Neemias 5

rifa (RIFA) vs NVT

NVT Nova Versão Transformadora

¹ إِكَّارْ إِجّْ ن ؤُغُويِّي إِمْغَارْ ن ڒْڭنْسْ ؤُ ن ثمْغَارِينْ نْسنْ، شثْشَانْ نِيثْنِي خْ أَيْثْمَاثْسنْثْ، ؤُذَاينْ.

¹ Por esse tempo, alguns homens e suas esposas fizeram um grande protesto contra seus irmãos judeus.

² أَقَا ذِينْ إِنِّي إِنَّانْ: ”إِحنْجِيرنْ نّغْ ذ ثْحنْجِيرِينْ نّغْ ذ نشِّينْ ذ أَطَّاسْ. إِتّْخصَّا أَذْ نْسغْ إِمنْذِي حِيمَا أَذْ نشّْ أَذْ ندَّارْ.“

² Alguns deles diziam: “Nossas famílias são grandes; precisamos de mais alimento para sobreviver”.

³ إِنّغْنِي نَّانْ: ”نشِّينْ نَارْهنْ إِيَّارنْ نّغْ ذ إِمَارْجَاعنْ نّغْ ن ؤُضِيڒْ ذ ثُوذْرِينْ نّغْ ذ أَضْمَانْ، حِيمَا أَذْ نَاوِي ڒْحبّْ ن يِيرْذنْ ذڭْ وُوسَّانْ ن ڒَاژْ.“

³ Outros diziam: “Hipotecamos nossos campos, nossas videiras e nossas casas para conseguir comida durante este período de escassez”.

⁴ إِنّغْنِي نَّانْ: ”نشِّينْ نَارْضڒْ نُّوقَارْثْ إِ لْجِيزْيَا إِ ؤُجدْجِيذْ خْ إِيَّارنْ نّغْ ؤُ خْ إِمَارْجَاعنْ نّغْ ن ؤُضِيڒْ.“

⁴ Ainda outros diziam: “Tomamos dinheiro emprestado para pagar os impostos do rei sobre nossos campos e vinhedos.

⁵ ”خنِّي ڒخُّو، أَيْسُومْ نّغْ ذ أَيْسُومْ ن أَيْثْمَاثْنغْ، إِحنْجِيرنْ نّغْ أَمْ إِحنْجِيرنْ نْسنْ، ؤُ خْزَارْ، إِحنْجِيرنْ نّغْ ذ ثْحنْجِيرِينْ نّغْ إِتّْخصَّا أَنغْ أَذْ ثنْ نَارّْ ذ إِسمْغَانْ. أَقَا ذِينْ زِي يسِّيثْنغْ ثِينِّي إِذوْڒنْ أَمْ ثْسغْمِينْ، ؤُشَا أَفُوسْ نّغْ وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِڭّْ شَا ؤُ إِيَّارنْ نّغْ ذ إِمَارْجَاعنْ نّغْ ن ؤُضِيڒْ أَقَا ذڭْ ؤُفُوسْ ن إِنّغْنِي.“

⁵ Somos da mesma família que os ricos, e nossos filhos são iguais aos filhos deles. Contudo, somos obrigados a vender nossos filhos como escravos só para termos dinheiro suficiente para viver. Já vendemos algumas de nossas filhas, e não há nada que possamos fazer, pois nossos campos e vinhedos agora pertencem a outros”.

⁶ ؤُمِي سْڒِيغْ إِغُويَّانْ نْسنْ ذ وَاوَاڒنْ-أَ، ذوْڒغْ خيّْقغْ أَطَّاسْ.

⁶ Quando ouvi essas reclamações, fiquei muito indignado.

⁷ نشّْ خَارّْصغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو ؤُ خنِّي شثْشِيغْ خْ ثَارْوَا ن ثَاصِيڒثْ ؤُ خْ إِمْضبَّارنْ، نِّيغْ أَسنْ: ”كُوڒْ إِجّْ زَّايْومْ ذَايسْ ڒْعِيبْ ؤُمِي إِڭَّا أَمَارْوَاسْ ذڭْ ؤُمَاسْ.“ نشّْ ڭِّيغْ إِجّْ ن وڭْرَاوْ ذ أَمقّْرَانْ ضِيدّْ نْسنْ.

⁷ Depois de pensar bem na questão, repreendi os nobres e os oficiais, dizendo: “Vocês estão prejudicando seus próprios irmãos ao cobrar juros quando lhes pedem dinheiro emprestado!”. Em seguida, convoquei uma reunião pública para tratar do problema.

⁸ نشّْ نِّيغْ أَسنْ: ”نشِّينْ نسْغَا أَيْثْمَاثْنغْ، ؤُذَاينْ، إِنِّي ثُوغَا إِتّْوَازّنْزنْ إِ ڒڭْنُوسْ، عْلَاحْسَابْ ثِيزمَّارْ نّغْ. مَا ثخْسمْ أَذْ ثزّنْزمْ عَاوذْ ثَاوْمَاثْومْ ؤُ تّْوَامّسْغنْ نِيثْنِي زَّايْنغْ عَاوذْ؟“ ؤُشَا سّغْذنْ وَارْ ؤُفِينْ مِينْ غَا إِنِينْ.

⁸ Na reunião, eu lhes disse: “Temos feito todo o possível para resgatar nossos irmãos judeus que se venderam a estrangeiros, mas agora vocês os vendem de volta à escravidão. Quantas vezes precisaremos resgatá-los?”. E eles não tinham nada a dizer em sua defesa.

⁹ خَاسْ ؤُشَا نِّيغْ: ”مِينْ ثتّڭّمْ كنِّيوْ، وَارْ إِدْجِي نِيشَانْ. مَا وَارْ إِتّْخصِّي أَذْ ثُويُورمْ زَّاثْ إِ أَربِّي نّغْ س ؤُوقَّارْ زِي سِّيبّثْ ن ؤُسحْقَارْ ن ڒڭْنُوسْ، ڒْعذْيَانْ نّغْ؟

⁹ Então prossegui: “O que vocês estão fazendo não é certo! Acaso não deviam andar no temor de nosso Deus, para evitar a zombaria das nações inimigas?

¹⁰ ؤُڒَا ذ نشّْ، أَيْثْمَا ذ إِمْسخَّارنْ إِنُو، أَقَا نَارْضرْ أَسنْ نُّوقَارْثْ ذ إِمنْذِي. جّمْ أَنغْ أَذْ نسْمحْ مَاشَا ذڭْ ؤُمَارْوَاسْ-أَ.

¹⁰ Eu, meus irmãos e os homens que trabalham para mim temos emprestado dinheiro e cereal para o povo. Agora, porém, deixemos de cobrar juros!

¹¹ أَرّمْ أَسنْ أَسّْ-أَ إِيَّارنْ نْسنْ، إِمَارْجَاعنْ نْسنْ ن ؤُضِيڒْ، ڒعْرَاصِيثْ نْسنْ ن زِّيثُونْ ذ ثُوذْرِينْ نْسنْ ؤُشَا سمْحنْ أَسنْ ذِي ثَاسْغَارْثْ وِيسّْ مْيَا ن نُّوقَارْثْ ذ إِمنْذِي ذ بِينُو ن جْذِيذْ ذ زّشْثْ نِّي إِ زَّايْسنْ ثتّتَّارمْ عَاذْ.“

¹¹ Devolvam-lhes hoje mesmo seus campos, seus vinhedos, seus olivais e suas casas. Devolvam também a centésima parte, os juros que cobraram quando lhes emprestaram dinheiro, cereais, vinho novo e azeite”.

¹² خَاسْ ؤُشَا نَّانْ: ”أَذْ أَسنْ ث نَارّْ مَارَّا ؤُ وَارْ زَّايْسنْ ث نتّتَّارْ عَاذْ. نشِّينْ أَذْ نڭّْ، أَمْ مَامّشْ ثنِّيذْ شكْ.“ ؤُشَا ڒَاغِيغْ إِ إِكهَّاننْ ؤُ جِّيغْ ثنْ أَذْ جَّادْجنْ، أَقَا نِيثْنِي أَذْ ڭّنْ عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ-أَ.

¹² Eles responderam: “Devolveremos tudo e não exigiremos mais nada do povo. Faremos conforme você diz”. Então chamei os sacerdotes e fiz os nobres e os oficiais jurarem que cumpririam sua promessa.

¹³ خنِّي زّرْزغْ وحْسِينْ ن وَارُّوضْ إِنُو، نِّيغْ: ”أَمُّو إِ غَا إِزّرْزْ أَربِّي كُوڒْ أَرْيَازْ نِّي وَارْ إِطِّيفنْ ذڭْ وَاوَاڒْ-أَ، زِي ثَادَّارْثْ نّسْ ؤُ زڭْ وَاڭْڒَا نّسْ، وَاهْ، إِڒِي أَذْ ث زّرْزنْ أَڒَامِي إِ غَا إِخْوَا.“ أَڭْرَاوْ ن ڒْڭنْسْ مَارَّا إِنَّا: ”أَمِينْ!“ نِيثْنِي سّمْغَارنْ سِيذِي ذ ڒْڭنْسْ إِ إِڭِّينْ عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ-أَ.

¹³ Depois, sacudi as dobras de meu manto e disse: “Que Deus assim os sacuda de seus lares e de suas propriedades se vocês não cumprirem o que prometeram! Que fiquem sem absolutamente nada!”. Toda a comunidade respondeu: “Amém”, e louvaram o S

¹⁴ ؤُڒَا ذ نشّْ ذ يَايْثْمَا وَارْ نشِّي شَا مَاشَّا ن إِجّْ ن لْوَالِي زڭْ وَاسّْ نِّي ذِي إِ ذ أَيِي إِڭَّا ذ لْوَالِي نْسنْ ذِي ثمُّورْثْ ن يَاهُوذَا، زڭْ ؤُسڭّْوَاسْ وِيسّْ عِيشْرِينْ أَڒْ أَسڭّْوَاسْ وِيسّْ ثْنَاينْ ؤُ-ثْڒَاثِينْ ن ؤُجدْجِيذْ أَرْثَاحْشَاسْثَا، ثقَّارْ ثنْعَاشْ ن إِسڭّْوُوسَا.

¹⁴ Durante os doze anos em que fui governador de Judá, do vigésimo ano ao trigésimo segundo ano do reinado do rei Artaxerxes, nem eu nem meus oficiais cobramos o tributo de alimentação ao qual tínhamos direito.

¹⁵ لْوُولَاثْ نِّي ذِينْ إِدْجَانْ قْبڒْ إِ نشّْ، ثُوغَا ڭِّينْ دّْقڒْ خْ ڒْڭنْسْ ؤُ ثُوغَا كْسِينْ زَّايسْ أَغْرُومْ ذ بِينُو ؤُ عَاوذْ أَربْعِينْ شِيقْلُو ن نُّوقَارْثْ. ؤُڒَا ذ إِمْسخَّارنْ نْسنْ سدْجْضنْ خْ ڒْڭنْسْ. نشّْ مَاشَا وَارْ ڭِّيغْ أَيَا زِي ثِيڭّْوُوذِي ن أَربِّي.

¹⁵ Os governadores anteriores, no entanto, haviam colocado cargas pesadas sobre o povo; exigiam uma porção de alimento e de vinho, além de quarenta peças de prata. Até mesmo os oficiais deles se aproveitavam do povo. Mas, por temor a Deus, não agi dessa maneira.

¹⁶ أَقَا وْشِيغْ جّهْذْ إِنُو إِ ڒْخذْمثْ غَارْ ڒْحِيضْ ؤُ نشِّينْ وَارْ نسْغِي شَا أَحْوِيشْ ؤُ مَارَّا إِمْسخَّارنْ مُوننْ ذِينْ خْ ڒْخذْمثْ.

¹⁶ Dediquei-me ao trabalho no muro e não adquiri terras. Exigi que todos os meus servos também trabalhassem no muro.

¹⁷ غَارْ طَّابْڒَا إِنُو قِّيمنْ مْيَا ؤُ-خمْسِينْ ن يرْيَازنْ زڭْ وُوذَاينْ ؤُ زڭْ إِمْضبَّارنْ ؤُڒَا ذ إِنِّي إِ غَارْنغْ د-يُوسِينْ زِي ڒڭْنُوسْ إِ ذ أَنغْ د-إِنّْضنْ.

¹⁷ Não pedi nada, embora 150 judeus e oficiais comessem com frequência à minha mesa, além de todos os visitantes de outras terras.

¹⁸ مِينْ إِتّْوَاسّْوجْذنْ أَيِي إِ يِيجّْ ن وَاسّْ، أَقَا ذ إِجّْ ن ؤُفُونَاسْ، ستَّا ن ثخْسِيوِينْ إِتّْوَافَارْزنْ زڭْ وُودْجِي ؤُڒَا ذ إِجْضَاضْ، ؤُ ذِي كُوڒْعشْرَا ن وُوسَّانْ عْڒَامْ كُوڒْ بِينُو س ؤُفيّضْ. س مَارَّا أَيَا وَارْ تَّارغْ مَاشَّا ن لْوَالِي، مَاغَارْ ثَاسخَّارْثْ ثسّذْقڒْ أَطَّاسْ خْ ڒْڭنْسْ-أَ.

¹⁸ Os suprimentos pelos quais eu pagava todos os dias eram um boi, seis das melhores ovelhas, e muitas aves. Além disso, a cada dez dias, precisávamos de uma grande quantidade de vinhos de todo tipo. E, no entanto, não cobrei o tributo de alimentação a que o governador tinha direito, pois o trabalho que o povo realizava já representava uma carga pesada.

¹⁹ إِذَارْ أَيِي س ڒْخَارْ، أَ أَربِّي إِنُو، س مَارَّا مِينْ ڭِّيغْ إِ ڒْڭنْسْ-أَ.

¹⁹ Lembra-te, ó meu Deus, de tudo que tenho feito por este povo, e abençoa-me por isso.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Neemias 5 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →