Rute 3
rifa (RIFA) vs ARA
1 ؤُشَا لَالَّاسْ نَاعُومِي ثنَّا أَسْ: ”أَ يدْجِي، مَا ثُوغَا وَارْ تّخْسغْ أَذْ أَمْ أَفغْ أَمْشَانْ ن ڒَامَانْ حِيمَا أَذْ ثِيڒِيذْ مْلِيحْ؟
1 Disse-lhe Noemi, sua sogra: Minha filha, não hei de eu buscar-te um lar, para que sejas feliz?
2 مَا وَارْ إِدْجِي بُوعَازْ، إِ غَارْ ثُوغَا شمْ جَارْ ثمْسخَّارِينْ نّسْ، ذ إِجّنْ زِي رَادْجْ نّغْ؟ خْزَارْ، أَسّْ-أَ غَارْ ثْمذِّيثْ، أَذْ إِزُّوزَارْ إِمنْذِي ذڭْ ؤُنذْرَارْ.
2 Ora, pois, não é Boaz, na companhia de cujas servas estiveste, um dos nossos parentes? Eis que esta noite alimpará a cevada na eira.
3 سِيرْذْ، ذْهنْ إِخفْ نّمْ ؤُشَا يَارْضْ ثَاقنْذُورْثْ نّمْ، خنِّي هْوَا-د غَارْ ؤُنذْرَارْ! وَارْ سشَّانْ إِخفْ نّمْ إِ ورْيَازْ أَڒْ غَا يِيڒِي إِشَّا إِسْوَا.
3 Banha-te, e unge-te, e põe os teus melhores vestidos, e desce à eira; porém não te dês a conhecer ao homem, até que tenha acabado de comer e beber.
4 مَاڒَا إِرَاحْ أَذْ إِطّصْ، أَذْ ثِيڒِي أَذْ ثَارْزُوذْ أَمْشَانْ مَانِي إِزّڒْ. أَذفْ خنِّي غَارْ ذِينْ، ثْعَارِّيذْ خْ دُّورِي خْ إِضَارنْ نّسْ ؤُشَا زّڒْ ذِينِّي! نتَّا أَذْ أَمْ يِينِي خنِّي، مِينْ إِتّْخصَّا أَذْ ث ثڭّذْ.“
4 Quando ele repousar, notarás o lugar em que se deita; então, chegarás, e lhe descobrirás os pés, e te deitarás; ele te dirá o que deves fazer.
5 نتَّاثْ ثَارَّا-د خَاسْ: ”مَارَّا مِينْ ذ أَيِي ثقَّارذْ، أَذْ ث ڭّغْ.“
5 Respondeu-lhe Rute: Tudo quanto me disseres farei.
6 نتَّاثْ ثهْوَا غَارْ ؤُنذْرَارْ ؤُشَا ثڭَّا أَمنِّي قَاعْ مِينْ ثُوغَا ذ أَسْ ثنَّا لَالَّاسْ.
6 Então, foi para a eira e fez conforme tudo quanto sua sogra lhe havia ordenado.
7 ڒَْامِي إِشَّا إِسْوَا بُوعَازْ، إِفَارْحْ وُوڒْ نّسْ، إِكَّارْ يُويُورْ، حِيمَا أَذْ إِزّڒْ غَارْ طَّارْفْ ن إِجّْ ن ؤُعُورِّيشْ ن ثْقبِّيضِينْ ن إِمنْذِي. خنِّي ثُوسَا-د بْڒَا ڒْحسّْ، ثْعَارَّا خْ دُّورِي غَارْ إِضَارنْ نّسْ ؤُشَا ثزّڒْ.
7 Havendo, pois, Boaz comido e bebido e estando já de coração um tanto alegre, veio deitar-se ao pé de um monte de cereais; então, chegou ela de mansinho, e lhe descobriu os pés, e se deitou.
8 غَارْ وزْينْ ن دْجِيڒثْ إِنّخْڒعْ ورْيَازْ نِّي، إِنّقْڒبْ، ؤُشَا خْزَارْ، إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ثُوغَا ثزّڒْ غَارْ إِضَارنْ نّسْ.
8 Sucedeu que, pela meia-noite, assustando-se o homem, sentou-se; e eis que uma mulher estava deitada a seus pés.
9 نتَّا إِنَّا: ”مِينْ ثعْنِيذْ شمْ؟“ نتَّاثْ ثَارَّا-د خَاسْ: ”نشّْ ذ رَاعُوثْ، ثَايَّا نّشْ. أڭّْ مَاشَا أَفْرِيوْ نّشْ خْ ثَايَّا نّشْ، مَاغَارْ شكْ ذ ونِّي إِزمَّارنْ أَذْ أَيِي إِفْذِي.“
9 Disse ele: Quem és tu? Ela respondeu: Sou Rute, tua serva; estende a tua capa sobre a tua serva, porque tu és resgatador.
10 إِنَّا نتَّا: ”ثتّْوَابَارْكذْ شمْ زِي سِيذِي، أَ يدْجِي! ڒخُّو ذڭْ ؤُنڭَّارْ ثڭِّيذْ ثَامخْسِيوْثْ نّمْ إِشوَّارنْ مَاهُو س مِينْ ثڭِّيذْ ذڭْ ؤُمزْوَارُو، مَاغَارْ شمْ وَارْ ثُوزِّيڒذْ أَوَارْنِي إِ إِعزْرِييّنْ، إِمزْڒَاضْ نِيغْ أَيْثْ ن بُو وَاڭْڒَا.
