Romanos 7
rifa (RIFA) vs ARA
1 مَا وَارْ ثسِّينمْ شَا، أَ أَيْثْمَا، سَّاوَاڒغْ أَكْ-ذ يِينِّي إِسّْننْ شَّارِيعَا، أَقَا شَّارِيعَا ثْصدْجضْ خْ بْنَاذمْ مِينْ غَا يكّْ إِدَّارْ؟
1 Porventura, ignorais, irmãos (pois falo aos que conhecem a lei), que a lei tem domínio sobre o homem toda a sua vida?
2 ثَامْغَارْثْ ثقّنْ غَارْ ورْيَازْ نّسْ س شَّارِيعَا مِينْ غَا يكّْ إِدَّارْ، مَاشَا مَاڒَا إِمُّوثْ ورْيَازْ نّسْ، أَقَا ثتّْوَافكّْ زِي شَّارِيعَا زِي جِّيهثْ ن ورْيَازْ نّسْ.
2 Ora, a mulher casada está ligada pela lei ao marido, enquanto ele vive; mas, se o mesmo morrer, desobrigada ficará da lei conjugal.
3 مَاشَا مَاڒَا أَذْ ثقّنْ غَارْ ورْيَازْ نّغْنِي مِينْ غَا يكّْ ورْيَازْ إِدَّارْ، ثتّْوَاحْسبْ زَّايسْ أَقَا نتَّاثْ ثزْنَا. مَاشَا مَاڒَا إِمُّوثْ ورْيَازْ نّسْ، أَذْ ثَافْ أَذْ ثتّْوَافكّْ زِي شَّارِيعَا، أَقَا وَارْ ثزْنِي مَاڒَا ثمْڒشْ أَكْ-ذ ورْيَازْ نّغْنِي.
3 De sorte que será considerada adúltera se, vivendo ainda o marido, unir-se com outro homem; porém, se morrer o marido, estará livre da lei e não será adúltera se contrair novas núpcias.
4 خنِّي، أَ أَيْثْمَا، كنِّيوْ عَاوذْ أَقَا ثمُّوثمْ إِ شَّارِيعَا س أَرِّيمثْ ن لْمَاسِيحْ، حِيمَا أَذْ ثْذوْڒمْ إِ ونّغْنِي إِ ونِّي د-إِكَّارنْ زِي ثَادَّارْثْ ن إِمتِّيننْ، حِيمَا أَذْ ثوْشمْ ڒْغِيدْجثْ إِ أَربِّي.
4 Assim, meus irmãos, também vós morrestes relativamente à lei, por meio do corpo de Cristo, para pertencerdes a outro, a saber, aquele que ressuscitou dentre os mortos, a fim de que frutifiquemos para Deus.
5 مِينْزِي ؤُمِي ذ أَنغْ ثُوغَا ذڭْ ويْسُومْ، ثُوغَا شّهْوَاثْ ن دّْنُوبْ خدّْمنْثْ ذڭْ إِغزْذِيسنْ ن أَرِّيمثْ نّغْ أَمْ تّْوَاعَارْننْثْ زِي شَّارِيعَا أَڒَامِي غَا أَوْينْثْ ڒْغِيدْجثْ إِ ڒْموْثْ.
5 Porque, quando vivíamos segundo a carne, as paixões pecaminosas postas em realce pela lei operavam em nossos membros, a fim de frutificarem para a morte.
6 مَاشَا ڒخُّو أَقَا نتّْوَافكّْ زِي شَّارِيعَا، أَقَا نمُّوثْ خْ مِينْ ذِي ثُوغَا نتّْوَاحْبسْ، حِيمَا أَذْ نعْبذْ أَربِّي س ثجْذِيذثْ ن أَرُّوحْ، وَارْ إِدْجِي ذِي صِّيفثْ ثَاقْذِيمْثْ ن ثِيرَا إِقدّْسنْ.
6 Agora, porém, libertados da lei, estamos mortos para aquilo a que estávamos sujeitos, de modo que servimos em novidade de espírito e não na caducidade da letra.
7 مِينْ غَا نِينِي خنِّي؟ مَا شَّارِيعَا ذ دّنْبْ؟عمَّارْصْ! مَاشَا وَارْ سِّينغْ دّنْبْ مْغِيرْ س شَّارِيعَا وَاهَا، مَاغَارْ وَارْ سِّينغْ نّشْوثْ مَاڒَا وَارْ ثنِّي شَّارِيعَا: ”وَارْ تَّاسمْ!“
7 Que diremos, pois? É a lei pecado? De modo nenhum! Mas eu não teria conhecido o pecado, senão por intermédio da lei; pois não teria eu conhecido a cobiça, se a lei não dissera: Não cobiçarás.
8 مَاشَا دّنْبْ يُوفَا لْفُورْصَا س ثوْصيّثْ ؤُشَا ثڭْمَا ذَايِي كُوڒْ نّشْوثْ، مِينْزِي بْڒَا شَّارِيعَا دّنْبْ إِمُّوثْ.
8 Mas o pecado, tomando ocasião pelo mandamento, despertou em mim toda sorte de concupiscência; porque, sem lei, está morto o pecado.
9 زِيشْ ثُوغَا دَّارغْ بْڒَا شَّارِيعَا، مَاشَا ؤُمِي د-ثُوسَا ثوْصيّثْ، إِبْذَا دّنْبْ أَذْ إِدَّارْ، ؤُشَا مُّوثغْ.
9 Outrora, sem a lei, eu vivia; mas, sobrevindo o preceito, reviveu o pecado, e eu morri.
10 ؤُفِيغْ بلِّي ثَاوْصيّثْ إِ إِدْجَانْ إِ ثُوذَارْثْ ثْندّهْ غَارْ ڒْموْثْ.
10 E o mandamento que me fora para vida, verifiquei que este mesmo se me tornou para morte.
11 مِينْزِي دّنْبْ أَمْ يُوفَا لْفُورْصَا س ثوْصيّثْ، إِشْمثْ أَيِي ؤُشَا إِنْغَا أَيِي زَّايسْ.
11 Porque o pecado, prevalecendo-se do mandamento, pelo mesmo mandamento, me enganou e me matou.
12 خنِّي شَّارِيعَا إِقدّْسنْ إِ ثدْجَا ؤُ ثَاوْصيّثْ إِقدّْسنْ إِ ثدْجَا، ثْسڭّذْ ؤُ ثصْبحْ.
12 Por conseguinte, a lei é santa; e o mandamento, santo, e justo, e bom.
13 مَا إِذْوڒْ أَيِي مِينْ إِدْجَانْ ذ أَصبْحَانْ ذ ڒْموْثْ إِنُو؟عمَّارْصْ! مَاشَا دّنْبْ، حِيمَا أَذْ إِبَانْ ذ دّنْبْ، إِسّڭْمَا ذَايِي ڒْموْثْ س مِينْ إِدْجَانْ ذ أَصبْحَانْ، حِيمَا أَذْ إِذْوڒْ دّنْبْ ذ دّنْبْ كْثَارْ س ثوْصِييّثْ.
13 Acaso o bom se me tornou em morte? De modo nenhum! Pelo contrário, o pecado, para revelar-se como pecado, por meio de uma coisa boa, causou-me a morte, a fim de que, pelo mandamento, se mostrasse sobremaneira maligno.
14 أَقَا نسّنْ بلِّي شَّارِيعَا ن أَرُّوحْ إِ ثدْجَا، مَاشَا نشّْ ذ أَيْسُومْ، مّنْزغْ إِ دّنْبْ،
14 Porque bem sabemos que a lei é espiritual; eu, todavia, sou carnal, vendido à escravidão do pecado.
15 مِينْزِي وَارْ سِّينغْ مِينْ غَا ڭّغْ، ؤُشَا مِينْ خْسغْ، وَارْ ث تّڭّغْ، مَاشَا مِينْ شَارّْهغْ ذ مَانَاونِّي إِ تّڭّغْ.
15 Porque nem mesmo compreendo o meu próprio modo de agir, pois não faço o que prefiro, e sim o que detesto.
16 مَاڒَا تّڭّغْ مِينْ وَارْ تّخْسغْ، أَذْ وَافْقغْ أَكْ-ذ شَّارِيعَا، بلِّي أَقَا نتَّاثْ ثصْبحْ.
