Gênesis 43
Библия пы сэрвицко ромско чиб (RMYSERVI) vs NTLH
1 Дэ кодэя пхув бокх ачелас вса зоралэдэр.
1 A fome continuava muito grande em Canaã.
2 Кала пхрала схале всаворо ворзо, саво андэ Египтостар, дад пхэнда лэнди:
2 Quando as famílias de Jacó e dos seus filhos comeram todo o mantimento que tinha sido trazido do Egito, Jacó disse aos filhos: — Voltem ao Egito e comprem mais um pouco de alimento para nós.
3 Нэ Иуда пхэнда лэсти:
3 Mas Judá lembrou: — Aquele homem deixou bem claro que, se o nosso irmão não fosse junto com a gente, ele não nos receberia.
4 Сар ту отмукэґа амэнца пхралэ, то амэ джяґа тай тинаґа важ тутэ хамо.
4 Se o senhor deixar que ele vá, nós iremos comprar mantimentos para o senhor.
5 Нэ сар ту на отмукэґа лэ, амэ на джяґа, пала када со кодэва мануш пхэнда амэнди: «На сикавэнпэ манди пэ якхэн, сар тумэнца на авэла тумарэ пхралэ».
5 Se o senhor não deixar, não iremos. Aquele homem disse assim: “Eu só os receberei se vocês trouxerem o seu irmão mais novo.”
6 — Пэ со тумэ андэ пэ ман кадэя глаба? Важ со пхэндэ кодэлэсти манушэсти, со тумэндэ исин инте екх пхрал? — пхучля Израилё.
6 Jacó disse: — Por que vocês fizeram cair tamanha desgraça sobre mim? Por que foram dizer ao tal homem que tinham outro irmão?
7 Вонэ пхэндэ:
7 Eles responderam: — Aquele homem fez muitas perguntas a respeito de nós e da nossa família. Ele perguntou: “O pai de vocês ainda está vivo? Vocês têm mais um irmão?” Nós tivemos de responder às perguntas dele. Por acaso podíamos adivinhar que ele ia pedir que levássemos o nosso irmão?
8 Иуда пхэнда Израилёсти, пэхкирэ дадэсти:
8 Aí Judá disse ao pai: — Deixe o rapaz por minha conta. Nós partiremos agora mesmo, e assim ninguém morrerá: nem nós, nem o senhor, nem os nossos filhinhos.
9 Мэ дав тути лав, мандар ту пхучеґа пала лэ. Сар мэ на анава лэ тутэ тай на тховава катэ англа тутэ, мэ авава дошало англа тутэ, покы на мэрава.
9 Eu fico responsável por Benjamim. Se eu não o trouxer de volta são e salvo, o senhor poderá pôr a culpa em mim. Serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.
10 Сар амэ тэ на цырдах вряма, то дувар джиле бы тай рисиле.
10 Se não tivéssemos demorado tanto, já teríamos ido e voltado duas vezes.
11 Тунчи лэндиро дад Израилё пхэнда лэнди:
11 Então o pai disse: — Já que não existe outro jeito, façam o seguinte: ponham nos sacos alguns presentes para aquele homem. Levem os melhores produtos desta terra: um pouco de bálsamo, um pouco de mel,
12 Лэн дувар будэр рупь, соб тумэнди тэ анэ пэґа и кода, со сля тховдо павпалэ дэ тумарэ гонэ, чи на сля када ошыбка.
12 Levem também o dinheiro em dobro, pois vocês precisam devolver a quantia que foi encontrada na boca dos sacos de mantimentos que vocês trouxeram. Deve ter havido algum engano.
13 Лэн тумарэ пхралэ, екхатар жэ джян упалэ колэстэ манушэстэ.
13 Levem o irmão de vocês e vão depressa encontrar-se outra vez com aquele homem.
14 Мэк Дэвэл Всазорако дэла тумэнди мила, соб вов тэ отмукэл и аврэ пхралэ, и Вениамино тэ рисявэ тумэнца цэрэ. Ай сар манди трэбуни тэ ачявпэ би чяворэндиро, мэк кади и авэла.
14 Que o Deus Todo-Poderoso faça com que ele tenha pena de vocês e deixe que o seu outro irmão e Benjamim voltem para casa. Quanto a mim, se tenho de perder os meus filhos, o que é que eu posso fazer?
15 Пхрала лиле подаркуря тай дувар будэр рупь, тунчи лиле Вениамино, екхатар жэ джиле дэ Египто тай котэ ачиле англа Иосифо.
15 Assim, os filhos de Jacó pegaram os presentes e o dinheiro em dobro e foram para o Egito, levando Benjamim. Logo que chegaram, foram falar com José.
16 Кала Иосифо удыкхля, со лэнца Вениамино, вов пхэнда пэхкирэсти барэдэр бутярнэсти:
16 Quando José viu que Benjamim estava com eles, disse ao funcionário administrador da sua casa: — Leve esses homens até a minha casa. Mate um animal e prepare tudo, pois eles vão almoçar comigo hoje, ao meio-dia.
17 Мануш терда, сар лэсти сля прыпхэндо, тай анда лэн дэ Иосифохкиро цэр.
17 O administrador cumpriu a ordem e levou os irmãos até a casa de José.
18 Вонэ пэрэдаравдэпэ, кала лэн андэ лэстэ дэ цэр, пала када со думисарэнас: «Амэн андэ кордэ пала рупь, сави рисиля дэ амарэ гонэ дэ англуно моло. Вов камэл тэ помарэ амэн тай тэ лэ зораґа, тэ чювэ дэ копыли тай тэ залэ амарэн магарен».
