Gênesis 47
Библия пы сэрвицко ромско чиб (RMYSERVI) vs NVT
1 Иосифо джиля фараоностэ тай пхэнда лэсти:
1 José foi ver o faraó e lhe disse: “Meus pais e meus irmãos chegaram da terra de Canaã. Trouxeram seus rebanhos, seu gado e todos os seus bens, e agora estão na região de Gósen”.
2 Вов вылиля панч пхралэн тай авиля лэнца фараоностэ.
2 José levou consigo cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 Фараоно пхучля пхралэн:
3 “Em que vocês trabalham?”, o faraó perguntou aos irmãos. Eles responderam: “Nós, seus servos, somos pastores, como nossos antepassados.
4 Инте вонэ пхэндэ: — Амэ авиле кордэ тэ джювэ, пала када со дэ пхув Ханаано бари бокх, тай тирэнди копыленди нинай, тев тэ чяравэ гуртуря. Пала када дэ тирэнди копыленди тэ джювэ дэ Гошэно.
4 Viemos morar no Egito por algum tempo, pois não há pastagem para nossos rebanhos em Canaã. A fome é terrível naquela região. Por isso, pedimos sua permissão para morar na região de Gósen”.
5 Фараоно пхэнда Иосифости:
5 Então o faraó disse a José: “Agora que seu pai e seus irmãos estão com você,
6 Пхув Египто англа тутэ. Дэ лэнди тэ джювэ дэ фэдэдэр тхан пэ кадэя пхув. Мэк джювэн дэ Гошэно. Ай сар ту джянэх машкар лэндэ лаче бутярнэ, тхов лэн тэ дэкхэ пала муро ското.
6 escolha qualquer lugar em todo o Egito para morarem. Dê-lhes a melhor terra do Egito. Que vivam na região de Gósen. Se você descobrir entre eles homens capazes, coloque-os para cuidar de meus rebanhos”.
7 Иосифо анда пэхкирэ дадэ Иаково тай тховда лэ англа фараоно, тай Иаково бахталисарда фараоно.
7 Em seguida, José trouxe seu pai, Jacó, e o apresentou ao faraó. E Jacó abençoou o faraó.
8 Фараоно пхучля лэ:
8 “Quantos anos o senhor tem?”, perguntou o faraó.
9 Иаково пхэнда фараоности:
9 Jacó respondeu: “Tenho andado por este mundo há 130 árduos anos. Comparada à vida de meus antepassados, minha vida foi curta”.
10 Иаково бахталисардо фараоно тай джиля лэхкиро цэр.
10 Então Jacó abençoou o faraó novamente antes de deixar a corte.
11 Сар прыпхэнда фараоно, Иосифо чюта тэ джювэ дадэ тай пхралэн дэ Египто тай отдэня лэнди фэдэдэр котор пхув надур Раамсесостар.
11 José deu a seu pai e a seus irmãos a melhor terra do Egito, a região de Ramessés, e os acomodou ali, conforme o faraó havia ordenado.
12 Иосифо анда бут хамо дадэсти, пхралэнди тай всаворэнди, ко сля дэ цэр дадэхкиро.
12 José também providenciou mantimentos para seu pai e seus irmãos, em quantidades proporcionais ao número de seus dependentes, incluindo as crianças pequenas.
13 Тунчи нитев на ачиля хамо, пала када со сля зорали бокх дэ Египто тай Ханаано.
13 A essa altura, a escassez era tanta que se esgotaram todos os mantimentos, e havia gente passando fome em toda a terra do Egito e de Canaã.
14 Иосифо битинэлас мандро пала рупь, тай кади стидэня дэ фараонохкиро цэр всавори рупь, сави сля дэ Египто и дэ Ханаано.
14 Com o tempo, vendendo cereais para o povo, José arrecadou todo o dinheiro do Egito e de Canaã e o depositou no tesouro do faraó.
15 Кала ни дэ Египто, ни дэ Ханаано на ачилепэ рупь, всаворэ египтянуря авиле Иосифостэ тай пхэндэ:
15 Quando acabou o dinheiro do povo do Egito e de Canaã, todos os egípcios foram implorar a José: “Não temos mais dinheiro! Mas, por favor, dê-nos alimento, ou morreremos de fome diante dos seus olhos!”.
16 Иосифо пхэнда:
16 José respondeu: “Visto que seu dinheiro acabou, tragam-me seus animais. Eu lhes darei alimento em troca”.
17 Вонэ андэ Иосифости ското, тай вов парувэлас лэнди мандро пэ грастэн, бакрэн тай бузнен, гурувэн, гурувнен тай магарен. Дэ кодэва бэрш вов парувэлас лэнди мандро пэ ското.
17 Então eles entregaram seus animais a José em troca de alimento. José lhes forneceu mantimentos para mais um ano em troca de seus cavalos, rebanhos de ovelhas, bois e jumentos.
