Atos 22
rmna (RMNA) vs ARC
1 “Phraljalen hem dadalen, šunen akana so isi man te phenav tumenđe ki mli odbrana.”
1 Varões irmãos e pais, ouvi agora a minha defesa perante vós.
2 Kad šunde sar vaćeri lenđe ki čhib e jevrejengiri, uli po bari tišina.
2 (E, quando ouviram falar-lhes em língua hebraica, maior silêncio guardaram.) E disse:
3 “Me injum Jevrejco, bijando ano Tars oti Kilikija, ali bariljum akate ano Jerusalim. Injumle e Gamalilesoro učeniko hem ov šukar sikavđa man o Zakoni amare pradadengoro. Zorale služinđum e Devlese sar hem sare tumen avdive.
3 Quanto a mim, sou varão judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade aos pés de Gamaliel, instruído conforme a verdade da lei de nossos pais, zeloso para com Deus, como todos vós hoje sois.
4 Akale Dromesere sledbenikonen đi ko meriba progoninđum. E muršen hem e đuvljen ko lancija phandava ine hem čhivava len ano phandlipe.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em prisões, tanto homens como mulheres,
5 Adava šaj te potvrdini o prvosvešteniko hem sa o starešine. Olendar resle maje lila save dinde man vlast te džav ko Damask palo phralja, i dželjum te dolav okolen kola inele adari hem phandlen te anav len ko Jerusalim te oven kaznime.”
5 como também o sumo sacerdote me é testemunha, e todo o conselho dos anciãos; e, recebendo destes cartas para os irmãos, fui a Damasco, para trazer manietados para Jerusalém aqueles que ali estivessem, a fim de que fossem castigados.
6 “Ali, sar džava ine dromeja hem avava paše uzalo Damask, ko ekvaš o dive, otojekhvar zoralo svetlost taro nebo sijajinđa uzala mande.
6 Ora, aconteceu que, indo eu já de caminho e chegando perto de Damasco, quase ao meio-dia, de repente me rodeou uma grande luz do céu.
7 Peljum ki phuv hem šunđum o glaso savo vaćeri maje: ‘Savle, Savle, sose progonineja man?’
7 E caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Me pučljum: ‘Ko injan tu, Gospode?’ A ov phenđa maje: ‘Me injum o Isus taro Nazaret kole tu progonineja.’
8 E eu respondi: Quem és, Senhor? E disse-me: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 O manuša kola inele mancar dikhle o svetlost, ali na halile o glaso okolesoro kova vaćerđa maje.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, e se atemorizaram muito; mas não ouviram a voz daquele que falava comigo.
10 Tegani pučljum: ‘So te ćerav, Gospode?’ A o Gospod phenđa maje: ‘Ušti hem dža ko Damask. Adari ka vaćeri pe će sa soi tuće odredime te ćere.’
10 Então, disse eu: Senhor, que farei? E o Senhor disse-me: Levanta-te e vai a Damasco, e ali se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Oto zoralo svetlost koroliljum, i okola so inele mancar legarde man oto vas, i ađahar đerdinđum ko Damask.
11 E, como eu não via por causa do esplendor daquela luz, fui levado pela mão dos que estavam comigo e cheguei a Damasco.
12 A nesavo Ananija, manuš kovai pobožno palo Zakoni hem poštujime sa adale thanesere Jevrejendar,
12 E um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 alo kora mande, terdino uzala mande hem phenđa maje: ‘Phrala Savle, dikh akana!’ I otojekhvar irinđa pe mlo dikhiba hem dikhljum ole.
13 vindo ter comigo e apresentando-se, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. E naquela mesma hora o vi.
14 Ov phenđa maje: ‘O Devel amare pradadengoro birinđa tut te pendžare lesiri volja, te dikhe e Pravedniko hem te šune o glaso taro lesoro muj.
14 E ele disse: O Deus de nossos pais de antemão te designou para que conheças a sua vontade, e vejas aquele Justo, e ouças a voz da sua boca.