16 Ora, se faço o que não quero, consinto com a lei, que é boa.
17 مَاشَا ڒخُّو نشّْ وَارْ تّڭّغْ مَانْ أَيَا عَاذْ، مَاشَا دّنْبْ إِ ذ أَيِي إِزدّْغنْ إِتّڭّْ إِ-ث.
17 Neste caso, quem faz isto já não sou eu, mas o pecado que habita em mim.
18 مِينْزِي سّْنغْ وَارْ ذَايِي إِزدّغْ مِينْ إِشْنَانْ، إِخْسْ أَذْ يِينِي ذڭْ ويْسُومْ إِنُو. مِينْزِي إِهْونْ خَافِي مَاحنْذْ أَذْ خْسغْ ثْشُونِي، مَاشَا وَارْ زمَّارغْ أَذْ ت ڭّغْ.
18 Porque eu sei que em mim, isto é, na minha carne, não habita bem nenhum, pois o querer o bem está em mim; não, porém, o efetuá-lo.
19 مِينْزِي وَارْ تّڭّغْ ثْشُونِي إِ خْسغْ، مَاشَا ڒْغَارْ إِ وَارْ تّخْسغْ شَا، ذ مَانَاونِّي إِ تّڭّغْ.
19 Porque não faço o bem que prefiro, mas o mal que não quero, esse faço.
20 مَاڒَا تّڭّغْ مِينْ وَارْ تّخْسغْ، وَارْ إِدْجِي عَاذْ ذ نشّْ إِ إِتّڭّنْ مَانْ أَيَا، مَاشَا دّنْبْ ونِّي ذ أَيِي إِزدّْغنْ.
20 Mas, se eu faço o que não quero, já não sou eu quem o faz, e sim o pecado que habita em mim.
21 خنِّي تَّافغْ إِشْثْ ن شَّارِيعَا ثنِّي ثُوسَا-د أَكْ-ذ ثْنفْسشْثْ إِنُو، ثنِّي إِخْسنْ أَذْ إِڭّْ ثْشُونِي، أَمْ يُوذسْ أَيِي-د ڒْغَارْ.
21 Então, ao querer fazer o bem, encontro a lei de que o mal reside em mim.
22 مِينْزِي فَارْحغْ س شَّارِيعَا ن أَربِّي زِي جِّيهثْ ن بْنَاذمْ نِّي إِدْجَانْ ذِي ذَاخڒْ إِنُو،
22 Porque, no tocante ao homem interior, tenho prazer na lei de Deus;
23 مَاشَا تّْوَاڒِيغْ ذِينْ شَّارِيعَا نّغْنِي ذڭْ إِغزْذِيسنْ ن أَرِّيمثْ إِنُو، ثتّْمنْغَا أَكْ-ذ شَّارِيعَا ن ڒعْقڒْ إِنُو ؤُشَا ثْحبّسْ أَيِي س شَّارِيعَا ن دّنْبْ ثنِّي إِدْجَانْ ذڭْ إِغزْذِيسنْ ن أَرِّيمثْ إِنُو.
23 mas vejo, nos meus membros, outra lei que, guerreando contra a lei da minha mente, me faz prisioneiro da lei do pecado que está nos meus membros.
24 أَيحَّاثْ مَانَا ومْشُومْ-أَ ن بْنَاذمْ إِ دْجِيغْ! وِي ذ أَيِي غَا إِسّْنجْمنْ زِي أَرِّيمثْ-أَ ن ڒْموْثْ؟
24 Desventurado homem que sou! Quem me livrará do corpo desta morte?
25 تّْقَاذِيغْ أَربِّي، ونِّي إِ ذ أَيِي إِسّنْجْمنْ س ؤُفُوسْ ن سِيذِيثْنغْ يَاسُوع لْمَاسِيحْ!
25 Graças a Deus por Jesus Cristo, nosso Senhor. De maneira que eu, de mim mesmo, com a mente, sou escravo da lei de Deus, mas, segundo a carne, da lei do pecado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.