Josué 14
rifa (RIFA) vs ACF
1 ثِينَا ذ ثْسقَّارْ إِ طّْفنْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ذِي ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ، ثِينِّي إِ ذ أَسنْ إِبْضَا ذ ڒْوَارْثْ ؤُكهَّانْ أَلِيعَازَارْ ذ يَاشُووَا، مِّيسْ ن نُونْ، ذ إِزدْجِيفنْ ن ثُوذْرِينْ ن إِبَابَاثنْ ن ثْقبَّاڒْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل.
1 Isto, pois, é o que os filhos de Israel tiveram em herança, na terra de Canaã, o que Eleazar, o sacerdote, e Josué, filho de Num, e os cabeças dos pais das tribos dos filhos de Israel lhes fizeram repartir,
2 س ثْقدُّوحْثْ طّْفنْ مَارَّا ثَاسْغَارْثْ نْسنْ، أَمْ مَامّشْ ث يُومُورْ سِيذِي س ثْسخَّارْثْ ن مُوسَا زِي جِّيهثْ ن ثسْعَا ن ثْقبَّاڒْ ذ وزْينْ ن ثقْبِيتْشْ.
2 Por sorte da sua herança, como o Senhor ordenara, pelo ministério de Moisés, acerca das nove tribos e da meia tribo.
3 مَاغَارْ مُوسَا ثُوغَا إِوْشَا إِ ثْنَاينْ ن ثْقبَّاڒْ ذ وزْينْ ن ثقْبِيتْشْ إِشْثْ ن ثسْغَارْثْ أَغِيرِينْ إِ لْ-ؤُرْذُونْ، مَاشَا إِ إِلَاوِييّنْ وَارْ ذ أَسنْ إِوْشِي شَا ثَاسْغَارْثْ ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ.
3 Porquanto às duas tribos e à meia tribo já dera Moisés herança além do Jordão; mas aos levitas não tinha dado herança entre eles.
4 أَقَا أَيْثْ ن يُوسُوفْ ڭِّينْ ثْنَاينْ ن ثْقبَّاڒْ، مَانَاسَّا ذ إِفْرَايِيمْ، ؤُ إِ إِلَاوِييّنْ وَارْ ذ أَسْ وْشِينْ شَا ثَاسْغَارْثْ ذِي ثمُّورْثْ مَاشَا مْغِيرْ ثِيندَّامْ إِ ثْزذِّيغْثْ ذ مِينْ إِدْجَانْ زَّاثْسنْثْ ن دّْمَانِي ن ثَاروْسَا إِ ڒبْهَايمْ ؤُ إِ مِينْ غَارْسنْ إِدْجَانْ.
4 Porque os filhos de José eram duas tribos, Manassés e Efraim, e aos levitas não se deu herança na terra, senão cidades em que habitassem, e os seus arrabaldes para seu gado e para seus bens.
5 أَمْ مَامّشْ ثُوغَا يُومُورْ سِيذِي إِ مُوسَا، أَمُّو إِ ڭِّينْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ڒَامِي بْضَانْ ثَامُّورْثْ.
5 Como o Senhor ordenara a Moisés, assim fizeram os filhos de Israel, e repartiram a terra.
6 خنِّي قَارّْبنْ-د أَيْثْ ن يَاهُوذَا غَارْ يَاشُووَا ذِي جِيلْجَالْ. كَالِيبْ، مِّيسْ ن يَافُونِّي، أَقِينِيزِي، إِنَّا أَسْ: ”شكْ ثسّْنذْ مِينْ خَافِي ذ خَاكْ إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا، أَرْيَازْ ن أَربِّي، ذِي قَاذَاشْ-بَارْنِيعْ.
6 Então os filhos de Judá chegaram a Josué em Gilgal; e Calebe, filho de Jefoné o quenezeu, lhe disse: Tu sabes o que o Senhor falou a Moisés, homem de Deus, em Cades-Barnéia por causa de mim e de ti.
7 نشّْ ڭِّيغْ أَربْعِينْ ن إِسڭّْوُوسَا، ؤُمِي إِ د أَيِي إِسّكّْ مُوسَا، أَمْسخَّارْ ن سِيذِي، زِي قَاذَاشْ-بَارْنِيعْ مَاحنْذْ أَذْ برْڭَاڭغْ ثَامُّورْثْ ؤُ نشّْعقْبغْ غَارسْ، خبَّارغْ أَسْ أَمْ مَامّشْ ث ثُوغَا ذڭْ وُوڒْ إِنُو.
7 Quarenta anos tinha eu, quando Moisés, servo do Senhor, me enviou de Cades-Barnéia a espiar a terra; e eu lhe trouxe resposta, como sentia no meu coração;
8 وَاخَّا أَمنِّي أَيْثْمَا، إِنِّي إِ ثُوغَا أَكِيذِي إِڭعّْذنْ، سّْفسّْينْ ؤُڒْ ن ڒْڭنْسْ، مَاشَا نشّْ ثُوغَا ڒبْذَا ضفَّارغْ سِيذِي، أَربِّي إِنُو.
8 Mas meus irmãos, que subiram comigo, fizeram derreter o coração do povo; eu porém perseverei em seguir ao Senhor meu Deus.
9 ذڭْ وَاسّْ نِّي إِجُّودْجْ مُوسَا، إِنَّا: ”وَايَّاوْ، مَاڒَا ثَامُّورْثْ إِ ذِي ثسَّارْسذْ أَضَارْ نّشْ، وَارْ ثتِّيڒِي إِ شكْ ذ إِحنْجِيرنْ نّشْ ذ ثَاسْغَارْثْ إِ ڒبْذَا، مِينْزِي ثُوغَا شكْ ڒبْذَا ثْضفَّارذْ سِيذِي، أَربِّي إِنُو!“
9 Então Moisés naquele dia jurou, dizendo: Certamente a terra que pisou o teu pé será tua, e de teus filhos, em herança perpetuamente; pois perseveraste em seguir ao Senhor meu Deus.
10 ڒخُّو، خْزَارْ، سِيذِي إِجَّا أَيِي دَّارغْ، أَمْ مَامّشْ إِسِّيوڒْ. ڒخُّو أَقَا خمْسَا ؤُ-ربْعِينْ ن إِسڭّْوُوسَا زڭْ وَامِي إِسِّيوڒْ سِيذِي غَارْ مُوسَا أَوَاڒْ-أَ، ؤُمِي إِسْرَائِيل يُويُورْ ذِي ڒخْڒَا. ؤُشَا ڒخُّو، أَقَا ذَا، أَمْ مَامّشْ ثتّْوَاڒِيذْ، غَارِي خمْسَا ؤُ-ثْمَانْيِينْ ن إِسڭّْوُوسَا.
10 E agora eis que o Senhor me conservou em vida, como disse; quarenta e cinco anos são passados, desde que o Senhor falou esta palavra a Moisés, andando Israel ainda no deserto; e agora eis que hoje tenho já oitenta e cinco anos;
11 نشّْ عَاذْ محْضغْ أَمْ مَامّشْ محْضغْ ذڭْ وَاسّْ نِّي ؤُمِي إِ ذ أَيِي د-إِسّكّْ مُوسَا. أَمْ مَامّشْ ثُوغَا جهّْذغْ ذڭْ وُوسَّانْ نِّي، أَمُّو إِ جهّْذغْ عَاوذْ إِضَا إِ ؤُمنْغِي مَاحنْذْ أَذْ فّْغغْ ؤُ أَذْ أَرڭّْوْحغْ.
11 E ainda hoje estou tão forte como no dia em que Moisés me enviou; qual era a minha força então, tal é agora a minha força, tanto para a guerra como para sair e entrar.
12 ڒخُّو خنِّي، أوْشْ أَيِي ثَامُّورْثْ-أَ ن إِذُورَارْ إِ خْ إِسِّيوڒْ سِيذِي ذڭْ وَاسّْ نِّي، مَاغَارْ شكْ ثسْڒِيذْ سِيمَانْثْ نّشْ ذڭْ وَاسّْ نِّي، أَقَا أَيْثْ ن إِعَانَاقِييّنْ أَقَا أَثنْ ذِينِّي ؤُڒَا ذ ثِيندَّامْ مْغَارنْثْ ؤُ فَارْينْثْ. أَذْ ثَاغْ أَذْ كِيذِي يِيڒِي سِيذِي، أَذْ أَوْضغْ أَذْ خَاسنْ أَژّْڒغْ أَمْ مَامّشْ إِنَّا سِيذِي.“
12 Agora, pois, dá-me este monte de que o Senhor falou aquele dia; pois naquele dia tu ouviste que estavam ali os anaquins, e grandes e fortes cidades. Porventura o Senhor será comigo, para os expulsar, como o Senhor disse.
13 خنِّي إِبَاركْ إِ-ث يَاشُووَا ؤُشَا إِوْشَا حَابْرُونْ ذ ڒْوَارْثْ إِ كَالِيبْ، مِّيسْ ن يَافُونِّي.
13 E Josué o abençoou, e deu a Calebe, filho de Jefoné, a Hebrom em herança.
14 خْ ؤُيَا ثدْجَا ثنْذِينْثْ ن حَابْرُونْ ذ ڒْوَارْثْ ن كَالِيبْ، مِّيسْ ن يَافُونِّي، أَقِينِيزِي، أَڒْ أَسّْ-أَ، مِينْزِي نتَّا ثُوغَا ڒبْذَا إِضفَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل.
14 Portanto Hebrom ficou sendo herança de Calebe, filho de Jefoné o quenezeu, até ao dia de hoje, porquanto perseverara em seguir ao Senhor Deus de Israel.
15 حَابْرُونْ ثُوغَا قَّارنْ أَسْ زِيشْ ’ثَانْذِينْثْ ن أَرْبَاعْ‘. ثُوغَا أَرْبَاعْ ذ أَرْيَازْ ذ أَمقّْرَانْ ذڭْ أَيْثْ ن إِعَانَاقِييّنْ. ؤُشَا ثَامُّورْثْ ثُوغَا ذَايسْ ڒْهُوذْنثْ زڭْ ؤُمنْغِي.
15 E antes o nome de Hebrom era Quiriate-Arba, porque Arba foi o maior homem entre os anaquins. E a terra repousou da guerra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Josué 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.