15 Adalese so, tu ka ove olese anglo sa o manuša svedoko zako okova so dikhljan hem so šunđan.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 A akana, so adžićereja? Ušti hem krstin tut, hem thov tut taro te grehija, vičindoj e Gospodesoro anav.’
16 E, agora, por que te deténs? Levanta-te, e batiza-te, e lava os teus pecados, invocando o nome do Senhor.
17 Kad irinđum man ko Jerusalim hem molinđum man ano Hram, ine man vizija
17 E aconteceu que, tornando eu para Jerusalém, quando orava no templo, fui arrebatado para fora de mim.
18 hem dikhljum e Gospode sar vaćeri maje: ‘Siđar, hem odmah dža taro Jerusalim, adalese so naka prihvatinen to svedočanstvo mandar.’
18 E vi aquele que me dizia: Dá-te pressa e sai apressadamente de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 A me phenđum lese: ‘Gospode, on džanen da džava ine tari sinagoga ki sinagoga te frdav ano phandlipe hem te marav okolen kola verujinena ana tute.
19 E eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu lançava na prisão e açoitava nas sinagogas os que criam em ti.
20 Hem kad čhordilo o rat te svedokosoro e Stefanesoro, hem me adari injumle, odobrinđum hem pazinđum o ogrtačija okolengere kola mudarena le ine.’
20 E, quando o sangue de Estêvão, tua testemunha, se derramava, também eu estava presente, e consentia na sua morte, e guardava as vestes dos que o matavam.
21 A ov phenđa maje: ‘Dža! Ka bičhalav tut dur – ko avera nacije.’ ”
21 E disse-me: Vai, porque hei de enviar-te aos gentios de longe.
22 O manuša šunde le sa đi akava lafi, a onda vičinde: “Mudar le! Esavko manuš na zaslužini te živini!”
22 E ouviram-no até esta palavra e levantaram a voz, dizendo: Tira da terra um tal homem, porque não convém que viva!
23 Sar on vičinena ine, frdinde pumendar pumare ogrtačija hem vazdinde prašina ano vazduho,
23 E, clamando eles, e arrojando de si as vestes, e lançando pó para o ar,
24 o naredniko naredinđa te legaren e Pavle ki kasarna, te šibinen le hem te ispitujinen le, sar te dodžanel sose ađahar vičinde upro leste.
24 o tribuno mandou que o levassem para a fortaleza, dizendo que o examinassem com açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Ali, kad phandle le kaišencar sar te šibinen le, o Pavle pučlja e kapetane kova terdino adari: “Troman li te šibinen e rimesere dizutne kolese pana nane sudime?”
25 E, quando o estavam atando com correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um romano, sem ser condenado?
26 Kad šunđa o kapetani adava, dželo uzalo naredniko hem phenđa lese: “So adava mangeja te ćere? Akavai manuš e rimesoro dizutno.”
26 E, ouvindo isto, o centurião foi e anunciou ao tribuno, dizendo: Vê o que vais fazer, porque este homem é romano.
27 Tegani o naredniko dželo uzalo Pavle hem pučlja le: “Phen maje, čače li tu injan e rimesoro dizutno?”
27 E, vindo o tribuno, disse-lhe: Dize-me, és tu romano? E ele disse: Sim.
28 O naredniko phenđa lese: “Me but pare dinđum sar te ovav e rimesoro dizutno.”
28 E respondeu o tribuno: Eu com grande soma de dinheiro alcancei este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu sou-o de nascimento.
29 Hem odmah lestar cidinde pe okola kola valjande te šibinen le. A o naredniko darandilo kad dodžanđa soi o Pavle, kole ov phandlja, e rimesoro dizutno.
29 E logo dele se apartaram os que o haviam de examinar; e até o tribuno teve temor, quando soube que era romano, visto que o tinha ligado.
30 Tejsato dive o naredniko oslobodinđa e Pavle, a adalese so manglja šukar te dodžanel zako so o Jevreja optužinena le, naredinđa e šerutne sveštenikonenđe hem zako sa o sabor te čeden pe, i anđa e Pavle hem čhivđa le anglo lende.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões e mandou vir os principais dos sacerdotes e todo o seu conselho; e, trazendo Paulo, o apresentou diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.