Apocalipse 18
Sanskrit Bible (NT) in Malayalam Script (സത്യവേദഃ।) (SAN_MAL) vs ARA
1 തദനന്തരം സ്വർഗാദ് അവരോഹൻ അപര ഏകോ ദൂതോ മയാ ദൃഷ്ടഃ സ മഹാപരാക്രമവിശിഷ്ടസ്തസ്യ തേജസാ ച പൃഥിവീ ദീപ്താ|
1 Depois destas coisas, vi descer do céu outro anjo, que tinha grande autoridade, e a terra se iluminou com a sua glória.
2 സ ബലവതാ സ്വരേണ വാചമിമാമ് അഘോഷയത് പതിതാ പതിതാ മഹാബാബിൽ, സാ ഭൂതാനാം വസതിഃ സർവ്വേഷാമ് അശുച്യാത്മനാം കാരാ സർവ്വേഷാമ് അശുചീനാം ഘൃണ്യാനാഞ്ച പക്ഷിണാം പിഞ്ജരശ്ചാഭവത്|
2 Então, exclamou com potente voz, dizendo: Caiu! Caiu a grande Babilônia e se tornou morada de demônios, covil de toda espécie de espírito imundo e esconderijo de todo gênero de ave imunda e detestável,
3 യതഃ സർവ്വജാതീയാസ്തസ്യാ വ്യഭിചാരജാതാം കോപമദിരാം പീതവന്തഃ പൃഥിവ്യാ രാജാനശ്ച തയാ സഹ വ്യഭിചാരം കൃതവന്തഃ പൃഥിവ്യാ വണിജശ്ച തസ്യാഃ സുഖഭോഗബാഹുല്യാദ് ധനാഢ്യതാം ഗതവന്തഃ|
3 pois todas as nações têm bebido do vinho do furor da sua prostituição. Com ela se prostituíram os reis da terra. Também os mercadores da terra se enriqueceram à custa da sua luxúria.
4 തതഃ പരം സ്വർഗാത് മയാപര ഏഷ രവഃ ശ്രുതഃ, ഹേ മമ പ്രജാഃ, യൂയം യത് തസ്യാഃ പാപാനാമ് അംശിനോ ന ഭവത തസ്യാ ദണ്ഡൈശ്ച ദണ്ഡയുക്താ ന ഭവത തദർഥം തതോ നിർഗച്ഛത|
4 Ouvi outra voz do céu, dizendo: Retirai-vos dela, povo meu, para não serdes cúmplices em seus pecados e para não participardes dos seus flagelos;
5 യതസ്തസ്യാഃ പാപാനി ഗഗനസ്പർശാന്യഭവൻ തസ്യാ അധർമ്മക്രിയാശ്ചേശ്വരേണ സംസ്മൃതാഃ|
5 porque os seus pecados se acumularam até ao céu, e Deus se lembrou dos atos iníquos que ela praticou.
6 പരാൻ പ്രതി തയാ യദ്വദ് വ്യവഹൃതം തദ്വത് താം പ്രതി വ്യവഹരത, തസ്യാഃ കർമ്മണാം ദ്വിഗുണഫലാനി തസ്യൈ ദത്ത, യസ്മിൻ കംസേ സാ പരാൻ മദ്യമ് അപായയത് തമേവ തസ്യാഃ പാനാർഥം ദ്വിഗുണമദ്യേന പൂരയത|
6 Dai-lhe em retribuição como também ela retribuiu, pagai-lhe em dobro segundo as suas obras e, no cálice em que ela misturou bebidas, misturai dobrado para ela.
7 തയാ യാത്മശ്ലാഘാ യശ്ച സുഖഭോഗഃ കൃതസ്തയോ ർദ്വിഗുണൗ യാതനാശോകൗ തസ്യൈ ദത്ത, യതഃ സാ സ്വകീയാന്തഃകരണേ വദതി, രാജ്ഞീവദ് ഉപവിഷ്ടാഹം നാനാഥാ ന ച ശോകവിത്|
7 O quanto a si mesma se glorificou e viveu em luxúria, dai-lhe em igual medida tormento e pranto, porque diz consigo mesma: Estou sentada como rainha. Viúva, não sou. Pranto, nunca hei de ver!
8 തസ്മാദ് ദിവസ ഏകസ്മിൻ മാരീദുർഭിക്ഷശോചനൈഃ, സാ സമാപ്ലോഷ്യതേ നാരീ ധ്യക്ഷ്യതേ വഹ്നിനാ ച സാ; യദ് വിചാരാധിപസ്തസ്യാ ബലവാൻ പ്രഭുരീശ്വരഃ,
8 Por isso, em um só dia, sobrevirão os seus flagelos: morte, pranto e fome; e será consumida no fogo, porque poderoso é o Senhor Deus, que a julgou.
9 വ്യഭിചാരസ്തയാ സാർദ്ധം സുഖഭോഗശ്ച യൈഃ കൃതഃ, തേ സർവ്വ ഏവ രാജാനസ്തദ്ദാഹധൂമദർശനാത്, പ്രരോദിഷ്യന്തി വക്ഷാംസി ചാഹനിഷ്യന്തി ബാഹുഭിഃ|
9 Ora, chorarão e se lamentarão sobre ela os reis da terra, que com ela se prostituíram e viveram em luxúria, quando virem a fumaceira do seu incêndio,
10 തസ്യാസ്തൈ ര്യാതനാഭീതേ ർദൂരേ സ്ഥിത്വേദമുച്യതേ, ഹാ ഹാ ബാബിൽ മഹാസ്ഥാന ഹാ പ്രഭാവാന്വിതേ പുരി, ഏകസ്മിൻ ആഗതാ ദണ്ഡേ വിചാരാജ്ഞാ ത്വദീയകാ|
10 e, conservando-se de longe, pelo medo do seu tormento, dizem: Ai! Ai! Tu, grande cidade, Babilônia, tu, poderosa cidade! Pois, em uma só hora, chegou o teu juízo.
11 മേദിന്യാ വണിജശ്ച തസ്യാഃ കൃതേ രുദന്തി ശോചന്തി ച യതസ്തേഷാം പണ്യദ്രവ്യാണി കേനാപി ന ക്രീയന്തേ|
11 E, sobre ela, choram e pranteiam os mercadores da terra, porque já ninguém compra a sua mercadoria,
12 ഫലതഃ സുവർണരൗപ്യമണിമുക്താഃ സൂക്ഷ്മവസ്ത്രാണി കൃഷ്ണലോഹിതവാസാംസി പട്ടവസ്ത്രാണി സിന്ദൂരവർണവാസാംസി ചന്ദനാദികാഷ്ഠാനി ഗജദന്തേന മഹാർഘകാഷ്ഠേന പിത്തലലൗഹാഭ്യാം മർമ്മരപ്രസ്തരേണ വാ നിർമ്മിതാനി സർവ്വവിധപാത്രാണി
12 mercadoria de ouro, de prata, de pedras preciosas, de pérolas, de linho finíssimo, de púrpura, de seda, de escarlata; e toda espécie de madeira odorífera, todo gênero de objeto de marfim, toda qualidade de móvel de madeira preciosíssima, de bronze, de ferro e de mármore;
13 ത്വഗേലാ ധൂപഃ സുഗന്ധിദ്രവ്യം ഗന്ധരസോ ദ്രാക്ഷാരസസ്തൈലം ശസ്യചൂർണം ഗോധൂമോ ഗാവോ മേഷാ അശ്വാ രഥാ ദാസേയാ മനുഷ്യപ്രാണാശ്ചൈതാനി പണ്യദ്രവ്യാണി കേനാപി ന ക്രീയന്തേ|
13 e canela de cheiro, especiarias, incenso, unguento, bálsamo, vinho, azeite, flor de farinha, trigo, gado e ovelhas; e de cavalos, de carros, de escravos e até almas humanas.
14 തവ മനോഽഭിലാഷസ്യ ഫലാനാം സമയോ ഗതഃ, ത്വത്തോ ദൂരീകൃതം യദ്യത് ശോഭനം ഭൂഷണം തവ, കദാചന തദുദ്ദേശോ ന പുന ർലപ്സ്യതേ ത്വയാ|
14 O fruto sazonado, que a tua alma tanto apeteceu, se apartou de ti, e para ti se extinguiu tudo o que é delicado e esplêndido, e nunca jamais serão achados.
15 തദ്വിക്രേതാരോ യേ വണിജസ്തയാ ധനിനോ ജാതാസ്തേ തസ്യാ യാതനായാ ഭയാദ് ദൂരേ തിഷ്ഠനതോ രോദിഷ്യന്തി ശോചന്തശ്ചേദം ഗദിഷ്യന്തി
15 Os mercadores destas coisas, que, por meio dela, se enriqueceram, conservar-se-ão de longe, pelo medo do seu tormento, chorando e pranteando,
16 ഹാ ഹാ മഹാപുരി, ത്വം സൂക്ഷ്മവസ്ത്രൈഃ കൃഷ്ണലോഹിതവസ്ത്രൈഃ സിന്ദൂരവർണവാസോഭിശ്ചാച്ഛാദിതാ സ്വർണമണിമുക്താഭിരലങ്കൃതാ ചാസീഃ,
16 dizendo: Ai! Ai da grande cidade, que estava vestida de linho finíssimo, de púrpura, e de escarlata, adornada de ouro, e de pedras preciosas, e de pérolas,
17 കിന്ത്വേകസ്മിൻ ദണ്ഡേ സാ മഹാസമ്പദ് ലുപ്താ| അപരം പോതാനാം കർണധാരാഃ സമൂूഹലോകാ നാവികാഃ സമുദ്രവ്യവസായിനശ്ച സർവ്വേ
17 porque, em uma só hora, ficou devastada tamanha riqueza! E todo piloto, e todo aquele que navega livremente, e marinheiros, e quantos labutam no mar conservaram-se de longe.
18 ദൂരേ തിഷ്ഠന്തസ്തസ്യാ ദാഹസ്യ ധൂമം നിരീക്ഷമാണാ ഉച്ചൈഃസ്വരേണ വദന്തി തസ്യാ മഹാനഗര്യ്യാഃ കിം തുല്യം?
18 Então, vendo a fumaceira do seu incêndio, gritavam: Que cidade se compara à grande cidade?
19 അപരം സ്വശിരഃസു മൃത്തികാം നിക്ഷിപ്യ തേ രുദന്തഃ ശോചന്തശ്ചോച്ചൈഃസ്വരേണേദം വദന്തി ഹാ ഹാ യസ്യാ മഹാപുര്യ്യാ ബാഹുല്യധനകാരണാത്, സമ്പത്തിഃ സഞ്ചിതാ സർവ്വൈഃ സാമുദ്രപോതനായകൈഃ, ഏകസ്മിന്നേവ ദണ്ഡേ സാ സമ്പൂർണോച്ഛിന്നതാം ഗതാ|
19 Lançaram pó sobre a cabeça e, chorando e pranteando, gritavam: Ai! Ai da grande cidade, na qual se enriqueceram todos os que possuíam navios no mar, à custa da sua opulência, porque, em uma só hora, foi devastada!
20 ഹേ സ്വർഗവാസിനഃ സർവ്വേ പവിത്രാഃ പ്രേരിതാശ്ച ഹേ| ഹേ ഭാവിവാദിനോ യൂയം കൃതേ തസ്യാഃ പ്രഹർഷത| യുഷ്മാകം യത് തയാ സാർദ്ധം യോ വിവാദഃ പുരാഭവത്| ദണ്ഡം സമുചിതം തസ്യ തസ്യൈ വ്യതരദീശ്വരഃ||
20 Exultai sobre ela, ó céus, e vós, santos, apóstolos e profetas, porque Deus contra ela julgou a vossa causa.
21 അനന്തരമ് ഏകോ ബലവാൻ ദൂതോ ബൃഹത്പേഷണീപ്രസ്തരതുല്യം പാഷാണമേകം ഗൃഹീത്വാ സമുദ്രേ നിക്ഷിപ്യ കഥിതവാൻ, ഈദൃഗ്ബലപ്രകാശേന ബാബിൽ മഹാനഗരീ നിപാതയിഷ്യതേ തതസ്തസ്യാ ഉദ്ദേശഃ പുന ർന ലപ്സ്യതേ|
21 Então, um anjo forte levantou uma pedra como grande pedra de moinho e arrojou-a para dentro do mar, dizendo: Assim, com ímpeto, será arrojada Babilônia, a grande cidade, e nunca jamais será achada.
22 വല്ലകീവാദിനാം ശബ്ദം പുന ർന ശ്രോഷ്യതേ ത്വയി| ഗാഥാകാനാഞ്ച ശബ്ദോ വാ വംശീതൂര്യ്യാദിവാദിനാം| ശിൽപകർമ്മകരഃ കോ ഽപി പുന ർന ദ്രക്ഷ്യതേ ത്വയി| പേഷണീപ്രസ്തരധ്വാനഃ പുന ർന ശ്രോഷ്യതേ ത്വയി|
22 E voz de harpistas, de músicos, de tocadores de flautas e de clarins jamais em ti se ouvirá, nem artífice algum de qualquer arte jamais em ti se achará, e nunca jamais em ti se ouvirá o ruído de pedra de moinho.
23 ദീപസ്യാപി പ്രഭാ തദ്വത് പുന ർന ദ്രക്ഷ്യതേ ത്വയി| ന കന്യാവരയോഃ ശബ്ദഃ പുനഃ സംശ്രോഷ്യതേ ത്വയി| യസ്മാന്മുഖ്യാഃ പൃഥിവ്യാ യേ വണിജസ്തേഽഭവൻ തവ| യസ്മാച്ച ജാതയഃ സർവ്വാ മോഹിതാസ്തവ മായയാ|
23 Também jamais em ti brilhará luz de candeia; nem voz de noivo ou de noiva jamais em ti se ouvirá, pois os teus mercadores foram os grandes da terra, porque todas as nações foram seduzidas pela tua feitiçaria.
24 ഭാവിവാദിപവിത്രാണാം യാവന്തശ്ച ഹതാ ഭുവി| സർവ്വേഷാം ശോണിതം തേഷാം പ്രാപ്തം സർവ്വം തവാന്തരേ||
24 E nela se achou sangue de profetas, de santos e de todos os que foram mortos sobre a terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.