18 Проджиля екх бэрш. Пэ дуйто бэрш вонэ авиле лэстэ тай пхэндэ:
18 Mas aquele ano chegou ao fim e, no ano seguinte, o povo voltou a José, dizendo: “Não podemos esconder a verdade. Nosso dinheiro acabou, e nossos rebanhos e gado lhe pertencem. Não nos resta coisa alguma para oferecer além de nosso corpo e nossas terras.
19 Пэ со амэнди тэ мэрэ тутэ пэ якхэн, амэнди тай амаряти пхуяти? Тин амэн тай амари пхув, парув пэ мандро, ай амэ тай амари пхув аваґа дэ копылен фараоностэ. Дэ амэнди самбуря, соб амэнди тэ джювэ тай на тэ мэрэ, тай соб кадэя пхув тэ на авэл шушы.
19 Por que morreríamos de fome diante dos seus olhos? Compre nossas terras em troca de mantimento; oferecemos nossas propriedades e a nós mesmos como servos do faraó. Dê-nos cereais para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique vazia e desolada”.
20 Кади Иосифо тинда всавори пхув дэ Египто важ фараоно. Египтянуря битиндэ кажно пэхкири маля, пала када со бокх сля бари. Пхув ачиля фараонохкири,
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para o faraó. Todos os egípcios venderam seus campos, pois a fome era terrível, e em pouco tempo todas as terras passaram a ser propriedade do faraó.
21 ай манушэн Иосифо стерда копыленца екха ригатар дэ Египто ды авря.
21 Quanto ao povo, José os tornou todos escravos, de uma extremidade do Egito à outra.
22 Вов на тинда кацик пхув рашаендири, пала када со ловэ, савэ дэня лэнди фараоно, лэнди хутилэнас пэ хама, акэ сости вонэ на битиндэ пэхкири пхув.
22 As únicas terras que ele não comprou foram as dos sacerdotes. Eles recebiam do faraó uma porção regular de mantimentos, por isso não precisaram vender suas terras.
23 Иосифо пхэнда манушэнди:
23 Então José disse ao povo: “Hoje eu comprei vocês e suas terras para o faraó. Em troca, fornecerei sementes para cultivarem os campos.
24 Кала выбарёла ворзо, отдэн панчто котор фараоности, ай авэр штар котора авэна тумэнди пэ самбуря важ мален тай соб тэ хан тумэ, соб тэ хан тумэ, тумарэ цэрутнэ тай чяворэ.
24 Quando vocês os ceifarem, um quinto da colheita será do faraó. Fiquem com os outros quatro quintos e usem como alimento para vocês, para os membros de sua casa e para suas crianças”.
25 Вонэ пхэндэ:
25 “O senhor salvou nossa vida!”, exclamaram. “Permita-nos servir ao faraó.”
26 Кади Иосифо дэня законо дэ Египто, саво и екхатар дэ зора: панчто котор ворзостар авэла фараонохкирэ. Кацик рашаендири пхув на ачиля фараонохкиряґа.
26 Então José mandou publicar um decreto que vale até hoje na terra do Egito, segundo o qual um quinto de todas as colheitas pertence ao faraó. Apenas as terras dos sacerdotes não foram entregues ao faraó.
27 Израильтянуря джюдэ дэ Египто, дэ пхув Гошэно. Котэ лэндэ сле цэра тай бэяндёнаспэ бут чяворэн.
27 Enquanto isso, o povo de Israel se estabeleceu na região de Gósen, no Egito. Ali, adquiriram propriedades e tiveram muitos filhos, e sua população cresceu rapidamente.
28 Иаково проджюда дэ Египто дэшуефта бэрша. Всаворо лэхкиро джювимо сля шэл саранда ефта бэрша.
28 Depois de chegar ao Egito, Jacó viveu mais dezessete anos; portanto, viveu ao todo 147 anos.
29 Кала авиля лэхкири вряма тэ мэрэ, вов акхарда пэхкирэ чявэ Иосифо тай пхэнда лэсти:
29 Quando se aproximava a hora de sua morte, Jacó chamou seu filho José e lhe disse: “Peço que me faça um favor. Coloque sua mão debaixo da minha coxa e jure que mostrará sua bondade e lealdade a mim atendendo a este último desejo: não me sepulte no Egito.
30 Кала мэ сджява мурэндэ дадэндэ, вылиджя ман Египтостар тай гарав котэ, тев вонэ сле гаравдэ.
30 Quando eu morrer, leve meu corpo para fora do Egito e sepulte-me com meus antepassados”. José prometeu: “Farei como o senhor me pede”.
31 — Дэ солах, — пхэнда вов.
31 “Jure que o fará”, insistiu. José fez o juramento, e Jacó se curvou humildemente à cabeceira de sua cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.