2 Samuel 13
Songhai de Gao (SES) vs ARIB
1 Hayey kaŋ tee banda ga, woo gar Dawda izʼaroo Absalom goo nda woyme kaŋ ga boori, maaɲoo ti Tamar, Dawda izʼaroo Amnoŋ ga bagʼa.
1 Ora, Absalão, filho de Davi, tinha uma irmã formosa, cujo nome era Tamar; e sucedeu depois de algum tempo que Amnom, filho de Davi enamorou-se dela.
2 Amnoŋ zalba hala nongu kaŋ ra a na nga boŋ wircandi nga woymaa Tamar sabbu se, zama a si aru bay, a ga šendi Amnoŋ se a ma man a.
2 E angustiou-se Amnom, até adoecer, por amar, sua irmã; pois era virgem, e parecia impossível a Amnom fazer coisa alguma com ela.
3 Amnoŋ goo nda cere kaŋ se i ga nee Žonadab, Žonadab woo manʼti kala Dawda armaa Šimeya izʼaroo. Žonadab manʼti kala aru kaŋ ga hanse ka caram.
3 Tinha, porém, Amnom um amigo, cujo nome era Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi; e era Jonadabe homem mui sagaz.
4 A nee Amnoŋ se: «Macin se zaari kul ni mma ben ka koy, ni, kokoy-ize? Nʼsi hayaa har ya ne?» Amnoŋ nee a se: «Ya mma baa Tamar, agʼarmaa Absalom woymaa.»
4 Este lhe perguntou: Por que tu de dia para dia tanto emagreces, ó filho do rei? não mo dirás a mim? Então lhe respondeu Amnom: Amo a Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Žonadab nee a se: «Kani, ma ni boŋ tee wircikoyni. Nda ni baabaa kaa ka ni guna, ma nee a se: ‹Ay gʼa wiri ni ga, ay woymaa Tamar ma kaa kʼay noo ŋaayan. A ma ŋaahayaa hina ay jine hala ya dii a, de a mʼa noo ya ne nda nga kaboo ra kʼa ŋaa.›»
5 Tornou-lhe Jonadabe: Deita-te na tua cama, e finge-te doente; e quando teu pai te vier visitar, dize-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha dar-me de comer, preparando a comida diante dos meus olhos, para que eu veja e coma da sua mão.
6 Amnoŋ kani, a na nga boŋ tee wircikoyni. Kokoyoo kaa kʼa guna, Amnoŋ nee kokoyoo se: «Ay gʼa wiri ni ga, ay woymaa Tamar ma kaa ka furme hinka tee ay jine, de a mʼa noo ya ne nda nga kaboo.»
6 Deitou-se, pois, Amnom, e fingiu-se doente. Vindo o rei visitá-lo, disse-lhe Amnom: Peço-te que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos diante dos meus olhos, para que eu coma da sua mão.
7 Dawda daŋ i ma koy Tamar do ka nee a se: «Ay gʼa wiri ni ga, ma koy ni armaa Amnoŋ do, ma ŋaayan hanse a se.»
7 Mandou, então, Davi a casa, a dizer a Tamar: Vai a casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe alguma comida.
8 Tamar koy nga armaa Amnoŋ do kaŋ goo ma kani. A na farin hamni zaa kʼa loobu, a nʼa hanse kʼa tee furmeyaŋ jinoo ra.
8 Foi, pois, Tamar a casa de Amnom, seu irmão; e ele estava deitado. Ela tomou massa e, amassando-a, fez bolos e os cozeu diante dos seus olhos.
9 A na poloo zaa ka ŋaahayaa gorandi Amnoŋ jine. Amma Amnoŋ wanji ka ŋaa. A nee: «Wa borey kul fattandi ay do.» Borey kul fatta a do.
9 E tomou a panela, e os tirou diante dele; porém ele recusou comer. E disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram dele.
10 Amnoŋ nee Tamar se: «Kate ya ne ŋaahayaa hugu-izoo ra mʼa noo ya ne nda ni kaboo.» Tamar na furmewey zaa kaŋ a nʼi tee, a kate ey nga armaa Amnoŋ se hugu-izoo ra.
10 Então disse Amnom a Tamar: Traze a comida a câmara, para que eu coma da tua mão. E Tamar, tomando os bolos que fizera, levou-os à câmara, ao seu irmão Amnom.
11 Waatoo kaŋ a kate ey a se hala a ma ŋaa, Amnoŋ nʼa tifi ka nee: «Kaa ka kani ay bande, ay woymaa!»
11 Quando lhos chegou, para que ele comesse, Amnom pegou dela, e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, minha irmã.
12 Tamar nee a se: «Kalaa, agʼarmaa, masi kaŋ ay ga, zama woo si teendi Izirayel ra, masi saamataraa woo tee!
12 Ela, porém, lhe respondeu: Não, meu irmão, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 Man ra ay ga koy nda ay haawoo? De ni, nʼga tee sanda saama Izirayel ra. Sohõ ay gʼa wiri ni ga, šelaŋ kokoyoo se, a si wanji kʼay noo ma ne!»
13 Quanto a mim, para onde levaria o meu opróbrio? E tu passarias por um dos insensatos em Israel. Rogo-te, pois, que fales ao rei, porque ele não me negará a ti.
14 Amma a wanji ka haŋajer a se. A gaabi nda Tamar, a kaŋ a ga. A kani nda a.
14 Todavia ele não quis dar ouvidos à sua voz; antes, sendo mais forte do que ela, forçou-a e se deitou com ela.
15 Woo banda ga, Amnoŋ hanse ka konna Tamar. Konnaroo kaŋ a nʼa tee a se bisa bajoo kaŋ a bay kʼa tee a se. Amnoŋ nee a se: «Tun ka koy.»
15 Depois sentiu Amnom grande aversão por ela, pois maior era a aversão que se sentiu por ela do que o amor que lhe tivera. E disse-lhe Amnom: Levanta-te, e vai-te.
16 A nee a se: «Nʼga yee ka goy futu tee nda nʼnʼay gaaray.» Amma a wanji ka haŋajer a se.
16 Então ela lhe respondeu: Não há razão de me despedires; maior seria este mal do que o outro já me tens feito. Porém ele não lhe quis dar ouvidos,
17 A na nga tamoo kaŋ goo a cire cee ka nee a se: «Woyoo woo gaaray kʼa kaataray, ma hugoo miɲoo kufal.»
17 mas, chamando o moço que o servia, disse-lhe: Deita fora a esta mulher, e fecha a porta após ela.
18 Darbay caarante goo jindoo ra, zama woo ti darbaa kaŋ kokoyoo ize woyey kaŋ si aru bay gʼa daŋ. Amnoŋ tamoo nʼa gaaray kʼa kaataray, a na hugoo miɲoo kufal.
18 Ora, trazia ela uma túnica talar; porque assim se vestiam as filhas virgens dos reis. Então o criado dele a deitou fora, e fechou a porta após ela.
19 Tamar na boosu doori nga boŋoo boŋ, a na darbay caarantaa kaŋ goo jindoo ra kottu. A na nga kaboo deke nga boŋoo ga ka yooyo ka koy.
19 Pelo que Tamar, lançando cinza sobre a cabeça, e rasgando a túnica talar que trazia, pôs as mãos sobre a cabeça, e se foi andando e clamando.
20 Nga armaa Absalom nee a se: «Ni armaa Amnoŋ nka kani nda ni wala? Sohõ ay woymaa, dangay, ni armaa no. Masi alhuzun zaa hayaa woo se.» Tamar furandi, a goro nga armaa Absalom do.
20 Mas Absalão, seu irmão, lhe perguntou: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora pois, minha irmã, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o seu coração por isto. Assim ficou Tamar, desolada, em casa de Absalão, seu irmão.
21 Kokoyoo maa hayaa kul kaŋ tee, a hanse ka futu.
21 Quando o rei Davi ouviu todas estas coisas, muito se lhe acendeu a ira.
22 Absalom mana haya kul har Amnoŋ se ifutu wala ihenna ra. Amma Absalom konna Amnoŋ, zama a kaŋ nga woymaa Tamar ga.
22 Absalão, porém, não falou com Amnom, nem mal nem bem, porque odiava a Amnom por ter ele forçado a Tamar, sua irmã.
23 Jiiri hinka banda ga, waatoo kaŋ Absalom almaney kosukey kaa Bal-Hasor kaŋ goo Efrayim jere, Absalom na kokoyoo izʼarey kul cee hoyandi ra.
23 Decorridos dois anos inteiros, tendo Absalão tosquiadores em Baal-Hazor, que está junto a Efraim, convidou todos os filhos do rei.
24 Absalom koy kokoyoo do ka nee a se: «Alman kosukey goo agay, ni tamoo do, ay gʼa wiri ni ga, kokoyoo, ma kaa, ni nda ni tamey, ay bande.»
24 Foi, pois, Absalão ter com o rei, e disse: Eis que agora o teu servo faz a tosquia. Peço que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Kokoyoo nee Absalom se: «Kalaa, ay izoo, ay gʼa wiri ni ga, ir kul si koy, ir ga tee ni ga jeraw.» Absalom nʼa šendandi a ga, amma kokoyoo mana yadda koyyanoo ga, a gaara a se.
25 O rei, porém, respondeu a Absalão: Não, meu filho, não vamos todos, para não te sermos pesados. Absalão instou com ele; todavia ele não quis ir, mas deu-lhe a sua benção.
26 Absalom nee: «Nda nʼsi baa ma koy, adiši naŋ agʼarmaa Amnoŋ hunday ma koy ir bande.» Kokoyoo nee a se: «Macin se nʼga baa a ma koy ni bande?»
26 Disse-lhe Absalão: Ao menos, deixa ir conosco Amnom, meu irmão. O rei, porém, lhe perguntou: Para que iria ele contigo?
27 Absalom šendandi, kokoyoo naŋ Amnoŋ ma koy, nga nda kokoyoo izʼarey kul.
27 Mas como Absalão instasse com o rei, este deixou ir com ele Amnom, e os demais filhos do rei.
28 Absalom na nga tamey yaamar ka nee: «Wa guna, ay gʼa wiri war ga, waati kaŋ Amnoŋ binoo hanse ka kan alaneb hari mooraa sabbu se, de ay ga nee war se: ‹Wa Amnoŋ kar›, waatoo din war mʼa wii. War masi hunbur, manʼti agay ka war yaamar wala? War ma albarka daŋ war boŋ ra, war ma gaabandi.»
28 Ora, Absalão deu ordem aos seus servos, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre do vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom; então matai-o. Não tenhais medo; não sou eu quem vo-lo ordenou? Esforçai-vos, e sede valentes.
29 Absalom tamey na Amnoŋ tee sanda takaa kaŋ nda Absalom nʼi yaamar. Woo banda ga, kokoyoo izʼarey cindey, affoo kul žigi nga lanbaanaa ga ka zuru.
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lhes havia ordenado. Então todos os filhos do rei se levantaram e, montando cada um no seu mulo, fugiram.
30 I goo fondaa ra kaŋ alhabar kaa Dawda do kaŋ nee kaŋ Absalom na kokoyoo izʼarey kul wii. Ba affoo mana cindi.
30 Enquanto eles ainda estavam em caminho, chegou a Davi um rumor, segundo o qual se dizia: Absalão matou todos os filhos do rei; nenhum deles ficou.
31 Kokoyoo tun, a na nga bankaarawey kottu, a kani laboo ra, nga borey kul kaa a jere, ngi bankaarawey kottu.
31 Então o rei se levantou e, rasgando as suas vestes, lançou-se por terra; da mesma maneira todos os seus servos que lhe assistiam rasgaram as suas vestes.
32 Dawda armaa Šimeya izʼaroo Žonadab na šennoo zaa ka nee: «Ay koyoo, masi nee kaŋ i na soogey kul kaŋ ti kokoyoo izʼarey wii. Amnoŋ hinne ka buu. Woo haya no kaŋ Absalom nʼa kayandi za hanoo kaŋ Amnoŋ kaŋ nga woymaa Tamar ga.
32 Mas Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi, disse-lhe: Não presuma o meu senhor que mataram todos os mancebos filhos do rei, porque só morreu Amnom; porque assim o tinha resolvido fazer Absalão, desde o dia em que ele forçou a Tamar, sua irmã.
33 Sohõ ay koyoo, ay kokoyoo, masi alhuzun zaa hayaa woo se ka hongu kaŋ kokoyoo izʼarey kul ka buu, Amnoŋ hinne ka buu,
33 Não se lhe meta, pois, agora no coração ao rei meu senhor o pensar que morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 Absalom zuru.» Aru sooga kaŋ ti lakkalkaa na nga boŋoo jer, de a ga dii kaŋ alžama beeri goo ma kaa nda banda fondaa, tondi hondoo jere.
34 Absalão, porém, fugiu. E o mancebo que estava de guarda, levantando os olhos, orou, e eis que vinha muito povo pelo caminho por detrás dele, ao lado do monte.
35 Žonadab nee kokoyoo se: «Nga ne, kokoyoo izʼarey no ma kaa. Woo kaŋ ni tamoo nʼa har ma ne da no.»
35 Então disse Jonadabe ao rei: Eis aí vêm os filhos do rei; conforme a palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 A mma šelaŋ ka ben kaŋ kokoyoo izʼarey kaa. I na jinde jer ka hanse ka hẽe, kokoyoo nda nga borey kul mo ga hẽe ka booro.
36 Acabando ele de falar, chegaram os filhos do rei e, levantando a sua voz, choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram amargamente.
37 Absalom zuru, a koy Gešur gandaa kokoyoo do kaŋ ti Talmay, Amnihud izʼaroo. Zaari kul Dawda ga nga izʼaroo buuyanoo hẽe.
37 Absalão, porém, fugiu, e foi ter com Talmai, filho de Amiur, rei de Gesur. E Davi pranteava a seu filho todos os dias.
38 Absalom kaŋ zuru ka koy Gešur cindi no din jiiri hinza.
38 Tendo Absalão fugido para Gesur, esteve ali três anos.
39 Kokoyoo Dawda fay nda ka Absalom ceeci, zama binoo yay Amnoŋ buuroo here.
39 Então o rei Davi sentiu saudades de Absalão, pois já se tinha consolado acerca da morte de Amnom.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.