1 Reis 2

rifa (RIFA) vs VC

VC Versão Católica

¹ ؤُمِي د-ؤُذْسنْ وُوسَّانْ ن ذَاوُوذْ أَذْ إِمّثْ، إِعْڒمْ نتَّا إِ مِّيسْ سُولِيمَانْ، إِنَّا:

¹ Aproximando-se o fim de Davi, deu ele ao seu filho Salomão as suas {últimas} instruções:

² ”نشّْ أَذْ ؤُيُورغْ أَبْرِيذْ ن مَارَّا ثَامُّورْثْ. إِڒِي ثْمحْضذْ ؤُ إِڒِي ذ أَرْيَازْ!

² Eu me vou, disse ele, pelo caminho que segue toda a terra. Sê corajoso: porta-te como homem.

³ حْضَا أَوكّڒْ ن سِيذِي، أَربِّي نّشْ، حِيمَا أَذْ ثُويُورذْ ذِي ثبْرِيذِينْ نّسْ، مَاحنْذْ أَذْ ثطّْفذْ ذِي ثْوصَّا نّسْ ذ ڒُومُورَاثْ نّسْ ذ لْفَارَايِيضْ نّسْ ذ شّْهَاذَاثْ نّسْ أَمْ مَامّشْ ث يُورَا ذِي شَّارِيعَا ن مُوسَا، حِيمَا أَذْ ثڭّذْ س ڒعْقڒْ ذِي مَارَّا مِينْ غَا ثڭّذْ ذ مَانِي مَا إِ غَا ثْرَاحذْ،

³ Guarda os preceitos do Senhor, teu Deus; anda em seus caminhos, observa suas leis, seus mandamentos, seus preceitos e seus ensinamentos, tais como estão escritos na lei de Moisés. Desse modo serás bem-sucedido em tudo o que fizeres e em tudo o que empreenderes,

⁴ حِيمَا أَذْ إِكمّڒْ سِيذِي أَوَاڒْ نّسْ إِ خَافِي إِسِّيوڒْ، ؤُمِي إِنَّا: ’مَاڒَا إِحنْجِيرنْ نّشْ أَذْ حْضَانْ أَبْرِيذْ نْسنْ س وُوڒْ نْسنْ مَارَّا ؤُ س ڒعْمَارْ نْسنْ مَارَّا، حِيمَا أَذْ ؤُيُورنْ س ڒَامَانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ إِنُو، خنِّي وَارْ شكْ إِتّْخصِّي ورْيَازْ خْ ڒْعَارْشْ ن إِسْرَائِيل.

⁴ e o Senhor cumprirá a promessa que me fez, isto é, que eu terei sempre um de meus descendentes no trono de Israel, se meus filhos guardarem seus caminhos e andarem diante dele com fidelidade, de todo o seu coração e de toda a sua alma.

⁵ شكْ ثسّْنذْ عَاوذْ مِينْ إِ ذ أَيِي إِڭَّا يُووَابْ، مِّيسْ ن صَارُويَا، مِينْ إِڭَّا نتَّا إِ ثْنَاينْ ن إِكُومَانْذَارنْ ن ڒْعسْكَارَاثْ ن إِسْرَائِيل، إِ أَبْنِيرْ، مِّيسْ ن نِيرْ، ؤُ إِ عَامَاسَا، مِّيسْ ن يَاثِيرْ. نتَّا إِنْغَا إِ-ثنْ. ذِي ڒْوقْثْ ن ڒهْنَا إِسِّيزّڒْ إِذَامّنْ أَمْ ذِي ڒْوقْثْ ن ؤُمنْغِي ؤُشَا أَمْ ذِي ڒْوقْثْ ن ؤُمنْغِي إِڭَّا إِذَامّنْ غَارْ وبْيَاسْ نّسْ إِ غَارسْ غَارْ ثجْعِينَّا نّسْ ؤُڒَا غَارْ سَانْذَالِييَاثْ نّسْ نِّي خْ إِضَارنْ نّسْ.

⁵ Tu sabes tão bem como eu o que me fez Joab, filho de Sarvia, como ele assassinou os dois chefes do exército de Israel, Abner, filho de Ner, e Amasa, filho de Jeter, derramando assim em pleno tempo de paz o sangue da guerra, e manchando com o sangue da guerra o cinto de seus rins e o calçado de seus pés.

⁶ أڭّْ عْلَاحْسَابْ ثِيغِيثْ نّشْ ؤُ وَارْ تّجِّي أَشُوَّافْ نّسْ إِشَابنْ أَذْ إِهْوَا غَارْ ڒَاخَارْثْ ذِي ڒهْنَا.

⁶ Farás como julgares prudente, e não deixarás que as suas cãs desçam em paz à habitação dos mortos.

⁷ سْشنْ ثَامخْسِيوْثْ إِشوَّارنْ إِ أَيْثْ ن بَارْزِيلَّايْ زِي جِيلْعَاذْ. نِيثْنِي أَذْ إِڒِينْ جَارْ إِنِّي إِ غَا إِشّنْ زِي طَّابْڒَا نّشْ، مَاغَارْ أَمُّو إِ د-يُوسِينْ غَارِي ؤُمِي أَروْڒغْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُمَاشْ أَبْشَالُومْ.

⁷ Por outro lado, tratarás com benevolência os filhos de Berzelai, o galaadita; faze-os comer à tua mesa, porque foi esse o gesto que tiveram para comigo quando eu fugia diante de teu irmão Absalão.

⁸ خْزَارْ شِيمْعِي، مِّيسْ ن جِيرَا، زڭْ أَيْثْ نّْ بِينْيَامِينْ، زِي بَاخُورِيمْ. ؤُڒَا ذ نتَّا أَكِيذكْ. نتَّا إِنْعڒْ أَيِي س إِشْثْ ن نّعْڒثْ إِقسْحنْ ذڭْ وَاسّْ ؤُمِي نشّْ أَروْڒغْ غَارْ مَاحَانَايِيمْ، مَاشَا إِمّْسڒْقَا أَكِيذِي غَارْ لْ-ؤُرْذُونْ ؤُ نشّْ جُّودْجغْ أَسْ غَارْ سِيذِي، نِّيغْ: ’غَارِي مَاڒَا أَذْ شكْ نْغغْ س سِّيفْ!‘

⁸ Tens também perto de ti Semei, filho de Gera, o benjaminita de Baurim, que me insultou tão violentamente no dia em que eu ia para Maanaim. Mas como ele veio ao meu encontro até o Jordão, jurei-lhe por Deus que o não mataria pela espada.

⁹ خنِّي ڒخُّو، وَارْ ث حصّبْ ذ أَمزْذَاڭْ، مَاغَارْ شكْ ذ إِجّْ ن ورْيَازْ ذ أَمِيغِيسْ ؤُ ثسّْنذْ مِينْ ذ أَسْ غَا ثڭّذْ، حِيمَا أَشُوَّافْ نّسْ إِشَابنْ أَذْ إِهْوَا غَارْ ڒَاخَارْثْ س إِذَامّنْ.“

⁹ Tu, porém, não o deixarás impune; és bastante sensato para saber como o terás de tratar; farás descer, com sangue, as suas cãs à habitação dos mortos.

¹⁰ ذَاوُوذْ إِڭَّا أَذْ يَاريّحْ جَارْ ڒجْذُوذْ نّسْ. نتَّا إِتّْوَانْضڒْ ذِي ثنْذِينْثْ ن ذَاوُوذْ.

¹⁰ Davi adormeceu com seus pais e foi sepultado na cidade de Davi.

¹¹ ؤُسَّانْ إِ ذِي ثُوغَا إِحكّمْ ذَاوُوذْ خْ إِسْرَائِيل، ثُوغَا أَثنْ أَربْعِينْ ن إِسڭّْوُوسَا. سبْعَا ن إِسڭّْوُوسَا إِحْكمْ ذِي حَابْرُونْ ؤُ ذِي ؤُرْشَالِيمْ إِحْكمْ ثْڒَاثَا ؤُ-ثْڒَاثِينْ ن إِسڭّْوُوسَا.

¹¹ Reinou quarenta anos sobre Israel: sete anos em Hebron e trinta e três em Jerusalém.

¹² سُولِيمَانْ إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ ن بَابَاسْ ذَاوُوذْ ؤُ ثَاڭلْذَا نّسْ ثذْوڒْ ثَارنِّي ذِي ڒمْثنْ أَطَّاسْ.

¹² Salomão sentou-se no trono de Davi, seu pai, e seu reino foi solidamente estabelecido.

¹³ خنِّي أَذُونِييَا، مِّيسْ ن هَاجِّيثْ، يُوسَا-د غَارْ بَاثْ-شَابَاعْ، يمَّاسْ ن سُولِيمَانْ. نتَّاثْ ثنَّا: ”مَا ثَاوَاسِيثْ نّشْ س ڒهْنَا؟“ نتَّا إِنَّا: ”ڒهْنَا!“

¹³ Adonias, filho de Hagit, foi ter com Betsabé, mãe de Salomão. Ela disse-lhe: Vens como amigo?

¹⁴ نتَّا إِنَّا: ”نشّْ غَارِي كِيمْ إِجّْ ن وَاوَاڒْ.“ نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”سِيوڒْ!“

¹⁴ Sim, disse ele, preciso falar-te. Fala.

¹⁵ إِنَّا نتَّا: ”شمْ ثسّْنذْ، أَقَا ثَاڭلْذِيثْ ثُوسَا أَيِي-د ؤُ مَارَّا إِسْرَائِيل إِڭَّا ذَايِي ثِيطَّاوِينْ، حِيمَا أَذْ ذوْڒغْ ذ أَجدْجِيذْ. مَاشَا ثَاڭلْذَا ثنّقْڒبْ ؤُشَا ثذْوڒْ إِ ؤُمَا، مِينْزِي ثُوسَا أَسْ-د زِي سِيذِي.

¹⁵ Ele continuou: Sabes que o reino era meu, e que todo o Israel me considerava como o seu futuro rei. Mas o trono foi transferido a outro, passando para o meu irmão, porque o Senhor lho deu.

¹⁶ ڒخُّو مَاشَا خْسغْ أَذْ غَارمْ تَّارغْ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ وَاهَا. وَارْ ذ أَيِي ثَاڭِي!“ نتَّاثْ ثنَّا: أَسْ: ”سِيوڒْ!“

¹⁶ Tenho a esse respeito um pedido a fazer-te; não mo recuses. Fala.

¹⁷ نتَّا إِنَّا: ”سِيوڒْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ - مَاغَارْ نتَّا وَارْ شمْ إِتَّارِّي - حِيمَا نتَّا أَذْ أَيِي إِوْشْ أَبِيشَاجْ، ثَاسُونَامِيثْ، ذ ثَامْغَارْثْ.“

¹⁷ Pede ao rei Salomão, que nada te recusa, que me dê Abisag, a sunamita, por mulher.

¹⁸ بَاثْ-شَابَاعْ ثنَّا: ”مْلِيحْ، نشّْ أَذْ سِّيوْڒغْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ ذِي طّْوعْ نّشْ.“

¹⁸ Está bem, respondeu Betsabé, falarei por ti ao rei.

¹⁹ خنِّي ثُوسَا-د بَاثْ-شَابَاعْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ، حِيمَا أَكِيذسْ ثسِّيوڒْ خْ أَذُونِييَا. أَجدْجِيذْ إِكَّارْ إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكِيذسْ، يُوضَارْ زَّاثسْ. أَوَارْنِي مَانْ أَيَا إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ، إِجَّا أَذْ ذِينْ سَّارْسنْ إِجّْ ن ڒْكُورْسِي إِ يمَّاسْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُ نتَّاثْ ثقِّيمْ غَارْ ؤُفُوسْ أَفُوسِي نّسْ.

¹⁹ Betsabé foi, pois, ter com o rei para falar-lhe em favor de Adonias. O rei levantou-se para ir-lhe ao encontro, fez-lhe uma profunda reverência e sentou-se no trono. Mandou colocar um trono para a sua mãe, e ela sentou-se à sua direita:

²⁰ خنِّي ثنَّا أَسْ نتَّاثْ: ”نشّْ خْسغْ أَذْ أَشْ تَّارغْ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ وَاهَا. وَارْ ذ أَيِي ثَاڭِي!“ إِنَّا أَسْ ؤُجدْجِيذْ: ”سقْسَا، يمَّا، نشّْ وَارْ شمْ تَّارِّيغْ شَا.“

²⁰ Tenho um pequeno pedido a fazer-te, disse ela; não mo recuses. Pede, minha mãe, respondeu o rei, porque nada te recusarei.

²¹ نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”تّْزَاوْڭغْ شكْ حِيمَا أَذْ ثمّوْشْ أَبِيشَاجْ، ثَاسُونَامِيثْ، إِ ؤُمَاشْ أَذُونِييَا ذ ثَامْغَارْثْ.“

²¹ Disse Betsabé: Peço-te que Abisag, a sunamita, seja dada por mulher ao teu irmão Adonias.

²² أَجدْجِيذْ سُولِيمَانْ يَارَّا-د خَاسْ، إِنَّا إِ يمَّاسْ: ”مَايمِّي ثتَّارذْ شمْ إِ أَذُونِييَا أَبِيشَاجْ، ثَاسُونَامِيثْ؟ تَّارْ خنِّي ؤُڒَا ذ ثَاڭلْذَا، مَاغَارْ نتَّا ذ ؤُمَا ونِّي ذ أَمقّْرَانْ خَافِي، وَاهْ تَّارْ إِ-ت إِ نتَّا ؤُ إِ ؤُكهَّانْ أَبْيَاثَارْ ذ يُووَابْ، مِّيسْ ن صَارُويَا.“

²² E o rei Salomão disse à sua mãe: Por que queres que Abisag, a sunamita, seja dada a Adonias? Pede também para ele o reino, que é meu irmão primogênito, assim como para o sacerdote Abiatar e para Joab, filho de Sarvia...

²³ أَجدْجِيذْ سُولِيمَانْ إِجُّودْجْ غَارْ سِيذِي، إِنَّا: ”أَذْ أَيِي إِڭّْ أَربِّي ثَا ذ ثَا ؤُ عَاذْ كْثَارْ زِي مَانْ أَيَا، مَاغَارْ أَذُونِييَا إِسِّيوڒْ أَوَاڒْ-أَ ضِيدّْ إِ ثُوذَارْثْ نّسْ!

²³ Jurou então o rei Salomão em nome de Deus, dizendo: Deus me trate com o último rigor, se Adonias não pagar esta palavra com a sua própria vida!

²⁴ خنِّي ڒخُّو، س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، ونِّي ذ أَيِي إِسّمْثْننْ ؤُ ونِّي ذ أَيِي إِسّْغِيمَانْ خْ ڒْعَارْشْ ن ثْڭلْذِيثْ ن بَابَا ذَاوُوذْ ؤُ ونِّي ذ أَيِي إِڭِّينْ إِشْثْ ن ثَادَّارْثْ أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِنَّا قْبڒْ إِ بَابَا ذَاوُوذْ، س ثِيذتّْ، أَذُونِييَا أَذْ إِتّْوَانغْ أَسّْ-أَ!“

²⁴ Pela vida de Deus que me estabeleceu solidamente no trono de Davi, meu pai, e que fundou a minha casa como tinha prometido, Adonias será morto hoje mesmo.

²⁵ خَاسْ ؤُشَا إِسّكّْ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ ڒُْومُورْ-أَ س ؤُفُوسْ ن بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ. وَانِيثَا إِوْثَا إِ-ث ؤُشَا إِمُّوثْ أَذُونِييَا.

²⁵ O rei Salomão enviou Banaías, filho de Jojada, para o matar; e Adonias morreu.

²⁶ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ؤُكهَّانْ أَبْيَاثَارْ: ”ؤُيُورْ غَارْ عَانَاثُوثْ، غَارْ ثمُّورْثْ نّشْ، مَاغَارْ شكْ ذ إِجّْ ن ورْيَازْ إِسْذَاحدْجْ ڒْموْثْ. أَسّْ-أَ مَاشَا وَارْ شكْ نقّغْ شَا، مِينْزِي شكْ ثَارْبُوذْ تَّابُوثْ ن سِيذِي إِنُو، سِيذِي، زَّاثْ إِ وُوذمْ ن بَابَا ذَاوُوذْ، ؤُ مِينْزِي شكْ ثْودّْبذْ ؤُڒَا س مَارَّا إِ زِي إِودّبْ بَابَا.“

²⁶ Disse também o rei ao sacerdote Abiatar: Vai para as tuas terras, em Anatot, porque és digno de morte. Entretanto, não te matarei agora, porque levaste a arca do Senhor Javé diante de Davi, meu pai, e compartilhaste todas as suas provações.

²⁷ سُولِيمَانْ يُوژّڒْ خْ أَبْيَاثَارْ أَڒَامِي نتَّا وَارْ ثُوغِي عَاذْ ذ أَكهَّانْ إِ سِيذِي، حِيمَا أَذْ إِتّْوَاكمّڒْ وَاوَاڒْ ن سِيذِي إِ ثُوغَا إِسِّيوڒْ زِي جِّيهثْ ن ثَادَّارْثْ ن عَالِي ذِي شِيلُو.

²⁷ Salomão destituiu Abiatar de suas funções sacerdotais, cumprindo-se assim a palavra pronunciada por Deus em Silo contra a casa de Heli.

²⁸ ؤُمِي يِيوضْ ڒخْبَارْ غَارْ يُووَابْ - أَقَا يُووَابْ إِفّغْ، إِضْفَارْ أَذُونِييَا، وَاخَّا نتَّا وَارْ د-إِفِّيغْ شَا، حِيمَا أَذْ إِضْفَارْ أَبْشَالُومْ - يَارْوڒْ يُووَابْ غَارْ ؤُقِيضُونْ ن سِيذِي ؤُشَا إِطّفْ أَشَّاونْ ن ؤُعَالْطَارْ.

²⁸ Quando chegou esta notícia a Joab, que tinha seguido o partido de Adonias, embora não tivesse seguido o de Absalão, ele fugiu e refugiou-se no tabernáculo do Senhor, agarrando-se aos cornos do altar.

²⁹ خبَّارنْ أَجدْجِيذْ سُولِيمَانْ أَقَا يُووَابْ يَارْوڒْ غَارْ ؤُقِيضُونْ ن سِيذِي. ؤُ خْزَارْ، إِبدّْ ذِينْ غَارْ ؤُعَالْطَارْ. سُولِيمَانْ إِسّكّْ غَارسْ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، إِنَّا: ”رُوحْ ذِينْ، نغْ إِ-ث!“

²⁹ Foram dizer ao rei Salomão: Joab refugiou-se no tabernáculo do Senhor, e está junto do altar. Salomão mandou Banaías, filho de Jojada dizendo-lhe: Vai e mata-o.

³⁰ بَانَايَا يُوسَا-د غَارْ ؤُقِيضُونْ ن سِيذِي ؤُشَا إِنَّا أَسْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ ؤُجدْجِيذْ: ’فّغْ-د غَارْ بَارَّا!‘ “ نتَّا إِنَّا: ”لَّ، نشّْ خْسغْ أَذْ مّْثغْ ذَا!“ بَانَايَا إِسِّيوضْ ثَامْوَارِّيثْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”أَمُّو إِ إِسِّيوڒْ يُووَابْ ؤُ أَمُّو خَافِي د-يَارَّا.“

³⁰ Banaías, chegando ao tabernáculo do Senhor, disse a Joab: O rei ordena que saias daqui. Não saio, respondeu Joab; quero morrer aqui. Banaías foi ao rei e disse-lhe: Eis o que me disse Joab, e o que me respondeu.

³¹ إِنَّا أَسْ ؤُجدْجِيذْ: ”أڭّْ مِينْ إِ ذ أَشْ إِنَّا نتَّا،غضْڒْ إِ-ث ؤُشَا نضْڒْ إِ-ث، حِيمَا أَذْ ثَاڭّْوجذْ خَافِي ؤُ خْ ثَادَّارْثْ ن بَابَا إِذَامّنْ إِ إِسِّيزّڒْ يُووَابْ بَاطڒْ.

³¹ O rei disse-lhe: Faze como ele disse. Mata-o e enterra-o, para que assim se afaste de mim e da casa de meu pai o sangue que ele derramou sem motivo.

³² أَمُّو إِ غَا يَارّْ سِيذِي إِذَامّنْ إِ إِسِّيزّڒْ نتَّا خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ، مِينْزِي نتَّا إِسّْحيّذْ ثْنَاينْ ن يرْيَازنْ، إِنِّي إِسڭّْذنْ ؤُ إِحْڒَانْ خَاسْ، ؤُشَا إِنْغَا إِ-ثنْ س سِّيفْ ؤُمِي بَابَا ذَاوُوذْ وَارْ ث إِسِّينْ: أَبْنِيرْ، مِّيسْ ن نِيرْ، أَكُومَانْذَارْ ن ڒْعسْكَارْ ن إِسْرَائِيل، ؤُ عَامَاسَا، مِّيسْ ن يَاثِيرْ، أَكُومَانْذَارْ ن ڒْعسْكَارْ ن يَاهُوذَا.

³² O Senhor fará cair esse sangue sobre a sua própria cabeça, porque ele matou, feriu à espada, sem que o soubesse Davi, meu pai, dois homens mais justos e melhores do que ele: Abner, filho de Ner, general do exército de Israel, e Amasa, filho de Jeter, general do exército de Judá.

³³ أَمُّو إِ غَاعقْبنْ إِذَامّنْ نْسنْ خْ ؤُزدْجِيفْ ن يُووَابْ ؤُ خْ ؤُزدْجِيفْ ن ثَارْوَا نّسْ إِ ڒبْذَا. مَاشَا ذَاوُوذْ ذ ثَارْوَا نّسْ ذ ثَادَّارْثْ نّسْ ذ ڒْعَارْشْ نّسْ، أَذْ غَارْسنْ يِيڒِي ڒهْنَا زِي سِيذِي إِ ڒبْذَا.“

³³ O sangue deles recairá para sempre sobre a cabeça de Joab e de sua posteridade; mas a Davi, à sua raça e ao seu trono, dará o Senhor paz para sempre.

³⁴ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، إِڭعّذْ غَارْ ؤُعَالْطَارْ، إِوْثَا إِ-ث ؤُشَا إِنْغَا إِ-ث. نتَّا إِتّْوَانْضڒْ ذِي ثَادَّارْثْ نّسْ ذِي ڒخْڒَا.

³⁴ Banaías, filho de Jojada, voltou ao tabernáculo e feriu de morte a Joab. Sepultaram-no em sua casa, no deserto.

³⁵ أَجدْجِيذْ إِڭَّا خنِّي بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، ذڭْ ومْشَانْ نّسْ خْ ڒْعسْكَارْ ؤُشَا أَجدْجِيذْ إِڭَّا صَاذُوقْ، أَكهَّانْ، ذڭْ ومْشَانْ ن أَبْيَاثَارْ.

³⁵ Em seu lugar pôs o rei à frente do exército Banaías, filho de Jojada, e em lugar de Abiatar, estabeleceu Sadoc como sacerdote.

³⁶ خنِّي إِجَّا ؤُجدْجِيذْ أَذْ ڒَاغَانْ إِ شِيمْعِي، إِنَّا أَسْ: ”بْنَا إِ يِيخفْ نّشْ إِشْثْ ن ثَادَّارْثْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ ؤُشَا زْذغْ ذِينْ، وَارْ تّفّغْ غَارْ ذَا ؤُڒَا غَارْ ذِيهَا!

³⁶ Depois mandou o rei chamar Semei e disse-lhe: Faze para ti uma casa em Jerusalém e habita aí; dela não sairás para ir aonde quer que seja.

³⁷ أَذْ إِمْسَارْ ذڭْ وَاسّْ إِ ذِي إِ غَا ثفّْغذْ، أَذْ ثژْوِيذْ ثِيغْزَارْثْ ن قِيذْرُونْ، أَقَا أَذْ ثسّْنذْ نِيشَانْ أَذْ ثمّْثذْ نْهْڒَا مَّا. إِذَامّنْ نّشْ أَذْ إِڒِينْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّشْ.“

³⁷ No dia em que o fizeres e passares a torrente do Cedron, sabes que serás morto: serás responsável pelo que acontecer.

³⁸ شِيمْعِي يَارَّا-د خْ ؤُجدْجِيذْ: ”أَوَاڒْ-أَ ذ لمْلِيحْ. أَمْ مَامّشْ إِسِّيوڒْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، أَمُّو إِ غَا إِڭّْ ؤُڒَا ذ ؤُمْسخَّارْ نّشْ.“ ؤُ شِيمْعِي ثُوغَا إِزدّغْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.

³⁸ Semei respondeu ao rei: Está bem; teu servo fará como ordenou o rei, meu senhor. E Semei habitou longo tempo em Jerusalém.

³⁹ مَاشَا أَوَارْنِي إِ ثْڒَاثَا ن إِسڭّْوُوسَا، إِمْسَارْ، أَقَا ثْنَاينْ ن إِمْسخَّارنْ ن شِيمْعِي أَروْڒنْ غَارْ أَخِيشْ، مِّيسْ ن مَاعْكَا، أَجدْجِيذْ ن جَاثْ. خبَّارنْ أَيَا إِ شِيمْعِي، نَّانْ: ”خْزَارْ، إِمْسخَّارنْ نّشْ أَقَا أَثنْ ذِي جَاثْ.“

³⁹ Três anos depois, aconteceu que dois escravos de Semei fugiram para junto de Aquis, filho de Maaca, rei de Get. Vieram avisar a Semei, dizendo: Teus escravos estão em Get.

⁴⁰ خنِّي إِكَّارْ شِيمْعِي، إِبَارْذعْ إِ وغْيُوڒْ نّسْ ؤُشَا يُويُورْ غَارْ أَخِيشْ غَارْ جَاثْ، حِيمَا أَذْ يَارْزُو خْ إِمْسخَّارنْ نّسْ. شِيمْعِي يُويُورْ ذِينْ ؤُ يَارَّا إِ-ثنْ-د زِي جَاثْ.

⁴⁰ Semei levantou-se, selou o jumento e foi ter com Aquis a Get, em busca de seus escravos.

⁴¹ خبَّارنْ أَيَا إِ سُولِيمَانْ أَقَا شِيمْعِي إِفّغْ زِي ؤُرْشَالِيمْ غَارْ جَاثْ ؤُشَا إِعْقبْ-د عَاوذْ.

⁴¹ Disseram a Salomão que Semei fora de Jerusalém a Get e estava de volta.

⁴² أَجدْجِيذْ إِسّكّْ أَذْ ڒَاغَانْ إِ شِيمْعِي ؤُشَا إِنَّا أَسْ: ”مَا وَارْ شكْ جِّيغْ أَذْ ثجَّادْجذْ غَارْ سِيذِي ؤُعڒْمغْ أَشْ، نِّيغْ: ’ذڭْ وَاسّْ إِ ذِي إِ غَا ثفّْغذْ غَارْ ذَا نِيغْ غَارْ ذِيهَا أَذْ ثسّْنذْ نِيشَانْ، أَذْ ثمّْثذْ نْحْڒَا مَّا‘؟ ؤُ شكْ ثنِّيذْ أَيِي: ’أَوَاڒْ-أَ إِ سْڒِيغْ، أَقَا-ث مْلِيحْ.‘

⁴² O rei chamou-o e disse-lhe: Não te fiz eu jurar em nome de Deus, não te avisei formalmente, dizendo-te que em qualquer dia que saísses para onde quer que fosse, haverias de morrer? E não me respondeste: Está bem; eu compreendi?

⁴³ مَايمِّي خنِّي وَارْ ثحْضِيذْ شَا ثَاجَادْجِيثْ ن سِيذِي ذ ڒُومُورْ إِ ذ أَشْ ڭِّيغْ؟“

⁴³ Por que não guardaste tu o juramento do Senhor e a ordem que eu te havia dado?

⁴⁴ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ عَاوذْ إِ شِيمْعِي: ”شكْ ثسّْنذْ ذڭْ وُوڒْ نّشْ مَارَّا ثُوعفّْنَا إِ ثڭِّيذْ إِ بَابَا ذَاوُوذْ. س ؤُينِّي سِيذِي أَذْ د-يَارّْ ثُوعفّْنَا نّشْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّشْ.

⁴⁴ Tu sabes, ajuntou o rei, todo o mal que fizeste a Davi, meu pai; tens consciência disso. Por isso o Senhor faz recair a tua malícia sobre a tua cabeça.

⁴⁵ مَاشَا أَذْ إِتّْوَابَاركْ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ ؤُ ڒْعَارْشْ ن ذَاوُوذْ أَذْ إِتّْوَاسّمْثنْ إِ ڒبْذَا زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي.“

⁴⁵ O rei Salomão será abençoado e o trono de Davi será consolidado para sempre diante do Senhor.

⁴⁶ خَاسْ ؤُشَا إِضبَّارْ ؤُجدْجِيذْ خْ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، ؤُ وَانِيثَا يُويُورْ غَارْ بَارَّا، إِوْثَا شِيمْعِي أَڒَامِي إِمُّوثْ وَانِيثَا. أَمُّو إِ ثتّْوَاشدّْ ثْڭلْذِيثْ ذڭْ ؤُفُوسْ ن سُولِيمَانْ.

⁴⁶ Ordenou o rei a Banaías, filho de Jojada, o qual saiu e feriu Semei, e este morreu. E o reino foi consolidado nas mãos de Salomão.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 1 Reis 2 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →