Isaías 17
rifa (RIFA) vs ARIB
1 ڒْحُوكْمْ إِسَّاڭّْوَاذنْ خْ ذِيمَاشْقْ.
1 Oráculo acerca de Damasco. Eis que Damasco será tirada, para não mais ser cidade, e se tornará um montão de ruínas.
2 ثِيندَّامْ ن عَارُوعِيرْ أَذْ ذوْڒنْثْ خْڒَانْثْ، أَذْ إِڒِينْثْ إِ ثْحِيمْرِيوِينْ. ثِينَا أَذْ ذِينِّي زّْڒنْثْ ؤُشَا ؤُڒَا ذ إِجّنْ وَارْ ثنْثْ إِسّْفعْفِيعْ.
2 As cidades de Aroer serão abandonadas; hão de ser para os rebanhos, que se deitarão sem haver quem os espante.
3 أَذْ ثتّْوَاقْضَا خْ لْقلْعَا زِي إِفْرَايِيمْ ؤُڒَا خْ ثَاڭلْذِيثْ زِي ذِيمَاشْقْ ؤُ خْ مِينْ إِقِّيمنْ ن أَرَامْ. نِيثْنِي أَذْ أَسنْ إِمْسَارْ أَمْ مَامّشْ إِمْسَارْ إِ ؤُعُودْجِي ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ.“
3 E a fortaleza de Efraim cessará, como também o reino de Damasco e o resto da Síria; serão como a glória dos filhos de Israel, diz o Senhor dos exércitos.
4 ”ذڭْ وَاسّْ نِّي أَذْ إِسْڒَاوْ ؤُعُودْجِي ن يَاعْقُوبْ ؤُشَا أَذْ ثذْوڒْ ثَاذُونْثْ ن أَرِّيمثْ نّسْ ثقِّيدْجثْ.
4 E será diminuída naquele dia a glória de Jacó, e a gordura da sua carne desaparecerá.
5 أَذْ يِيڒِي أَخْمِي إِتّْقبّضْ ونِّي إِمجَّارنْ إِمنْذِي إِبدّنْ ؤُشَا إِمجَّارْ ؤُغِيڒْ نّسْ ثِيذْرِينْ، أَذْ يِيڒِي أَخْمِي إِجّْ إِڒقّضْ ثِيذْرِينْ ذِي ثغْزُورْثْ ن إِرَافَاوِييّنْ.
5 E será como o segador que colhe o trigo, e que com o seu braço sega as espigas; sim, será como quando alguém colhe espigas no vale de Refaim.
6 أَذْ إِقِّيمْ مْغِيرْ إِجّْ ن ؤُشطِّي إِ وڒْقَاضْ، أَمْ غَارْ وزْوَاضْ ن إِزمُّورنْ، ثْنَاينْ نِيغْ ثْڒَاثَا ن ثْزِيثُونِينْ غَارْ ثْقِيشّثْ ن ثَاسطَّا سنّجْ، ؤُشَا أَربْعَا نِيغْ خمْسَا غَارْ ثِيسضْوِينْ إِغمَّاينْ أَطَّاسْ، أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل.“
6 Mas ainda ficarão nele alguns rabiscos, como no sacudir da oliveira: duas ou três azeitonas na mais alta ponta dos ramos, e quatro ou cinco nos ramos mais exteriores de uma árvore frutífera, diz o Senhor Deus de Israel.
7 ”ذڭْ وَاسّْ نِّي أَذْ إِخْزَارْ بْنَاذمْ خْ ونِّي ث إِڭِّينْ ؤُ ثِيطَّاوِينْ نّسْ أَذْ ژَترنْ أَمْقدَّاسْ ن إِسْرَائِيل.
7 Naquele dia atentará o homem para o seu Criador, e os seus olhos olharão para o Santo de Israel.
8 وَارْ إِتّْوَاڒِي إِعَالْطَارنْ، ڒْخذْمثْ ن إِفَاسّنْ نّسْ، ؤُڒَا ذ مِينْ إِڭِّينْ إِضوْضَانْ نّسْ وَارْ ث إِژَّارْ، ثِيربِّينْ ن شْوَارْثِي لَّا ؤُڒَا ذ إِپِيلَارنْ ن أَربِّي ن ثْفُوشْثْ لَّا.“
8 E não atentará para os altares, obra das suas mãos; nem olhará para o que fizeram seus dedos, para os aserins e para os altares do incenso.
9 ”ذڭْ وَاسّْ نِّي أَذْ إِڒِينْثْ ثْندَّامْ نّسْ إِفَارْينْ أَمْ ومْشَانْ إِخْڒَا ذڭْ وزْغَارْ ؤُ ثَاقِيشّثْ ن وذْرَارْ نِّي جِّينْ زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، أَذْ يِيڒِي ذ أَمْشَانْ إِتّْوَاردّْدْجنْ.
9 Naquele dia as suas cidades fortificadas serão como os lugares abandonados no bosque ou sobre o cume das montanhas, os quais foram abandonados ante os filhos de Israel; e haverá assolação.
10 مَاغَارْ شكْ ثتُّوذْ أَربِّي ن ؤُسنْجمْ نّشْ، وَارْ ثعْقِيڒذْ خْ ثصْضَارْثْ نّشْ إِجهْذنْ. خْ ؤُيَا ثتّژُّوذْ أَغمُّويْ إِضَارْفنْ ؤُشَا ثْزَارّْعذْ ثِيغدُّوثِينْ ثِيبَارَّانِييِّينْ.
10 Porquanto te esqueceste do Deus da tua salvação, e não te lembraste da rocha da tua fortaleza; por isso, ainda que faças plantações deleitosas e ponhas nelas sarmentos de uma vide estranha,
11 ذڭْ وَاسّْ نِّي ذِي ثنْثْ ثژُّوضْ، أَذْ ثنْثْ ثْفَارْيذْ، ؤُ غَارْ ؤُثفُّو ثجِّيذْ زَّارِيعثْ نّمْ أَذْ ثسّْفُوفِّي: ذ مَانْ أَيَا ذ ثَامجْرَا إِعُورّْشنْ ذڭْ وَاسّْ ن ڒحْڒَاشْ نّشْ ذ ڒحْرِيقْ وَارْ إِتّْڭنْفِينْ.“
11 e as faças crescer no dia em que as plantares, e florescer na manhã desse dia, a colheita voará no dia da tribulação e das dores insofríveis.
12 ”ؤُشْثْ خْ ؤُبَارُّو ن ڒڭْنُوسْ نِّي إِزهَّارنْ أَمْ زهَّارنْ ڒبْحُورْ، ؤُڒَا ؤُشْثْ خْ دّْرِيزْ ن شُّوعُوبْ نِّي إِڭِّينْ أَمْ ڒحْوڒْ ن وَامَانْ إِمقّْرَاننْ إِنْهوْڒنْ!
12 Ai do bramido de muitos povos que bramam como o bramido dos mares; e do rugido das nações que rugem como o rugido de impetuosas águas.
13 أَذْ هوْڒنْ شُّوعُوبْ أَمْ ڒحْوڒْ ن وَامَانْ إِمقّْرَاننْ، مَاشَا نتَّا أَذْ ثنْ يَاربَّا ؤُ نِيثْنِي أَذْ أَروْڒنْ غَارْ ڒَاڭّْوَاجْ. أَذْ إِتّْوَاعَارْنْ ؤُبَارُّو نْ ڒڭْنُوسْ أَمْ ؤُڒُومْ خْ إِذُورَارْ إِتّْوَاعَارْننْ زڭْ ؤُسمِّيضْ، أَمْ ؤُسيْنُو ن ثْعجَّاجْثْ ثنّضْ أَسْ-د ثْحَارْيَاضْثْ.
13 Rugem as nações, como rugem as muitas águas; mas Deus as repreenderá, e elas fugirão para longe; e serão afugentadas como a pragana dos montes diante do vento e como a poeira num redemoinho diante do tufão.
14 غَارْ ڒْوقْثْ ن ثْمذِّيثْ، خْزَارْ، أَنخْڒِيعْ! قْبڒْ مَا أَذْ إِصْبحْ ڒْحَاڒْ، وَارْ إِدْجِي نتَّا عَاذْ. ثَا ذ ثَاسْغَارْثْ ن يِينِّي ذ أَنغْ إِكشّْضنْ، زّْهَارْ ن يِينِّي ذ أَنغْ يُوشَارنْ.“
14 Ao anoitecer, eis o terror! e antes que amanheça eles já não existem. Esse é o quinhão daqueles que nos despojam, e a sorte daqueles que nos saqueiam.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Isaías 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.