Atos 22

rifa (RIFA) vs NAA

NAA Nova Almeida Atualizada 2017

¹ ... ”أَ ثَاوْمَاثْ ذ إِبَابَاثنْ، سْڒمْ إِ مِينْ ذ أَومْ غَا إِنِيغْ خْ ؤُذَافعْ إِنُو.“

¹ — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.

² ؤُمِي سْڒِينْ، أَقَا إِسَّاوَاڒْ أَكِيذْسنْ س يِيڒسْ ن ثْعِيبْرَانِيثْ، قِّيمنْ سْقَارنْ عَاذْ كْثَارْ. إِنَّا أَسنْ:

² Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:

³ ”نشّْ ذ إِجّْ ن بْنَاذمْ ذ ؤُذَايْ، خڒْقغْ-د ذِي ثَارْسُوسْ ذِي كِيلِيكِييَا، مَاشَا أَربِّيغْ ذِي ثنْذِينْثْ-أَ غَارْ إِضَارنْ ن ڭَامَالِييَالْ ؤُ تّْوَاسّْڒمْذغْ عْلَاحْسَابْ ثِيذتّْ نِيشَانْ ن شَّارِيعَا ن ڒجْذُوذْ نّغْ. شطَّارغْ خْ مِينْ إِدْجَانْ ن أَربِّي أَمْ مَامّشْ ؤُڒَا ذ كنِّيوْ مَارَّا.

³ — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.

⁴ نشّْ ثُوغَا ضفَّارغْ أَبْرِيذْ-أَ س ڒْموْثْ أَمْ شَارّْفغْ إِرْيَازنْ ذ ثمْغَارِينْ، تّْسلَّامغْ ثنْ غَارْ ڒحْبسْ.

⁴ Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.

⁵ أَرَّايْسْ ن إِكهَّاننْ ذ مَارَّا إِمْغَارنْ ن ڒْڭنْسْ زمَّارنْ أَذْ شهْذنْ بلِّي كْسِيغْ ثِيبْرَاثِينْ إِ ثَاوْمَاثْ، مَاحنْذْ أَذْ رُوحغْ غَارْ ذِيمَاشْقْ حِيمَا أَذْ أَوْيغْ إِنِّي ذِينْ إِدْجَانْ عَاوذْ س ثْشَارْفِينْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ، حِيمَا أَذْ طّْفنْ لْعِيقَابْ.

⁵ Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.

⁶ ؤُمِي ذ أَيِي ثُوغَا ذڭْ وبْرِيذْ ؤُشَا إِوْضغْ غَارْ ذِيمَاشْقْ غَارْ وزْينْ ن وَاسّْ، ثَاڒْغَا خَافِي س ڒْغفْڒثْ إِشْثْ ن ثْفَاوْثْ ثمْغَارْ زڭْ ؤُجنَّا.

⁶ — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.

⁷ وْضِيغْ خْ ثمُّورْثْ، سْڒِيغْ إِشْثْ ن ثْمِيجَّا، ثقَّارْ أَيِي: ’شَاوُولْ، شَاوُولْ، مَايمِّي ذ أَيِي ثْذَارّْشذْ؟‘

⁷ Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”

⁸ أَرِّيغْ-د خَاسْ: ’مِينْ ثعْنِيذْ شكْ، أَ سِيذِي؟‘ إِنَّا أَيِي: ’نشّْ ذ يَاسُوع، نَّاصِيرِي، ونِّي ثتّْذَارَّاشذْ!‘

⁸ Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”

⁹ إِرْيَازنْ نِّي ثُوغَا إِدْجَانْ أَكِيذِي، ژْرِينْ ثَافَاوْثْ، مَاشَا وَارْ سْڒِينْ شَا إِ ثْمِيجَّا ن ونِّي أَكِيذِي إِسَّاوَاڒنْ.

⁹ — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.

¹⁰ نِّيغْ: ’مِينْ غَا ڭّغْ، أَ سِيذِي؟‘ إِنَّا أَيِي سِيذِيثْنغْ: ’كَّارْ، ثْرَاحذْ غَارْ ذِيمَاشْقْ، ذِينْ أَذْ أَشْ إِتّْوَانَّا خْ مَارَّا مِينْ ذ أَشْ يُورَانْ أَذْ ثڭّذْ!‘

¹⁰ Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”

¹¹ ؤُمِي ذوْڒغْ وَارْ تّْوِيڒِيغْ زِي ثِيسِّيقْثْ ن ثْفَاوْثْ نِّي، ڭوّْذنْ أَيِي إِنِّي إِ ثُوغَا أَكِيذِي إِدْجَانْ زڭْ ؤُفُوسْ، ؤُشَا أَمُّو إِ د-إِوْضغْ غَارْ ذِيمَاشْقْ.

¹¹ Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.

¹² ثُوغَا ذِينْ إِجّْ ورْيَازْ، قَّارنْ أَسْ أَنَانِييَاسْ. نتَّا ذ أَمْسڭّذْ عْلَاحْسَابْ شَّارِيعَا، أَمْ مَامّشْ ثُوغَا خَاسْ شهّْذنْ مَارَّا ؤُذَاينْ.

¹² — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,

¹³ نتَّا يُوسَا-د غَارِي، إِنَّا أَيِي: ’أَ ؤُمَا شَاوُولْ، أَرْزمْ ثِيطَّاوِينْ نّشْ!‘ ڒخْذنِّي ذِي ثْسَاعّثْ نِّي تّْوَارْزْمنْثْ ثِيطَّاوِينْ إِنُو، ؤُشَا ژْرِيغْ ث.

¹³ veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.

¹⁴ نتَّا إِنَّا أَيِي: ’أَقَا أَربِّي ن ڒجْذُوذْ نّغْ إِخْضَارْ إِ شكْ، حِيمَا أَذْ ثسّْنذْ مِينْ إِخْسْ نتَّا، ؤُ حِيمَا أَذْ ثْژَارذْ أَمْسڭَّاذْ، أَذْ ثسْڒذْ ثْمِيجَّا نّسْ زڭْ ؤُقمُّومْ نّسْ.

¹⁴ Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.

¹⁵ شكْ أَذْ أَسْ ثِيڒِيذْ ذ أَشهَّاذْ غَارْ مَارَّا إِوْذَانْ س مَارَّا مِينْ ثژْرِيذْ ؤُ س مِينْ ثسْڒِيذْ.

¹⁵ Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.

¹⁶ إِوَا ڒخُّو، مَايمِّي وَارْ ثزْعِيمذْ عَاذْ؟ كَّارْ، أجّْ أَذْ شكْ سّْغضْصنْ، أَذْ ثتّْوَاسِيزذْڭذْ زِي دّْنُوبْ نّشْ أَمْ ثتّْڒَاغِيذْ خْ يِيسمْ نّسْ!‘

¹⁶ E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”

¹⁷ أَوَارْنِي ڒَامِي د -عقْبغْ، إِوْضغْ ذَا غَارْ ؤُرْشَالِيمْ، ؤُشَا أَمْ ثُوغَا تّْژَادْجِيغْ ذِي زَّاوشْثْ ثَامقّْرَانْثْ،

¹⁷ — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,

¹⁸ ژْرِيغْ ث ذڭْ إِجّْ ن ڒوْحِييْ، إِنَّا أَيِي: ’أَزّڒْ، ثفّْغذْ ذغْيَا زِي ؤُرْشَالِيمْ مِينْزِي وَارْ قبّْڒنْ شَا شّْهَاذثْ نّشْ خَافِي!‘

¹⁸ e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”

¹⁹ نِّيغْ نشّْ: ’أَ سِيذِي، أَقَا نِيثْنِي سّْننْ بلِّي ثُوغَا تّْحبّْسغْ إِنِّي يُومْننْ زَّايكْ، هتّْكغْ ثنْ س ؤُركُّوضْ ذِي ثمْزِيذَاوِينْ،

¹⁹ Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.

²⁰ ؤُ ڒَامِي تّْوَاسِيزّْڒنْ إِذَامّنْ ن ؤُشهَّاذْ نّشْ سْثِيفَانُوسْ، ثُوغَا بدّغْ أَكِيذْسنْ، أَرْضِيغْ خْ يِينِّي ث نْغِينْ ؤُ حْضِيغْ أَرُّوضْ ن يِينِّي ث يَارجْمنْ.‘

²⁰ Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”

²¹ خنِّي إِنَّا أَيِي: ’رُوحْ، مِينْزِي أَذْ شكْ سّكّغْ غَارْ ڒَاڭّْوَاجْ حِيمَا أَذْ ثْبَارّْحذْ لْ-إِنْجِيلْ إِ ڒڭْنُوسْ!‘ “

²¹ Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”

²² ثُوغَا تّسْڒَانْ أَسْ أَڒْ أَوَاڒْ-أَ، خنِّي كَّارنْ سّْڭعّْذنْ ثْمِيجَّا نْسنْ، قَّارنْ: ”كّْسمْ ث زِي ثمُّورْثْ، مِينْزِي أَمْ وَانِيثَا وَارْ إِسْذِيهدْجْ أَذْ إِدَّارْ.“

²² Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!

²³ أَمْ ثُوغَا سْغُويُّونْ، نطَّارنْ أَرُّوضْ نْسنْ ؤُشَا زُوزَّارَانْ ؤُشَاڒْ غَارْ ؤُجنَّا.

²³ Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,

²⁴ يُومُورْ ؤُكُومَانْذَارْ مَاحنْذْ أَذْ ث سِّيذْفنْ غَارْ لْقشْلَا، أَذْ ث سّقْسَانْ أَمْ ث تّْهتَّاكنْ س ؤُركُّوضْ حِيمَا أَذْ زَّايسْ إِفْهمْ مَايمِّي خَاسْ سْغُوينْ أَمُّو.

²⁴ o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.

²⁵ ؤُمِي ث جبْذنْ س ثْحزَّامِينْ إِ ؤُهتّكْ س ؤُركُّوضْ، إِنَّا بُولُوسْ إِ ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا إِ ذِينْ إِبدّنْ: ”مَا إِحدْجڒْ أَومْ عْلَاحْسَابْ شَّارِيعَا نْومْ أَذْ ثْهتّْكمْ إِجّْ ن بْنَاذمْ ذ أَرُومَانِي س ؤُركُّوضْ أَمْ وَارْ خَاسْ ثحْكِيممْ عَاذْ؟“

²⁵ Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?

²⁶ ؤُمِي إِسْڒَا ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا مَانْ أَيَا، إِرُوحْ غَارْ ؤُكُومَانْذَارْ، إِنَّا أَسْ: ”مِينْ غَا ثڭّذْ؟ أَقَا أَرْيَازْ-أَ ذ أَرُومَانِي!“

²⁶ Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.

²⁷ إِقَارّبْ-د غَارسْ ؤُكُومَانْذَارْ، إِنَّا أَسْ: ”إِنِي أَيِي، مَا شكْ ذ أَرُومَانِي؟“ يَارَّا-د خَاسْ بُولُوسْ: ”وَاهْ!“

²⁷ Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.

²⁸ يَارَّا-د خَاسْ ؤُكُومَانْذَارْ، إِنَّا: ”نشّْ طّْفغْ ڒْحقّْ-أَ ن ؤُمزْذَاغْ أَرُومَانِي س إِجّْ نْ ڒْقدّْ ذ أَمقّْرَانْ ن ثْمنْيَاثْ!“ بُولُوسْ إِنَّا: ”مَاشَا نشّْ خڒْقغْ-د زَّايسْ!“

²⁸ E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.

²⁹ ڒخْذنِّي، إِنِّي ثُوغَا نْوَانْ أَذْ ث هتّْكنْ س ؤُركُّوذْ، جِّينْ ث. أَكُومَانْذَارْ إِذْوڒْ إِڭّْوذْ، مِينْزِي إِفْهمْ أَقَا-ث ذ أَرُومَانِي ؤُ مِينْزِي إِجَّا إِ-ث أَذْ ث شَارْفنْ.

²⁹ Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.

³⁰ ثِيوشَّا نّسْ أَمْ ثُوغَا إِخْسْ أَذْ إِسّنْ ثِيذتّْ مِينْ خفْ ث ضڒْمنْ وُوذَاينْ، إِڭَّا أَذْ فسْينْ إِشذِّييّنْ نّسْ ؤُشَا يُومُورْ أَذْ سّْمُوننْ إِزدْجِيفنْ ن إِكهَّاننْ ذ مَارَّا جْمَاعثْ ثَامقّْرَانْثْ ن إِمقّْرَاننْ نْسنْ ؤُشَا إِسّهْوَا-د بُولُوسْ غَارْ ذِينْ، إِسّْبدّْ إِ-ث ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ.

³⁰ No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Atos 22 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →