2 Samuel 13

Songhai de Gao (SES) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Hayey kaŋ tee banda ga, woo gar Dawda izʼaroo Absalom goo nda woyme kaŋ ga boori, maaɲoo ti Tamar, Dawda izʼaroo Amnoŋ ga bagʼa.
1 E aconteceu depois disto que, tendo Absalão, filho de Davi, uma irmã formosa, cujo nome era Tamar, Amnom, filho de Davi, amou-a.
2 Amnoŋ zalba hala nongu kaŋ ra a na nga boŋ wircandi nga woymaa Tamar sabbu se, zama a si aru bay, a ga šendi Amnoŋ se a ma man a.
2 E angustiou-se Amnom, até adoecer, por Tamar, sua irmã, porque era virgem; e parecia aos olhos de Amnom dificultoso fazer-lhe coisa alguma.
3 Amnoŋ goo nda cere kaŋ se i ga nee Žonadab, Žonadab woo manʼti kala Dawda armaa Šimeya izʼaroo. Žonadab manʼti kala aru kaŋ ga hanse ka caram.
3 Tinha, porém, Amnom um amigo, cujo nome era Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi; e era Jonadabe homem mui sagaz.
4 A nee Amnoŋ se: «Macin se zaari kul ni mma ben ka koy, ni, kokoy-ize? Nʼsi hayaa har ya ne?» Amnoŋ nee a se: «Ya mma baa Tamar, agʼarmaa Absalom woymaa.»
4 O qual lhe disse: Por que tu de dia em dia tanto emagreces, sendo filho do rei? Não mo farás saber a mim? Então lhe disse Amnom: Amo a Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Žonadab nee a se: «Kani, ma ni boŋ tee wircikoyni. Nda ni baabaa kaa ka ni guna, ma nee a se: ‹Ay gʼa wiri ni ga, ay woymaa Tamar ma kaa kʼay noo ŋaayan. A ma ŋaahayaa hina ay jine hala ya dii a, de a mʼa noo ya ne nda nga kaboo ra kʼa ŋaa.›»
5 E Jonadabe lhe disse: Deita-te na tua cama, e finge-te doente; e, quando teu pai te vier visitar, dize-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha, e me dê de comer pão, e prepare a comida diante dos meus olhos, para que eu a veja e coma da sua mão.
6 Amnoŋ kani, a na nga boŋ tee wircikoyni. Kokoyoo kaa kʼa guna, Amnoŋ nee kokoyoo se: «Ay gʼa wiri ni ga, ay woymaa Tamar ma kaa ka furme hinka tee ay jine, de a mʼa noo ya ne nda nga kaboo.»
6 Deitou-se, pois, Amnom, e fingiu-se doente; e, vindo o rei visitá-lo, disse Amnom, ao rei: Peço-te que minha irmã Tamar venha, e prepare dois bolos diante dos meus olhos, para que eu coma de sua mão.
7 Dawda daŋ i ma koy Tamar do ka nee a se: «Ay gʼa wiri ni ga, ma koy ni armaa Amnoŋ do, ma ŋaayan hanse a se.»
7 Mandou então Davi à casa, a Tamar, dizendo: Vai à casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe alguma comida.
8 Tamar koy nga armaa Amnoŋ do kaŋ goo ma kani. A na farin hamni zaa kʼa loobu, a nʼa hanse kʼa tee furmeyaŋ jinoo ra.
8 E foi Tamar à casa de Amnom, seu irmão (ele porém estava deitado), e tomou massa, e a amassou, e fez bolos diante dos seus olhos, e cozeu os bolos.
9 A na poloo zaa ka ŋaahayaa gorandi Amnoŋ jine. Amma Amnoŋ wanji ka ŋaa. A nee: «Wa borey kul fattandi ay do.» Borey kul fatta a do.
9 E tomou a frigideira, e os tirou diante dele; porém ele recusou comer. E disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram dele.
10 Amnoŋ nee Tamar se: «Kate ya ne ŋaahayaa hugu-izoo ra mʼa noo ya ne nda ni kaboo.» Tamar na furmewey zaa kaŋ a nʼi tee, a kate ey nga armaa Amnoŋ se hugu-izoo ra.
10 Então disse Amnom a Tamar: Traze a comida ao quarto, e comerei da tua mão. E tomou Tamar os bolos que fizera, e levou-os a Amnom, seu irmão, no quarto.
11 Waatoo kaŋ a kate ey a se hala a ma ŋaa, Amnoŋ nʼa tifi ka nee: «Kaa ka kani ay bande, ay woymaa!»
11 E chegando-lhos, para que comesse, pegou dela, e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, minha irmã.
12 Tamar nee a se: «Kalaa, agʼarmaa, masi kaŋ ay ga, zama woo si teendi Izirayel ra, masi saamataraa woo tee!
12 Porém ela lhe disse: Não, meu irmão, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 Man ra ay ga koy nda ay haawoo? De ni, nʼga tee sanda saama Izirayel ra. Sohõ ay gʼa wiri ni ga, šelaŋ kokoyoo se, a si wanji kʼay noo ma ne!»
13 Porque, aonde iria eu com a minha vergonha? E tu serias como um dos loucos de Israel. Agora, pois, peço-te que fales ao rei, porque não me negará a ti.
14 Amma a wanji ka haŋajer a se. A gaabi nda Tamar, a kaŋ a ga. A kani nda a.
14 Porém ele não quis dar ouvidos à sua voz; antes, sendo mais forte do que ela, a forçou, e se deitou com ela.
15 Woo banda ga, Amnoŋ hanse ka konna Tamar. Konnaroo kaŋ a nʼa tee a se bisa bajoo kaŋ a bay kʼa tee a se. Amnoŋ nee a se: «Tun ka koy.»
15 Depois Amnom sentiu grande aversão por ela, pois maior era o ódio que sentiu por ela do que o amor com que a amara. E disse-lhe Amnom: Levanta-te, e vai-te.
16 A nee a se: «Nʼga yee ka goy futu tee nda nʼnʼay gaaray.» Amma a wanji ka haŋajer a se.
16 Então ela lhe disse: Não há razão de me despedires assim; maior seria este mal do que o outro que já me tens feito. Porém não lhe quis dar ouvidos.
17 A na nga tamoo kaŋ goo a cire cee ka nee a se: «Woyoo woo gaaray kʼa kaataray, ma hugoo miɲoo kufal.»
17 E chamou a seu moço que o servia, e disse: Ponha fora a esta, e fecha a porta após ela.
18 Darbay caarante goo jindoo ra, zama woo ti darbaa kaŋ kokoyoo ize woyey kaŋ si aru bay gʼa daŋ. Amnoŋ tamoo nʼa gaaray kʼa kaataray, a na hugoo miɲoo kufal.
18 E trazia ela uma roupa de muitas cores (porque assim se vestiam as filhas virgens dos reis); e seu servo a pôs para fora, e fechou a porta após ela.
19 Tamar na boosu doori nga boŋoo boŋ, a na darbay caarantaa kaŋ goo jindoo ra kottu. A na nga kaboo deke nga boŋoo ga ka yooyo ka koy.
19 Então Tamar tomou cinza sobre a sua cabeça, e a roupa de muitas cores que trazia rasgou; e pôs as mãos sobre a cabeça, e foi andando e clamando.
20 Nga armaa Absalom nee a se: «Ni armaa Amnoŋ nka kani nda ni wala? Sohõ ay woymaa, dangay, ni armaa no. Masi alhuzun zaa hayaa woo se.» Tamar furandi, a goro nga armaa Absalom do.
20 E Absalão, seu irmão, lhe disse: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora, pois, minha irmã, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o teu coração por isto. Assim ficou Tamar, e esteve solitária em casa de Absalão seu irmão.
21 Kokoyoo maa hayaa kul kaŋ tee, a hanse ka futu.
21 E, ouvindo o rei Davi todas estas coisas, muito se lhe acendeu a ira.
22 Absalom mana haya kul har Amnoŋ se ifutu wala ihenna ra. Amma Absalom konna Amnoŋ, zama a kaŋ nga woymaa Tamar ga.
22 Porém Absalão não falou com Amnom, nem mal nem bem; porque Absalão odiava a Amnom, por ter forçado a Tamar sua irmã.
23 Jiiri hinka banda ga, waatoo kaŋ Absalom almaney kosukey kaa Bal-Hasor kaŋ goo Efrayim jere, Absalom na kokoyoo izʼarey kul cee hoyandi ra.
23 E aconteceu que, passados dois anos inteiros, Absalão tinha tosquiadores em Baal-Hazor, que está junto a Efraim; e convidou Absalão a todos os filhos do rei.
24 Absalom koy kokoyoo do ka nee a se: «Alman kosukey goo agay, ni tamoo do, ay gʼa wiri ni ga, kokoyoo, ma kaa, ni nda ni tamey, ay bande.»
24 E foi Absalão ao rei, e disse: Eis que teu servo tem tosquiadores; peço que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Kokoyoo nee Absalom se: «Kalaa, ay izoo, ay gʼa wiri ni ga, ir kul si koy, ir ga tee ni ga jeraw.» Absalom nʼa šendandi a ga, amma kokoyoo mana yadda koyyanoo ga, a gaara a se.
25 O rei, porém, disse a Absalão: Não, filho meu, não vamos todos juntos, para não te sermos pesados. E instou com ele; porém não quis ir, mas o abençoou.
26 Absalom nee: «Nda nʼsi baa ma koy, adiši naŋ agʼarmaa Amnoŋ hunday ma koy ir bande.» Kokoyoo nee a se: «Macin se nʼga baa a ma koy ni bande?»
26 Então disse Absalão: Quando não, deixa ir conosco Amnom, meu irmão. Porém o rei disse: Para que iria contigo?
27 Absalom šendandi, kokoyoo naŋ Amnoŋ ma koy, nga nda kokoyoo izʼarey kul.
27 E, instando Absalão com ele, deixou ir com ele a Amnom, e a todos os filhos do rei.
28 Absalom na nga tamey yaamar ka nee: «Wa guna, ay gʼa wiri war ga, waati kaŋ Amnoŋ binoo hanse ka kan alaneb hari mooraa sabbu se, de ay ga nee war se: ‹Wa Amnoŋ kar›, waatoo din war mʼa wii. War masi hunbur, manʼti agay ka war yaamar wala? War ma albarka daŋ war boŋ ra, war ma gaabandi.»
28 E Absalão deu ordem aos seus servos, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre do vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom, então o matareis; não temais: porque porventura não sou eu quem vo-lo ordenei? Esforçai-vos, e sede valentes.
29 Absalom tamey na Amnoŋ tee sanda takaa kaŋ nda Absalom nʼi yaamar. Woo banda ga, kokoyoo izʼarey cindey, affoo kul žigi nga lanbaanaa ga ka zuru.
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lho havia ordenado. Então todos os filhos do rei se levantaram, e montaram cada um no seu mulo, e fugiram.
30 I goo fondaa ra kaŋ alhabar kaa Dawda do kaŋ nee kaŋ Absalom na kokoyoo izʼarey kul wii. Ba affoo mana cindi.
30 E aconteceu que, estando eles ainda no caminho, chegou a nova a Davi, dizendo-se: Absalão feriu a todos os filhos do rei, e nenhum deles ficou.
31 Kokoyoo tun, a na nga bankaarawey kottu, a kani laboo ra, nga borey kul kaa a jere, ngi bankaarawey kottu.
31 Então o rei se levantou, e rasgou as suas vestes, e se lançou por terra; da mesma maneira todos os seus servos estavam com vestes rotas.
32 Dawda armaa Šimeya izʼaroo Žonadab na šennoo zaa ka nee: «Ay koyoo, masi nee kaŋ i na soogey kul kaŋ ti kokoyoo izʼarey wii. Amnoŋ hinne ka buu. Woo haya no kaŋ Absalom nʼa kayandi za hanoo kaŋ Amnoŋ kaŋ nga woymaa Tamar ga.
32 Mas Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi, respondeu, e disse: Não diga o meu senhor que mataram a todos os moços filhos do rei, porque só morreu Amnom; porque assim tinha resolvido fazer Absalão, desde o dia em que forçou a Tamar sua irmã.
33 Sohõ ay koyoo, ay kokoyoo, masi alhuzun zaa hayaa woo se ka hongu kaŋ kokoyoo izʼarey kul ka buu, Amnoŋ hinne ka buu,
33 Não se lhe ponha, pois, agora no coração do rei meu senhor tal coisa, dizendo: Morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 Absalom zuru.» Aru sooga kaŋ ti lakkalkaa na nga boŋoo jer, de a ga dii kaŋ alžama beeri goo ma kaa nda banda fondaa, tondi hondoo jere.
34 E Absalão fugiu; e o moço que estava de guarda, levantou os seus olhos, e olhou; e eis que muito povo vinha pelo caminho por detrás dele, pelo lado do monte.
35 Žonadab nee kokoyoo se: «Nga ne, kokoyoo izʼarey no ma kaa. Woo kaŋ ni tamoo nʼa har ma ne da no.»
35 Então disse Jonadabe ao rei: Eis aqui vêm os filhos do rei; conforme à palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 A mma šelaŋ ka ben kaŋ kokoyoo izʼarey kaa. I na jinde jer ka hanse ka hẽe, kokoyoo nda nga borey kul mo ga hẽe ka booro.
36 E aconteceu que, como acabou de falar, os filhos do rei vieram, e levantaram a sua voz, e choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram amargamente.
37 Absalom zuru, a koy Gešur gandaa kokoyoo do kaŋ ti Talmay, Amnihud izʼaroo. Zaari kul Dawda ga nga izʼaroo buuyanoo hẽe.
37 Assim Absalão fugiu, e foi a Talmai, filho de Amiur, rei de Gesur. E Davi pranteava por seu filho todos aqueles dias.
38 Absalom kaŋ zuru ka koy Gešur cindi no din jiiri hinza.
38 Assim Absalão fugiu, e foi para Gesur; esteve ali três anos.
39 Kokoyoo Dawda fay nda ka Absalom ceeci, zama binoo yay Amnoŋ buuroo here.
39 Então tinha o rei Davi saudades de Absalão; porque já se tinha consolado acerca da morte de Amnom.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.