10 Disse ele: Bendita sejas tu do Senhor , minha filha; melhor fizeste a tua última benevolência que a primeira, pois não foste após jovens, quer pobres, quer ricos.
11 خنِّي ڒخُّو، أَ يدْجِي، وَارْ تّڭّْوذْ شَا! مَارَّا مِينْ غَا ثِينِيذْ، أَذْ أَمْ ث ڭّغْ، مَاغَارْ قَاعْ وِي ذَا ذِي ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ ن ڒْڭنْسْ إِنُو إِسّنْ، أَقَا شمْ ذ إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ثمْحضْ.
11 Agora, pois, minha filha, não tenhas receio; tudo quanto disseste eu te farei, pois toda a cidade do meu povo sabe que és mulher virtuosa.
12 ڒخُّو خنِّي، ذ ثِيذتّْ نشّْ ذ إِجّْ ن ؤُمفْذِي، مَاشَا ذِينْ عَاذْ إِجّْ ن ؤُمفْذِي نّغْنِي، ونِّي ذ أَمْ إِتّعْنَانْ كْثَارْ خَافِي نشّْ.
12 Ora, é muito verdade que eu sou resgatador; mas ainda outro resgatador há mais chegado do que eu.
13 سعْذُو دْجِيڒثْ-أَ ذَا. مَاڒَا إِمْسَارْ ثِيوشَّا ذِي صّْبحْ، نتَّا إِخْسْ أَذْ خَامْ إِفْذِي، مْلِيحْ، خنِّي أجّْ إِ-ث أَذْ إِفْذِي، مَاشَا مَاڒَا نتَّا وَارْ إِخْسْ أَذْ شمْ إِفْذِي، خنِّي نشّْ أَذْ خَامْ فْذِيغْ، س ثِيذتّْ خنِّي أَمْ إِدَّارْ سِيذِي. قِّيمْ زّڒْ أَڒْ ثِيوشَّا.“
13 Fica-te aqui esta noite, e será que, pela manhã, se ele te quiser resgatar, bem está, que te resgate; porém, se não lhe apraz resgatar-te, eu o farei, tão certo como vive o Senhor ; deita-te aqui até à manhã.
14 أَمُّو إِ ثقِّيمْ ثزّڒْ غَارْ إِضَارنْ نّسْ أَڒْ ثِيوشَّا ؤُشَا قْبڒْ مَا إِزمَّارْ إِجّْ أَذْ إِژَارْ ونّغْنِي، ثكَّارْ، مَاغَارْ نتَّا إِنَّا: ”وَارْ ثتِّيڒِي ثتّْوَاسّْننْ، أَقَا إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ثُوغَا ثُوسَا-د غَارْ ؤُنذْرَارْ“
14 Ficou-se, pois, deitada a seus pés até pela manhã e levantou-se antes que pudessem conhecer um ao outro; porque ele disse: Não se saiba que veio mulher à eira.
15 نتَّا إِنَّا عَاوذْ: ”كْسِي ثَاشْضَاضْثْ إِ زِي ثْڒحّْفذْ، طّفْ إِ-ت!“ ؤُشَا نتَّا إِشُّورْ إِ-ت س ستَّا ن ڒقْيَاسَاثْ ن إِمنْذِي ؤُشَا إِسَّارْبُو ت خَاسْ. خنِّي يُوذفْ غَارْ ثنْذِينْثْ.
15 Disse mais: Dá-me o manto que tens sobre ti e segura-o. Ela o segurou, ele o encheu com seis medidas de cevada e lho pôs às costas; então, entrou ela na cidade.
16 ثُوسَا-د نتَّاثْ غَارْ لَالَّاسْ ؤُ ثَانِيثَا ثسّقْسَا: ”مِينْ ثعْنِيذْ شمْ، أَ يدْجِي؟“ نتَّاثْ ثْحَاجَا أَسْ مَارَّا مِينْ كِيسْ إِڭَّا ورْيَازْ نِّي.
16 Em chegando à casa de sua sogra, esta lhe disse: Como se te passaram as coisas, filha minha? Ela lhe contou tudo quanto aquele homem lhe fizera.
17 ثنَّا: ”ستَّا ن ڒْمُوذَاثْ-أَ ن إِمنْذِي إِوْشَا أَيِي ثنْ، مَاغَارْ نتَّا إِنَّا: ’شمْ وَارْ ثڭُّورذْ شَا غَارْ لَالَّامْ س إِفَاسّنْ إِخْوَانْ.‘ “
17 E disse ainda: Estas seis medidas de cevada, ele mas deu e me disse: Não voltes para a tua sogra sem nada.
18 خنِّي ثنَّا نَاعُومِي: ”رَاجَا، أَ يدْجِي، قِّيمْ ذَا أَڒْ غَا ثسّْنذْ مَامّشْ غَا ثفّغْ ثْمسْڒَاشْثْ. مِينْزِي أَرْيَازْ نِّي وَارْ إِتَّاريِّيحْ شَا أَڒْ د-إِسُّوفّغْ ثَامسْڒَاشْثْ عَاذْ أَسّْ-أَ غَارْ ؤُنڭَّارْ نّسْ.“
18 Então, lhe disse Noemi: Espera, minha filha, até que saibas em que darão as coisas, porque aquele homem não descansará, enquanto não se resolver este caso ainda hoje.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Rute 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.