim? Então, lhe disse Amnom: Amo a Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Žonadab nee a se: «Kani, ma ni boŋ tee wircikoyni. Nda ni baabaa kaa ka ni guna, ma nee a se: ‹Ay gʼa wiri ni ga, ay woymaa Tamar ma kaa kʼay noo ŋaayan. A ma ŋaahayaa hina ay jine hala ya dii a, de a mʼa noo ya ne nda nga kaboo ra kʼa ŋaa.›»
5 E Jonadabe lhe disse: Deita-te na tua cama, e finge-te doente; e, quando teu pai te vier visitar, dize-lhe: Peço- te que minha irmã Tamar venha, e me dê de comer pão, e prepare a comida diante dos meus olhos, para que eu a veja e coma da sua mão.
6 Amnoŋ kani, a na nga boŋ tee wircikoyni. Kokoyoo kaa kʼa guna, Amnoŋ nee kokoyoo se: «Ay gʼa wiri ni ga, ay woymaa Tamar ma kaa ka furme hinka tee ay jine, de a mʼa noo ya ne nda nga kaboo.»
6 Deitou-se, pois, Amnom e fingiu-se doente; e, vindo o rei visitá-lo, disse Amnom ao rei: Peço-te que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos diante dos meus olhos, para que eu coma de sua mão.
7 Dawda daŋ i ma koy Tamar do ka nee a se: «Ay gʼa wiri ni ga, ma koy ni armaa Amnoŋ do, ma ŋaayan hanse a se.»
7 Mandou, então, Davi a casa, a Tamar, dizendo: Vai a casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe alguma comida.
8 Tamar koy nga armaa Amnoŋ do kaŋ goo ma kani. A na farin hamni zaa kʼa loobu, a nʼa hanse kʼa tee furmeyaŋ jinoo ra.
8 E foi Tamar a casa de Amnom, seu irmão (ele, porém, estava deitado), e tomou massa, e a amassou, e fez bolos diante dos seus olhos, e cozeu os bolos.
9 A na poloo zaa ka ŋaahayaa gorandi Amnoŋ jine. Amma Amnoŋ wanji ka ŋaa. A nee: «Wa borey kul fattandi ay do.» Borey kul fatta a do.
9 E tomou a assadeira e os tirou diante dele; porém ele recusou comer. E disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram dele.
10 Amnoŋ nee Tamar se: «Kate ya ne ŋaahayaa hugu-izoo ra mʼa noo ya ne nda ni kaboo.» Tamar na furmewey zaa kaŋ a nʼi tee, a kate ey nga armaa Amnoŋ se hugu-izoo ra.
10 Então, disse Amnom a Tamar: Traze a comida à câmara e comerei da tua mão. E tomou Tamar os bolos que fizera e os trouxe a Amnom, seu irmão, à câmara.
11 Waatoo kaŋ a kate ey a se hala a ma ŋaa, Amnoŋ nʼa tifi ka nee: «Kaa ka kani ay bande, ay woymaa!»
11 E, chegando-lhos, para que comesse, pegou dela e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, irmã minha.
12 Tamar nee a se: «Kalaa, agʼarmaa, masi kaŋ ay ga, zama woo si teendi Izirayel ra, masi saamataraa woo tee!
12 Porém ela lhe disse: Não, irmão meu, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 Man ra ay ga koy nda ay haawoo? De ni, nʼga tee sanda saama Izirayel ra. Sohõ ay gʼa wiri ni ga, šelaŋ kokoyoo se, a si wanji kʼay noo ma ne!»
13 Porque, aonde iria eu com a minha vergonha? E tu serias como um dos loucos de Israel. Agora, pois, peço- te que fales ao rei, porque não me negará a ti.
14 Amma a wanji ka haŋajer a se. A gaabi nda Tamar, a kaŋ a ga. A kani nda a.
14 Porém ele não quis dar ouvidos à sua voz; antes, sendo mais forte do que ela, a forçou e se deitou com ela.
15 Woo banda ga, Amnoŋ hanse ka konna Tamar. Konnaroo kaŋ a nʼa tee a se bisa bajoo kaŋ a bay kʼa tee a se. Amnoŋ nee a se: «Tun ka koy.»
15 Depois, Amnom a aborreceu com grandíssimo aborrecimento, porque maior era o aborrecimento com que a aborrecia do que o amor com que a amara. E disse-lhe Amnom: Levanta-te e vai-te.
16 A nee a se: «Nʼga yee ka goy futu tee nda nʼnʼay gaaray.» Amma a wanji ka haŋajer a se.
16 Então, ela lhe disse: Não há razão de me despedires assim; maior seria este mal do que o outro que já me tens feito. Porém não lhe quis dar ouvidos.
17 A na nga tamoo kaŋ goo a cire cee ka nee a se: «Woyoo woo gaaray kʼa kaataray, ma hugoo miɲoo kufal.»
17 E chamou a seu moço que o servia e disse: Deita a esta fora e fecha a porta após ela.
18 Darbay caarante goo jindoo ra, zama woo ti darbaa kaŋ kokoyoo ize woyey kaŋ si aru bay gʼa daŋ. Amnoŋ tamoo nʼa gaaray kʼa kaataray, a na hugoo miɲoo kufal.
18 E trazia ela uma roupa de muitas cores (porque assim se vestiam as filhas virgens dos reis, com capas), e seu criado a deitou fora e fechou a porta após ela.
19 Tamar na boosu doori nga boŋoo boŋ, a na darbay caarantaa kaŋ goo jindoo ra kottu. A na nga kaboo deke nga boŋoo ga ka yooyo ka koy.
19 Então, Tamar tomou cinza sobre a sua cabeça, e a roupa de muitas cores que trazia rasgou, e pôs as mãos sobre a cabeça, e foi-se andando e clamando.
20 Nga armaa Absalom nee a se: «Ni armaa Amnoŋ nka kani nda ni wala? Sohõ ay woymaa, dangay, ni armaa no. Masi alhuzun zaa hayaa woo se.» Tamar furandi, a goro nga armaa Absalom do.
20 E Absalão, seu irmão, lhe disse: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora, pois, irmã minha, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o teu coração por isso. Assim ficou Tamar e esteve solitária em casa de Absalão, seu irmão.
21 Kokoyoo maa hayaa kul kaŋ tee, a hanse ka futu.
21 E, ouvindo o rei Davi todas essas coisas, muito se acendeu em ira.
22 Absalom mana haya kul har Amnoŋ se ifutu wala ihenna ra. Amma Absalom konna Amnoŋ, zama a kaŋ nga woymaa Tamar ga.
22 Porém Absalão não falou com Amnom, nem mal nem bem; porque Absalão aborrecia a Amnom, por ter forçado a Tamar, sua irmã.
23 Jiiri hinka banda ga, waatoo kaŋ Absalom almaney kosukey kaa Bal-Hasor kaŋ goo Efrayim jere, Absalom na kokoyoo izʼarey kul cee hoyandi ra.
23 E aconteceu que, passados dois anos inteiros, Absalão tinha tosquiadores em Baal-Hazor, que está junto a Efraim, e convidou Absalão a todos os filhos do rei.
24 Absalom koy kokoyoo do ka nee a se: «Alman kosukey goo agay, ni tamoo do, ay gʼa wiri ni ga, kokoyoo, ma kaa, ni nda ni tamey, ay bande.»
24 E veio Absalão ao rei e disse: Eis que teu servo tem tosquiadores; peço que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Kokoyoo nee Absalom se: «Kalaa, ay izoo, ay gʼa wiri ni ga, ir kul si koy, ir ga tee ni ga jeraw.» Absalom nʼa šendandi a ga, amma kokoyoo mana yadda koyyanoo ga, a gaara a se.
25 O rei, porém, disse a Absalão: Não, filho meu, não vamos todos juntos, para não te sermos pesados. E instou com ele; porém ele não quis ir, mas o abençoou.
26 Absalom nee: «Nda nʼsi baa ma koy, adiši naŋ agʼarmaa Amnoŋ hunday ma koy ir bande.» Kokoyoo nee a se: «Macin se nʼga baa a ma koy ni bande?»
26 Então, disse Absalão: Quando não, deixa ir conosco Amnom, meu irmão. Porém o rei lhe disse: Para que iria contigo?
27 Absalom šendandi, kokoyoo naŋ Amnoŋ ma koy, nga nda kokoyoo izʼarey kul.
27 E, instando Absalão com ele, deixou ir com ele a Amnom e a todos os filhos do rei.
28 Absalom na nga tamey yaamar ka nee: «Wa guna, ay gʼa wiri war ga, waati kaŋ Amnoŋ binoo hanse ka kan alaneb hari mooraa sabbu se, de ay ga nee war se: ‹Wa Amnoŋ kar›, waatoo din war mʼa wii. War masi hunbur, manʼti agay ka war yaamar wala? War ma albarka daŋ war boŋ ra, war ma gaabandi.»
28 E Absalão deu ordem aos seus moços, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre do vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom! Então, o matareis; não temais; porventura, não sou eu quem vo-lo ordenou? Esforçai-vos e sede valentes.
29 Absalom tamey na Amnoŋ tee sanda takaa kaŋ nda Absalom nʼi yaamar. Woo banda ga, kokoyoo izʼarey cindey, affoo kul žigi nga lanbaanaa ga ka zuru.
29 E os moços de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lho havia ordenado. Então, todos os filhos do rei se levantaram, e montaram cada um no seu mulo, e fugiram.
30 I goo fondaa ra kaŋ alhabar kaa Dawda do kaŋ nee kaŋ Absalom na kokoyoo izʼarey kul wii. Ba affoo mana cindi.
30 E aconteceu que, estando eles ainda no caminho, veio a nova a Davi, de que se dizia: Absalão feriu todos os filhos do rei, e nenhum deles ficou.
31 Kokoyoo tun, a na nga bankaarawey kottu, a kani laboo ra, nga borey kul kaa a jere, ngi bankaarawey kottu.
31 Então, o rei se levantou, e rasgou as suas vestes, e se lançou por terra; da mesma maneira todos os seus servos estavam com vestes rotas.
32 Dawda armaa Šimeya izʼaroo Žonadab na šennoo zaa ka nee: «Ay koyoo, masi nee kaŋ i na soogey kul kaŋ ti kokoyoo izʼarey wii. Amnoŋ hinne ka buu. Woo haya no kaŋ Absalom nʼa kayandi za hanoo kaŋ Amnoŋ kaŋ nga woymaa Tamar ga.
32 Mas Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi, respondeu e disse: Não diga o meu senhor que mataram a todos os jovens filhos do rei, porque só morreu Amnom; porque assim o tinha resolvido fazer Absalão, desde o dia em que ele forçou a Tamar, sua irmã.
33 Sohõ ay koyoo, ay kokoyoo, masi alhuzun zaa hayaa woo se ka hongu kaŋ kokoyoo izʼarey kul ka buu, Amnoŋ hinne ka buu,
33 Não se lhe meta, pois, agora no coração do rei, meu senhor, tal coisa, dizendo: Morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 Absalom zuru.» Aru sooga kaŋ ti lakkalkaa na nga boŋoo jer, de a ga dii kaŋ alžama beeri goo ma kaa nda banda fondaa, tondi hondoo jere.
34 E Absalão fugiu. E o jovem que estava de guarda levantou os seus olhos e olhou; e eis que muito povo vinha pelo caminho por detrás dele, pela banda do monte.
35 Žonadab nee kokoyoo se: «Nga ne, kokoyoo izʼarey no ma kaa. Woo kaŋ ni tamoo nʼa har ma ne da no.»
35 Então, disse Jonadabe ao rei: Eis aqui vêm os filhos do rei; conforme a palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 A mma šelaŋ ka ben kaŋ kokoyoo izʼarey kaa. I na jinde jer ka hanse ka hẽe, kokoyoo nda nga borey kul mo ga hẽe ka booro.
36 E aconteceu que, quando acabou de falar, os filhos do rei vieram, e levantaram a sua voz, e choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram com mui grande choro.
37 Absalom zuru, a koy Gešur gandaa kokoyoo do kaŋ ti Talmay, Amnihud izʼaroo. Zaari kul Dawda ga nga izʼaroo buuyanoo hẽe.
37 Assim, Absalão fugiu e se foi a Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi trouxe dó por seu filho todos aqueles dias.
38 Absalom kaŋ zuru ka koy Gešur cindi no din jiiri hinza.
38 Assim, Absalão fugiu e foi para Gesur; esteve ali três anos.
39 Kokoyoo Dawda fay nda ka Absalom ceeci, zama binoo yay Amnoŋ buuroo here.
39 Então, tinha o rei Davi saudades de Absalão, porque já se tinha consolado acerca de Amnom, que era morto.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.