18 Quando chegaram lá, eles ficaram com medo e disseram uns aos outros: — Trouxeram a gente para cá por causa do dinheiro que da outra vez foi colocado de volta nos sacos de mantimentos. Com certeza eles vão nos atacar, vão tomar de nós os nossos jumentos e obrigar a gente a trabalhar como escravos.
19 Вонэ поджиле барэдэрэстэ бутярнэстэ Иосифохкирэ тай задэдуманэ лэґа паша удара дэ цэр:
19 Assim que chegaram à porta da casa, disseram ao administrador:
20 — Раё, пошун, — пхэндэ вонэ, — амэ аваґас кордэ екх моло тэ тинэ хамо.
20 — Por favor, senhor! Já viemos aqui uma vez para comprar mantimentos.
21 Нэ кала амэ ачиле пэ рат тай розпхангле гонэ, кажно амэндар аракхля котэ пэхкири рупь, скацик сля дыкалэ. Пала када амэ андэ лэ павпалэ.
21 Porém, quando chegamos ao lugar onde íamos passar a noite, abrimos os sacos de mantimentos, e na boca dos sacos cada um encontrou o seu dinheiro, sem faltar nada. Trouxemos esse dinheiro de volta
22 Амэ андэ пэґа инте рупь, соб тэ тинэ хамо. Амэ на джянах, ко дэ кодэва моло тховда амари рупь амэнди дэ гонэ.
22 e também temos mais dinheiro aqui para comprar mantimentos. Nós não sabemos quem colocou o dinheiro nos sacos de mantimentos.
23 Вов пхэнда:
23 Aí o administrador respondeu: — Fiquem tranquilos, não tenham medo. O Deus de vocês e do seu pai deve ter posto o dinheiro nos sacos de mantimentos para vocês, pois eu recebi o dinheiro que pagaram. O administrador trouxe Simeão ao lugar onde eles estavam.
24 Вов анда пхралэн дэ Иосифохкиро цэр, дэня лэнди пани тэ выхалавэ пурэ тай дэня хамо магаренди.
24 Depois os levou para dentro da casa, deu água para lavarem os pés e também deu de comer aos jumentos.
25 Вонэ лилэ подаркуря Иосифости, кала вов авэла дэ їпаш диво, пала када со лэнди пхэндэ, со вонэ авэна тэ ха котэ.
25 Os irmãos prepararam os presentes que iam entregar a José quando ele viesse ao meio-dia, pois já sabiam que iam almoçar ali.
26 Кала Иосифо авиля цэрэ, вонэ отдэне лэсти подаркуря тай тэлиле лэсти ды пхув.
26 Quando José chegou à sua casa, eles lhe entregaram os presentes que haviam trazido, se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
27 Вов пхучля лэн пала састимо, тунчи пхэнда:
27 José perguntou como iam passando e depois disse: — E como vai o pai de vocês, aquele velho de quem me falaram? Ele ainda vive?
28 Вонэ пхэндэ:
28 Eles responderam: — O seu humilde criado, o nosso pai, ainda está vivo e vai passando bem.
29 Вов обдыкхляпэ тай додыкхля пэхкирэ пхралэ Вениамино, пэхкиря датирэ чявэ. Вов пхучля:
29 José olhou em volta e, quando viu Benjamim, o seu irmão por parte de pai e mãe, disse: — É esse o irmão mais moço de vocês, de quem me falaram? Que Deus o abençoe, meu filho!
30 Иосифохкиро їло сля на пэ тхан, кала вов удыкхля пэхкирэ пхралэ, тай инте набут, и вов розровэлас бы. Вов екхатар жэ уджиля, заджиля пэстэ дэ цэроро тай котэ фартэ заровиня.
30 Ao ver o seu irmão, José ficou tão emocionado, que teve vontade de chorar. Então foi para o seu quarto e ali chorou.
31 Тунчи вов халавда муй тай выджиля упалэ. тай рицарэласпэ, соб тэ на заровэ, пхэнда:
31 Quando conseguiu se controlar, lavou o rosto e saiu. E disse: — Sirvam o almoço.
32 Лэсти подэне ригатар, пхралэнди ригатар, тай египтянонэнди, савэ ханас лэґа, кадиж ригатар, пала када со египтянуря на ханас евреёнэнца, када египтянонэнди сля гряцымо.
32 Serviram o almoço a José numa mesa e aos seus irmãos em outra. E havia ainda outra mesa para os egípcios que estavam ali, pois estes, por motivos religiosos, eram proibidos de comer junto com os israelitas.
33 Пхралэн бэшавдэ англа лэ пав пхуриматэ, англунэстар ды цыкнэдэр, тай вонэ дыкхле екх пэ екхэстэ тай нисо на полэнас.
33 Os irmãos se sentaram de frente para José. Eles foram colocados por ordem de idade, desde o mais velho até o mais moço. Quando viram isso, eles começaram a olhar uns para os outros, muito admirados.
34 Лэнди подэнас хамо Иосифохкирэстар скаминдэстар, ай котор Вениаминохкиро сля панчвар барэдэр, сар аврэнди. Вонэ кадиж пэнас лэґа, тай вонэ набут матиле.
34 Serviram a eles da mesma comida que foi servida a José e deram a Benjamim cinco vezes mais comida do que aos outros. E eles beberam com José até ficarem alegres.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.