Neemias 5

rifa (RIFA) vs VC

VC Versão Católica

¹ إِكَّارْ إِجّْ ن ؤُغُويِّي إِمْغَارْ ن ڒْڭنْسْ ؤُ ن ثمْغَارِينْ نْسنْ، شثْشَانْ نِيثْنِي خْ أَيْثْمَاثْسنْثْ، ؤُذَاينْ.

¹ Entretanto, os homens do povo e suas mulheres fizeram ouvir lamentações muito fortes contra os judeus, seus irmãos.

² أَقَا ذِينْ إِنِّي إِنَّانْ: ”إِحنْجِيرنْ نّغْ ذ ثْحنْجِيرِينْ نّغْ ذ نشِّينْ ذ أَطَّاسْ. إِتّْخصَّا أَذْ نْسغْ إِمنْذِي حِيمَا أَذْ نشّْ أَذْ ندَّارْ.“

² Havia alguns que diziam: Nós, nossos filhos e filhas, somos numerosos; precisamos de trigo, para que possamos comer e viver.

³ إِنّغْنِي نَّانْ: ”نشِّينْ نَارْهنْ إِيَّارنْ نّغْ ذ إِمَارْجَاعنْ نّغْ ن ؤُضِيڒْ ذ ثُوذْرِينْ نّغْ ذ أَضْمَانْ، حِيمَا أَذْ نَاوِي ڒْحبّْ ن يِيرْذنْ ذڭْ وُوسَّانْ ن ڒَاژْ.“

³ Havia outros que diziam: Somos obrigados a empenhar nossas terras, nossas vinhas e nossas casas para termos trigo durante a fome.

⁴ إِنّغْنِي نَّانْ: ”نشِّينْ نَارْضڒْ نُّوقَارْثْ إِ لْجِيزْيَا إِ ؤُجدْجِيذْ خْ إِيَّارنْ نّغْ ؤُ خْ إِمَارْجَاعنْ نّغْ ن ؤُضِيڒْ.“

⁴ Outros ainda: Tivemos de tomar dinheiro emprestado para pagar o tributo ao rei, empenhando nossas vinhas e nossos campos.

⁵ ”خنِّي ڒخُّو، أَيْسُومْ نّغْ ذ أَيْسُومْ ن أَيْثْمَاثْنغْ، إِحنْجِيرنْ نّغْ أَمْ إِحنْجِيرنْ نْسنْ، ؤُ خْزَارْ، إِحنْجِيرنْ نّغْ ذ ثْحنْجِيرِينْ نّغْ إِتّْخصَّا أَنغْ أَذْ ثنْ نَارّْ ذ إِسمْغَانْ. أَقَا ذِينْ زِي يسِّيثْنغْ ثِينِّي إِذوْڒنْ أَمْ ثْسغْمِينْ، ؤُشَا أَفُوسْ نّغْ وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِڭّْ شَا ؤُ إِيَّارنْ نّغْ ذ إِمَارْجَاعنْ نّغْ ن ؤُضِيڒْ أَقَا ذڭْ ؤُفُوسْ ن إِنّغْنِي.“

⁵ E, no entanto, somos da mesma raça que nossos irmãos; nossos filhos não são diferentes dos deles; e eis que foi preciso escravizar nossos filhos e filhas; mesmo agora, entre nossas filhas, há algumas que já são escravas. E nada podemos fazer, porque nossos campos e nossas vinhas passaram já à mão de outros.

⁶ ؤُمِي سْڒِيغْ إِغُويَّانْ نْسنْ ذ وَاوَاڒنْ-أَ، ذوْڒغْ خيّْقغْ أَطَّاسْ.

⁶ Estes lamentos e reclamações irritaram-me profundamente.

⁷ نشّْ خَارّْصغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو ؤُ خنِّي شثْشِيغْ خْ ثَارْوَا ن ثَاصِيڒثْ ؤُ خْ إِمْضبَّارنْ، نِّيغْ أَسنْ: ”كُوڒْ إِجّْ زَّايْومْ ذَايسْ ڒْعِيبْ ؤُمِي إِڭَّا أَمَارْوَاسْ ذڭْ ؤُمَاسْ.“ نشّْ ڭِّيغْ إِجّْ ن وڭْرَاوْ ذ أَمقّْرَانْ ضِيدّْ نْسنْ.

⁷ Depois de ter refletido, censurei as pessoas importantes e os magistrados: Por que, lhes disse eu, cobrais usuras de vossos irmãos? Convoquei então por causa deles uma grande assembléia,

⁸ نشّْ نِّيغْ أَسنْ: ”نشِّينْ نسْغَا أَيْثْمَاثْنغْ، ؤُذَاينْ، إِنِّي ثُوغَا إِتّْوَازّنْزنْ إِ ڒڭْنُوسْ، عْلَاحْسَابْ ثِيزمَّارْ نّغْ. مَا ثخْسمْ أَذْ ثزّنْزمْ عَاوذْ ثَاوْمَاثْومْ ؤُ تّْوَامّسْغنْ نِيثْنِي زَّايْنغْ عَاوذْ؟“ ؤُشَا سّغْذنْ وَارْ ؤُفِينْ مِينْ غَا إِنِينْ.

⁸ e disse-lhes: Nossos irmãos judeus, que tinham sido vendidos às nações, nós os resgatamos segundo nossa posse. E vós vendeis vossos irmãos? É a nós que eles seriam vendidos! Calaram-se, não encontrando o que responder.

⁹ خَاسْ ؤُشَا نِّيغْ: ”مِينْ ثتّڭّمْ كنِّيوْ، وَارْ إِدْجِي نِيشَانْ. مَا وَارْ إِتّْخصِّي أَذْ ثُويُورمْ زَّاثْ إِ أَربِّي نّغْ س ؤُوقَّارْ زِي سِّيبّثْ ن ؤُسحْقَارْ ن ڒڭْنُوسْ، ڒْعذْيَانْ نّغْ؟

⁹ Eu continuei: O que estais fazendo não é correto! Não devíeis caminhar no temor de nosso Deus, para evitar o insulto das nações que são nossas inimigas?

¹⁰ ؤُڒَا ذ نشّْ، أَيْثْمَا ذ إِمْسخَّارنْ إِنُو، أَقَا نَارْضرْ أَسنْ نُّوقَارْثْ ذ إِمنْذِي. جّمْ أَنغْ أَذْ نسْمحْ مَاشَا ذڭْ ؤُمَارْوَاسْ-أَ.

¹⁰ Eu mesmo, com meus irmãos e servos, nós emprestamos prata e trigo. Pois bem! Abandonemos o que nos devem.

¹¹ أَرّمْ أَسنْ أَسّْ-أَ إِيَّارنْ نْسنْ، إِمَارْجَاعنْ نْسنْ ن ؤُضِيڒْ، ڒعْرَاصِيثْ نْسنْ ن زِّيثُونْ ذ ثُوذْرِينْ نْسنْ ؤُشَا سمْحنْ أَسنْ ذِي ثَاسْغَارْثْ وِيسّْ مْيَا ن نُّوقَارْثْ ذ إِمنْذِي ذ بِينُو ن جْذِيذْ ذ زّشْثْ نِّي إِ زَّايْسنْ ثتّتَّارمْ عَاذْ.“

¹¹ Devolvei-lhes desde já seus campos, suas vinhas, suas oliveiras e suas casas, bem como a porcentagem de prata, de trigo, de vinho e de azeite que exigistes deles como juros.

¹² خَاسْ ؤُشَا نَّانْ: ”أَذْ أَسنْ ث نَارّْ مَارَّا ؤُ وَارْ زَّايْسنْ ث نتّتَّارْ عَاذْ. نشِّينْ أَذْ نڭّْ، أَمْ مَامّشْ ثنِّيذْ شكْ.“ ؤُشَا ڒَاغِيغْ إِ إِكهَّاننْ ؤُ جِّيغْ ثنْ أَذْ جَّادْجنْ، أَقَا نِيثْنِي أَذْ ڭّنْ عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ-أَ.

¹² Responderam eles: Devolveremos tudo, e nada mais lhes pediremos; faremos tudo o que dizes. Chamei então os sacerdotes, e os fiz jurar que procederiam assim.

¹³ خنِّي زّرْزغْ وحْسِينْ ن وَارُّوضْ إِنُو، نِّيغْ: ”أَمُّو إِ غَا إِزّرْزْ أَربِّي كُوڒْ أَرْيَازْ نِّي وَارْ إِطِّيفنْ ذڭْ وَاوَاڒْ-أَ، زِي ثَادَّارْثْ نّسْ ؤُ زڭْ وَاڭْڒَا نّسْ، وَاهْ، إِڒِي أَذْ ث زّرْزنْ أَڒَامِي إِ غَا إِخْوَا.“ أَڭْرَاوْ ن ڒْڭنْسْ مَارَّا إِنَّا: ”أَمِينْ!“ نِيثْنِي سّمْغَارنْ سِيذِي ذ ڒْڭنْسْ إِ إِڭِّينْ عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ-أَ.

¹³ E sacudi o pó de meu manto, dizendo: Que Deus assim sacuda de sua casa e de seus bens todo aquele que não cumprir com a sua palavra; que assim, expulso, fique também tal homem espoliado! Ao que toda a assembléia respondeu: Amém, louvando o Senhor. E o povo nada mais disse.

¹⁴ ؤُڒَا ذ نشّْ ذ يَايْثْمَا وَارْ نشِّي شَا مَاشَّا ن إِجّْ ن لْوَالِي زڭْ وَاسّْ نِّي ذِي إِ ذ أَيِي إِڭَّا ذ لْوَالِي نْسنْ ذِي ثمُّورْثْ ن يَاهُوذَا، زڭْ ؤُسڭّْوَاسْ وِيسّْ عِيشْرِينْ أَڒْ أَسڭّْوَاسْ وِيسّْ ثْنَاينْ ؤُ-ثْڒَاثِينْ ن ؤُجدْجِيذْ أَرْثَاحْشَاسْثَا، ثقَّارْ ثنْعَاشْ ن إِسڭّْوُوسَا.

¹⁴ Depois do dia em que o rei me estabeleceu como governador da região de Judá, isto é, depois do vigésimo até o trigésimo segundo ano do reinado do rei Artaxerxes, durante doze anos, nem eu nem meus irmãos comemos o pão do governador.

¹⁵ لْوُولَاثْ نِّي ذِينْ إِدْجَانْ قْبڒْ إِ نشّْ، ثُوغَا ڭِّينْ دّْقڒْ خْ ڒْڭنْسْ ؤُ ثُوغَا كْسِينْ زَّايسْ أَغْرُومْ ذ بِينُو ؤُ عَاوذْ أَربْعِينْ شِيقْلُو ن نُّوقَارْثْ. ؤُڒَا ذ إِمْسخَّارنْ نْسنْ سدْجْضنْ خْ ڒْڭنْسْ. نشّْ مَاشَا وَارْ ڭِّيغْ أَيَا زِي ثِيڭّْوُوذِي ن أَربِّي.

¹⁵ Os antigos governadores, meus predecessores, cobrando o pão e o vinho à razão de quarenta siclos por dia, tinham sido uma carga para o povo, que também sofria as exações de seus servos. Mas, quanto a mim, o temor de Deus preservou-me de proceder assim.

¹⁶ أَقَا وْشِيغْ جّهْذْ إِنُو إِ ڒْخذْمثْ غَارْ ڒْحِيضْ ؤُ نشِّينْ وَارْ نسْغِي شَا أَحْوِيشْ ؤُ مَارَّا إِمْسخَّارنْ مُوننْ ذِينْ خْ ڒْخذْمثْ.

¹⁶ Eu mesmo colaborei no trabalho de reparação das muralhas. Não compramos campo algum, e meus servos puseram-se todos a trabalhar.

¹⁷ غَارْ طَّابْڒَا إِنُو قِّيمنْ مْيَا ؤُ-خمْسِينْ ن يرْيَازنْ زڭْ وُوذَاينْ ؤُ زڭْ إِمْضبَّارنْ ؤُڒَا ذ إِنِّي إِ غَارْنغْ د-يُوسِينْ زِي ڒڭْنُوسْ إِ ذ أَنغْ د-إِنّْضنْ.

¹⁷ Tinha eu ao meu encargo a alimentação de cento e cinqüenta homens, judeus e magistrados, além dos que nos vinham procurar das regiões vizinhas.

¹⁸ مِينْ إِتّْوَاسّْوجْذنْ أَيِي إِ يِيجّْ ن وَاسّْ، أَقَا ذ إِجّْ ن ؤُفُونَاسْ، ستَّا ن ثخْسِيوِينْ إِتّْوَافَارْزنْ زڭْ وُودْجِي ؤُڒَا ذ إِجْضَاضْ، ؤُ ذِي كُوڒْعشْرَا ن وُوسَّانْ عْڒَامْ كُوڒْ بِينُو س ؤُفيّضْ. س مَارَّا أَيَا وَارْ تَّارغْ مَاشَّا ن لْوَالِي، مَاغَارْ ثَاسخَّارْثْ ثسّذْقڒْ أَطَّاسْ خْ ڒْڭنْسْ-أَ.

¹⁸ Preparávamos cada dia um boi, seis carneiros escolhidos e aves, tudo à minha custa; e a cada dez dias se servia o vinho necessário em abundância. Entretanto, não reclamei a pensão do governador porque os trabalhos pesavam muito sobre o povo.

¹⁹ إِذَارْ أَيِي س ڒْخَارْ، أَ أَربِّي إِنُو، س مَارَّا مِينْ ڭِّيغْ إِ ڒْڭنْسْ-أَ.

¹⁹ Lembrai-vos, ó meu Deus, de tudo o que eu fiz por este povo, e recompensai-me.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Neemias 5 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →