1 Reis 2

rifa (RIFA) vs NVT

NVT Nova Versão Transformadora

¹ ؤُمِي د-ؤُذْسنْ وُوسَّانْ ن ذَاوُوذْ أَذْ إِمّثْ، إِعْڒمْ نتَّا إِ مِّيسْ سُولِيمَانْ، إِنَّا:

¹ Quando se aproximava o momento de sua morte, Davi deu as seguintes instruções a seu filho Salomão:

² ”نشّْ أَذْ ؤُيُورغْ أَبْرِيذْ ن مَارَّا ثَامُّورْثْ. إِڒِي ثْمحْضذْ ؤُ إِڒِي ذ أَرْيَازْ!

² “Vou para onde todos na terra irão algum dia. Seja corajoso e seja homem.

³ حْضَا أَوكّڒْ ن سِيذِي، أَربِّي نّشْ، حِيمَا أَذْ ثُويُورذْ ذِي ثبْرِيذِينْ نّسْ، مَاحنْذْ أَذْ ثطّْفذْ ذِي ثْوصَّا نّسْ ذ ڒُومُورَاثْ نّسْ ذ لْفَارَايِيضْ نّسْ ذ شّْهَاذَاثْ نّسْ أَمْ مَامّشْ ث يُورَا ذِي شَّارِيعَا ن مُوسَا، حِيمَا أَذْ ثڭّذْ س ڒعْقڒْ ذِي مَارَّا مِينْ غَا ثڭّذْ ذ مَانِي مَا إِ غَا ثْرَاحذْ،

³ Obedeça às ordens do S enhor , seu Deus, e siga os caminhos dele. Guarde os decretos, mandamentos, estatutos e preceitos escritos na lei de Moisés, para que seja bem-sucedido em tudo que fizer e por onde quer que for.

⁴ حِيمَا أَذْ إِكمّڒْ سِيذِي أَوَاڒْ نّسْ إِ خَافِي إِسِّيوڒْ، ؤُمِي إِنَّا: ’مَاڒَا إِحنْجِيرنْ نّشْ أَذْ حْضَانْ أَبْرِيذْ نْسنْ س وُوڒْ نْسنْ مَارَّا ؤُ س ڒعْمَارْ نْسنْ مَارَّا، حِيمَا أَذْ ؤُيُورنْ س ڒَامَانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ إِنُو، خنِّي وَارْ شكْ إِتّْخصِّي ورْيَازْ خْ ڒْعَارْشْ ن إِسْرَائِيل.

⁴ Desse modo, o S enhor manterá a promessa que me fez: ‘Se seus descendentes viverem como devem e me seguirem fielmente de todo o coração e de toda a alma, sempre haverá um deles no trono de Israel’.

⁵ شكْ ثسّْنذْ عَاوذْ مِينْ إِ ذ أَيِي إِڭَّا يُووَابْ، مِّيسْ ن صَارُويَا، مِينْ إِڭَّا نتَّا إِ ثْنَاينْ ن إِكُومَانْذَارنْ ن ڒْعسْكَارَاثْ ن إِسْرَائِيل، إِ أَبْنِيرْ، مِّيسْ ن نِيرْ، ؤُ إِ عَامَاسَا، مِّيسْ ن يَاثِيرْ. نتَّا إِنْغَا إِ-ثنْ. ذِي ڒْوقْثْ ن ڒهْنَا إِسِّيزّڒْ إِذَامّنْ أَمْ ذِي ڒْوقْثْ ن ؤُمنْغِي ؤُشَا أَمْ ذِي ڒْوقْثْ ن ؤُمنْغِي إِڭَّا إِذَامّنْ غَارْ وبْيَاسْ نّسْ إِ غَارسْ غَارْ ثجْعِينَّا نّسْ ؤُڒَا غَارْ سَانْذَالِييَاثْ نّسْ نِّي خْ إِضَارنْ نّسْ.

⁵ “Além disso, você sabe o mal que Joabe, filho de Zeruia, me fez quando assassinou os dois comandantes do exército de Israel, Abner, filho de Ner, e Amasa, filho de Jéter. Ele os matou como se fossem inimigos de guerra, mas era tempo de paz. Assim, manchou seu cinto e sua sandália com sangue inocente.

⁶ أڭّْ عْلَاحْسَابْ ثِيغِيثْ نّشْ ؤُ وَارْ تّجِّي أَشُوَّافْ نّسْ إِشَابنْ أَذْ إِهْوَا غَارْ ڒَاخَارْثْ ذِي ڒهْنَا.

⁶ Faça com ele o que lhe parecer melhor, mas não deixe que envelheça e desça à sepultura em paz.

⁷ سْشنْ ثَامخْسِيوْثْ إِشوَّارنْ إِ أَيْثْ ن بَارْزِيلَّايْ زِي جِيلْعَاذْ. نِيثْنِي أَذْ إِڒِينْ جَارْ إِنِّي إِ غَا إِشّنْ زِي طَّابْڒَا نّشْ، مَاغَارْ أَمُّو إِ د-يُوسِينْ غَارِي ؤُمِي أَروْڒغْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُمَاشْ أَبْشَالُومْ.

⁷ “Seja bondoso com os filhos de Barzilai, de Gileade. Faça deles convidados permanentes à sua mesa, pois cuidaram de mim quando eu fugia de seu irmão Absalão.

⁸ خْزَارْ شِيمْعِي، مِّيسْ ن جِيرَا، زڭْ أَيْثْ نّْ بِينْيَامِينْ، زِي بَاخُورِيمْ. ؤُڒَا ذ نتَّا أَكِيذكْ. نتَّا إِنْعڒْ أَيِي س إِشْثْ ن نّعْڒثْ إِقسْحنْ ذڭْ وَاسّْ ؤُمِي نشّْ أَروْڒغْ غَارْ مَاحَانَايِيمْ، مَاشَا إِمّْسڒْقَا أَكِيذِي غَارْ لْ-ؤُرْذُونْ ؤُ نشّْ جُّودْجغْ أَسْ غَارْ سِيذِي، نِّيغْ: ’غَارِي مَاڒَا أَذْ شكْ نْغغْ س سِّيفْ!‘

⁸ “E lembre-se de Simei, filho de Gera, de Baurim, da tribo de Benjamim. Ele lançou contra mim uma terrível maldição quando fui a Maanaim. Quando ele desceu ao meu encontro no rio Jordão, jurei pelo S enhor que não o mataria.

⁹ خنِّي ڒخُّو، وَارْ ث حصّبْ ذ أَمزْذَاڭْ، مَاغَارْ شكْ ذ إِجّْ ن ورْيَازْ ذ أَمِيغِيسْ ؤُ ثسّْنذْ مِينْ ذ أَسْ غَا ثڭّذْ، حِيمَا أَشُوَّافْ نّسْ إِشَابنْ أَذْ إِهْوَا غَارْ ڒَاخَارْثْ س إِذَامّنْ.“

⁹ Contudo, esse juramento não o torna inocente. Você é um homem sábio e saberá providenciar para ele uma morte sangrenta em sua velhice”.

¹⁰ ذَاوُوذْ إِڭَّا أَذْ يَاريّحْ جَارْ ڒجْذُوذْ نّسْ. نتَّا إِتّْوَانْضڒْ ذِي ثنْذِينْثْ ن ذَاوُوذْ.

¹⁰ Então Davi morreu e foi sepultado na Cidade de Davi com seus antepassados.

¹¹ ؤُسَّانْ إِ ذِي ثُوغَا إِحكّمْ ذَاوُوذْ خْ إِسْرَائِيل، ثُوغَا أَثنْ أَربْعِينْ ن إِسڭّْوُوسَا. سبْعَا ن إِسڭّْوُوسَا إِحْكمْ ذِي حَابْرُونْ ؤُ ذِي ؤُرْشَالِيمْ إِحْكمْ ثْڒَاثَا ؤُ-ثْڒَاثِينْ ن إِسڭّْوُوسَا.

¹¹ Reinou por quarenta anos sobre Israel: sete em Hebrom e 33 em Jerusalém.

¹² سُولِيمَانْ إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ ن بَابَاسْ ذَاوُوذْ ؤُ ثَاڭلْذَا نّسْ ثذْوڒْ ثَارنِّي ذِي ڒمْثنْ أَطَّاسْ.

¹² Salomão se sentou no trono de seu pai, Davi, e seu reinado foi firmemente estabelecido.

¹³ خنِّي أَذُونِييَا، مِّيسْ ن هَاجِّيثْ، يُوسَا-د غَارْ بَاثْ-شَابَاعْ، يمَّاسْ ن سُولِيمَانْ. نتَّاثْ ثنَّا: ”مَا ثَاوَاسِيثْ نّشْ س ڒهْنَا؟“ نتَّا إِنَّا: ”ڒهْنَا!“

¹³ Certo dia, Adonias, filho de Hagite, foi falar com Bate-Seba, mãe de Salomão. Ela lhe perguntou: “Você vem em paz?”. “Sim, venho em paz”, disse ele.

¹⁴ نتَّا إِنَّا: ”نشّْ غَارِي كِيمْ إِجّْ ن وَاوَاڒْ.“ نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”سِيوڒْ!“

¹⁴ “Na verdade, tenho um favor a lhe pedir.” “O que é?”, perguntou ela.

¹⁵ إِنَّا نتَّا: ”شمْ ثسّْنذْ، أَقَا ثَاڭلْذِيثْ ثُوسَا أَيِي-د ؤُ مَارَّا إِسْرَائِيل إِڭَّا ذَايِي ثِيطَّاوِينْ، حِيمَا أَذْ ذوْڒغْ ذ أَجدْجِيذْ. مَاشَا ثَاڭلْذَا ثنّقْڒبْ ؤُشَا ثذْوڒْ إِ ؤُمَا، مِينْزِي ثُوسَا أَسْ-د زِي سِيذِي.

¹⁵ Ele respondeu: “Como você sabe, o reino era meu por direito; todo o Israel esperava que eu fosse o próximo rei. Mas a situação mudou e o reino foi para meu irmão, pois o S enhor quis assim.

¹⁶ ڒخُّو مَاشَا خْسغْ أَذْ غَارمْ تَّارغْ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ وَاهَا. وَارْ ذ أَيِي ثَاڭِي!“ نتَّاثْ ثنَّا: أَسْ: ”سِيوڒْ!“

¹⁶ Agora, tenho apenas uma coisa a lhe pedir. Por favor, não deixe de me atender”. “O que você quer?”, perguntou ela.

¹⁷ نتَّا إِنَّا: ”سِيوڒْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ - مَاغَارْ نتَّا وَارْ شمْ إِتَّارِّي - حِيمَا نتَّا أَذْ أَيِي إِوْشْ أَبِيشَاجْ، ثَاسُونَامِيثْ، ذ ثَامْغَارْثْ.“

¹⁷ Ele disse: “Fale em meu favor ao rei Salomão, pois sei que ele a atenderá. Peça que ele permita que eu me case com Abisague, a jovem de Suném”.

¹⁸ بَاثْ-شَابَاعْ ثنَّا: ”مْلِيحْ، نشّْ أَذْ سِّيوْڒغْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ ذِي طّْوعْ نّشْ.“

¹⁸ “Está bem”, respondeu Bate-Seba. “Vou falar com o rei por você.”

¹⁹ خنِّي ثُوسَا-د بَاثْ-شَابَاعْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ، حِيمَا أَكِيذسْ ثسِّيوڒْ خْ أَذُونِييَا. أَجدْجِيذْ إِكَّارْ إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكِيذسْ، يُوضَارْ زَّاثسْ. أَوَارْنِي مَانْ أَيَا إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ، إِجَّا أَذْ ذِينْ سَّارْسنْ إِجّْ ن ڒْكُورْسِي إِ يمَّاسْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُ نتَّاثْ ثقِّيمْ غَارْ ؤُفُوسْ أَفُوسِي نّسْ.

¹⁹ Então Bate-Seba foi até o rei Salomão para falar com ele sobre o pedido de Adonias. O rei se levantou do trono para recebê-la e se curvou diante dela. Depois que o rei voltou a sentar-se, ordenou que trouxessem um trono para sua mãe, e ela se sentou à sua direita.

²⁰ خنِّي ثنَّا أَسْ نتَّاثْ: ”نشّْ خْسغْ أَذْ أَشْ تَّارغْ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ وَاهَا. وَارْ ذ أَيِي ثَاڭِي!“ إِنَّا أَسْ ؤُجدْجِيذْ: ”سقْسَا، يمَّا، نشّْ وَارْ شمْ تَّارِّيغْ شَا.“

²⁰ “Tenho um pequeno pedido a lhe fazer”, disse ela. “Espero que não deixe de me atender.” “O que é, minha mãe?”, perguntou ele. “Eu não recusaria um pedido seu.”

²¹ نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”تّْزَاوْڭغْ شكْ حِيمَا أَذْ ثمّوْشْ أَبِيشَاجْ، ثَاسُونَامِيثْ، إِ ؤُمَاشْ أَذُونِييَا ذ ثَامْغَارْثْ.“

²¹ Ela respondeu: “Permita que seu irmão Adonias se case com Abisague, a jovem de Suném”.

²² أَجدْجِيذْ سُولِيمَانْ يَارَّا-د خَاسْ، إِنَّا إِ يمَّاسْ: ”مَايمِّي ثتَّارذْ شمْ إِ أَذُونِييَا أَبِيشَاجْ، ثَاسُونَامِيثْ؟ تَّارْ خنِّي ؤُڒَا ذ ثَاڭلْذَا، مَاغَارْ نتَّا ذ ؤُمَا ونِّي ذ أَمقّْرَانْ خَافِي، وَاهْ تَّارْ إِ-ت إِ نتَّا ؤُ إِ ؤُكهَّانْ أَبْيَاثَارْ ذ يُووَابْ، مِّيسْ ن صَارُويَا.“

²² “Como pode me pedir que entregue Abisague a Adonias?”, disse o rei Salomão. “Peça de uma vez que eu dê o reino para ele! Sabe bem que ele é meu irmão mais velho e que conta com o apoio do sacerdote Abiatar e de Joabe, filho de Zeruia.”

²³ أَجدْجِيذْ سُولِيمَانْ إِجُّودْجْ غَارْ سِيذِي، إِنَّا: ”أَذْ أَيِي إِڭّْ أَربِّي ثَا ذ ثَا ؤُ عَاذْ كْثَارْ زِي مَانْ أَيَا، مَاغَارْ أَذُونِييَا إِسِّيوڒْ أَوَاڒْ-أَ ضِيدّْ إِ ثُوذَارْثْ نّسْ!

²³ Então o rei Salomão fez um juramento diante do S enhor : “Que Deus me castigue severamente se Adonias não tiver selado seu destino com esse pedido.

²⁴ خنِّي ڒخُّو، س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، ونِّي ذ أَيِي إِسّمْثْننْ ؤُ ونِّي ذ أَيِي إِسّْغِيمَانْ خْ ڒْعَارْشْ ن ثْڭلْذِيثْ ن بَابَا ذَاوُوذْ ؤُ ونِّي ذ أَيِي إِڭِّينْ إِشْثْ ن ثَادَّارْثْ أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِنَّا قْبڒْ إِ بَابَا ذَاوُوذْ، س ثِيذتّْ، أَذُونِييَا أَذْ إِتّْوَانغْ أَسّْ-أَ!“

²⁴ O S enhor me confirmou e me colocou no trono de meu pai, Davi, e estabeleceu minha dinastia como prometeu. Portanto, tão certo como vive o S enhor , Adonias morrerá ainda hoje!”.

²⁵ خَاسْ ؤُشَا إِسّكّْ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ ڒُْومُورْ-أَ س ؤُفُوسْ ن بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ. وَانِيثَا إِوْثَا إِ-ث ؤُشَا إِمُّوثْ أَذُونِييَا.

²⁵ E o rei Salomão ordenou a Benaia, filho de Joiada, que atacasse Adonias, e ele foi morto.

²⁶ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ؤُكهَّانْ أَبْيَاثَارْ: ”ؤُيُورْ غَارْ عَانَاثُوثْ، غَارْ ثمُّورْثْ نّشْ، مَاغَارْ شكْ ذ إِجّْ ن ورْيَازْ إِسْذَاحدْجْ ڒْموْثْ. أَسّْ-أَ مَاشَا وَارْ شكْ نقّغْ شَا، مِينْزِي شكْ ثَارْبُوذْ تَّابُوثْ ن سِيذِي إِنُو، سِيذِي، زَّاثْ إِ وُوذمْ ن بَابَا ذَاوُوذْ، ؤُ مِينْزِي شكْ ثْودّْبذْ ؤُڒَا س مَارَّا إِ زِي إِودّبْ بَابَا.“

²⁶ Depois, o rei disse ao sacerdote Abiatar: “Volte para sua casa em Anatote. Você merece morrer, mas não o matarei hoje, pois você carregou a arca do S enhor Soberano para meu pai, Davi, e o acompanhou em todas as dificuldades dele”.

²⁷ سُولِيمَانْ يُوژّڒْ خْ أَبْيَاثَارْ أَڒَامِي نتَّا وَارْ ثُوغِي عَاذْ ذ أَكهَّانْ إِ سِيذِي، حِيمَا أَذْ إِتّْوَاكمّڒْ وَاوَاڒْ ن سِيذِي إِ ثُوغَا إِسِّيوڒْ زِي جِّيهثْ ن ثَادَّارْثْ ن عَالِي ذِي شِيلُو.

²⁷ Então Salomão depôs Abiatar de seu cargo de sacerdote do S enhor e, desse modo, cumpriu a profecia do S enhor em Siló a respeito dos descendentes de Eli.

²⁸ ؤُمِي يِيوضْ ڒخْبَارْ غَارْ يُووَابْ - أَقَا يُووَابْ إِفّغْ، إِضْفَارْ أَذُونِييَا، وَاخَّا نتَّا وَارْ د-إِفِّيغْ شَا، حِيمَا أَذْ إِضْفَارْ أَبْشَالُومْ - يَارْوڒْ يُووَابْ غَارْ ؤُقِيضُونْ ن سِيذِي ؤُشَا إِطّفْ أَشَّاونْ ن ؤُعَالْطَارْ.

²⁸ Essas notícias chegaram até Joabe. Embora não houvesse apoiado a revolta de Absalão, ele tinha dado seu apoio a Adonias. Por isso, fugiu para a tenda sagrada do S enhor e se agarrou às pontas do altar.

²⁹ خبَّارنْ أَجدْجِيذْ سُولِيمَانْ أَقَا يُووَابْ يَارْوڒْ غَارْ ؤُقِيضُونْ ن سِيذِي. ؤُ خْزَارْ، إِبدّْ ذِينْ غَارْ ؤُعَالْطَارْ. سُولِيمَانْ إِسّكّْ غَارسْ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، إِنَّا: ”رُوحْ ذِينْ، نغْ إِ-ث!“

²⁹ Salomão soube disso e enviou Benaia, filho de Joiada, para executá-lo.

³⁰ بَانَايَا يُوسَا-د غَارْ ؤُقِيضُونْ ن سِيذِي ؤُشَا إِنَّا أَسْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ ؤُجدْجِيذْ: ’فّغْ-د غَارْ بَارَّا!‘ “ نتَّا إِنَّا: ”لَّ، نشّْ خْسغْ أَذْ مّْثغْ ذَا!“ بَانَايَا إِسِّيوضْ ثَامْوَارِّيثْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”أَمُّو إِ إِسِّيوڒْ يُووَابْ ؤُ أَمُّو خَافِي د-يَارَّا.“

³⁰ Benaia foi à tenda sagrada do S enhor e disse a Joabe: “O rei ordena que você saia!”. “Não”, respondeu Joabe. “Vou morrer aqui.” Então Benaia voltou ao rei e lhe contou o que Joabe tinha dito.

³¹ إِنَّا أَسْ ؤُجدْجِيذْ: ”أڭّْ مِينْ إِ ذ أَشْ إِنَّا نتَّا،غضْڒْ إِ-ث ؤُشَا نضْڒْ إِ-ث، حِيمَا أَذْ ثَاڭّْوجذْ خَافِي ؤُ خْ ثَادَّارْثْ ن بَابَا إِذَامّنْ إِ إِسِّيزّڒْ يُووَابْ بَاطڒْ.

³¹ “Faça o que ele diz”, respondeu o rei. “Mate-o ali, junto ao altar, e sepulte-o. Assim, removerá de mim e da família de meu pai a culpa pelos crimes injustificados que Joabe cometeu.

³² أَمُّو إِ غَا يَارّْ سِيذِي إِذَامّنْ إِ إِسِّيزّڒْ نتَّا خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ، مِينْزِي نتَّا إِسّْحيّذْ ثْنَاينْ ن يرْيَازنْ، إِنِّي إِسڭّْذنْ ؤُ إِحْڒَانْ خَاسْ، ؤُشَا إِنْغَا إِ-ثنْ س سِّيفْ ؤُمِي بَابَا ذَاوُوذْ وَارْ ث إِسِّينْ: أَبْنِيرْ، مِّيسْ ن نِيرْ، أَكُومَانْذَارْ ن ڒْعسْكَارْ ن إِسْرَائِيل، ؤُ عَامَاسَا، مِّيسْ ن يَاثِيرْ، أَكُومَانْذَارْ ن ڒْعسْكَارْ ن يَاهُوذَا.

³² O S enhor o punirá por sua culpa no assassinato de dois homens mais justos e melhores que ele. Sem que meu pai soubesse, Joabe matou Abner, filho de Ner, comandante do exército de Israel, e Amasa, filho de Jéter, comandante do exército de Judá.

³³ أَمُّو إِ غَاعقْبنْ إِذَامّنْ نْسنْ خْ ؤُزدْجِيفْ ن يُووَابْ ؤُ خْ ؤُزدْجِيفْ ن ثَارْوَا نّسْ إِ ڒبْذَا. مَاشَا ذَاوُوذْ ذ ثَارْوَا نّسْ ذ ثَادَّارْثْ نّسْ ذ ڒْعَارْشْ نّسْ، أَذْ غَارْسنْ يِيڒِي ڒهْنَا زِي سِيذِي إِ ڒبْذَا.“

³³ Que o sangue deles recaia sobre Joabe e seus descendentes para sempre, e que o S enhor conceda paz a Davi, seus descendentes, sua dinastia e seu trono para sempre!”

³⁴ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، إِڭعّذْ غَارْ ؤُعَالْطَارْ، إِوْثَا إِ-ث ؤُشَا إِنْغَا إِ-ث. نتَّا إِتّْوَانْضڒْ ذِي ثَادَّارْثْ نّسْ ذِي ڒخْڒَا.

³⁴ Benaia, filho de Joiada, voltou à tenda sagrada e matou Joabe, que foi sepultado em sua casa no deserto.

³⁵ أَجدْجِيذْ إِڭَّا خنِّي بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، ذڭْ ومْشَانْ نّسْ خْ ڒْعسْكَارْ ؤُشَا أَجدْجِيذْ إِڭَّا صَاذُوقْ، أَكهَّانْ، ذڭْ ومْشَانْ ن أَبْيَاثَارْ.

³⁵ Então o rei nomeou Benaia, filho de Joiada, comandante do exército em lugar de Joabe, e o sacerdote Zadoque em lugar de Abiatar.

³⁶ خنِّي إِجَّا ؤُجدْجِيذْ أَذْ ڒَاغَانْ إِ شِيمْعِي، إِنَّا أَسْ: ”بْنَا إِ يِيخفْ نّشْ إِشْثْ ن ثَادَّارْثْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ ؤُشَا زْذغْ ذِينْ، وَارْ تّفّغْ غَارْ ذَا ؤُڒَا غَارْ ذِيهَا!

³⁶ Depois, o rei mandou chamar Simei e lhe disse: “Construa uma casa em Jerusalém e more aqui. Não dê um passo fora da cidade para ir a qualquer outro lugar.

³⁷ أَذْ إِمْسَارْ ذڭْ وَاسّْ إِ ذِي إِ غَا ثفّْغذْ، أَذْ ثژْوِيذْ ثِيغْزَارْثْ ن قِيذْرُونْ، أَقَا أَذْ ثسّْنذْ نِيشَانْ أَذْ ثمّْثذْ نْهْڒَا مَّا. إِذَامّنْ نّشْ أَذْ إِڒِينْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّشْ.“

³⁷ No dia em que sair e atravessar o vale de Cedrom, certamente morrerá e será responsável por sua própria morte”.

³⁸ شِيمْعِي يَارَّا-د خْ ؤُجدْجِيذْ: ”أَوَاڒْ-أَ ذ لمْلِيحْ. أَمْ مَامّشْ إِسِّيوڒْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، أَمُّو إِ غَا إِڭّْ ؤُڒَا ذ ؤُمْسخَّارْ نّشْ.“ ؤُ شِيمْعِي ثُوغَا إِزدّغْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.

³⁸ Simei respondeu: “Sua sentença é justa; farei o que meu senhor, o rei, ordena”. E Simei morou em Jerusalém durante muito tempo.

³⁹ مَاشَا أَوَارْنِي إِ ثْڒَاثَا ن إِسڭّْوُوسَا، إِمْسَارْ، أَقَا ثْنَاينْ ن إِمْسخَّارنْ ن شِيمْعِي أَروْڒنْ غَارْ أَخِيشْ، مِّيسْ ن مَاعْكَا، أَجدْجِيذْ ن جَاثْ. خبَّارنْ أَيَا إِ شِيمْعِي، نَّانْ: ”خْزَارْ، إِمْسخَّارنْ نّشْ أَقَا أَثنْ ذِي جَاثْ.“

³⁹ Três anos mais tarde, porém, dois escravos de Simei fugiram para a casa de Aquis, filho de Maaca, rei de Gate. Quando alguém disse a Simei onde eles estavam,

⁴⁰ خنِّي إِكَّارْ شِيمْعِي، إِبَارْذعْ إِ وغْيُوڒْ نّسْ ؤُشَا يُويُورْ غَارْ أَخِيشْ غَارْ جَاثْ، حِيمَا أَذْ يَارْزُو خْ إِمْسخَّارنْ نّسْ. شِيمْعِي يُويُورْ ذِينْ ؤُ يَارَّا إِ-ثنْ-د زِي جَاثْ.

⁴⁰ ele selou um jumento e foi até Gate procurá-los. Ao encontrá-los, levou-os de volta a Jerusalém.

⁴¹ خبَّارنْ أَيَا إِ سُولِيمَانْ أَقَا شِيمْعِي إِفّغْ زِي ؤُرْشَالِيمْ غَارْ جَاثْ ؤُشَا إِعْقبْ-د عَاوذْ.

⁴¹ Salomão soube que Simei tinha saído de Jerusalém, ido a Gate e voltado.

⁴² أَجدْجِيذْ إِسّكّْ أَذْ ڒَاغَانْ إِ شِيمْعِي ؤُشَا إِنَّا أَسْ: ”مَا وَارْ شكْ جِّيغْ أَذْ ثجَّادْجذْ غَارْ سِيذِي ؤُعڒْمغْ أَشْ، نِّيغْ: ’ذڭْ وَاسّْ إِ ذِي إِ غَا ثفّْغذْ غَارْ ذَا نِيغْ غَارْ ذِيهَا أَذْ ثسّْنذْ نِيشَانْ، أَذْ ثمّْثذْ نْحْڒَا مَّا‘؟ ؤُ شكْ ثنِّيذْ أَيِي: ’أَوَاڒْ-أَ إِ سْڒِيغْ، أَقَا-ث مْلِيحْ.‘

⁴² O rei mandou chamá-lo e perguntou: “Não o fiz jurar pelo S enhor e não o adverti de que não fosse a lugar algum, pois do contrário certamente morreria? E você respondeu: ‘Sua sentença é justa; farei o que ordena’.

⁴³ مَايمِّي خنِّي وَارْ ثحْضِيذْ شَا ثَاجَادْجِيثْ ن سِيذِي ذ ڒُومُورْ إِ ذ أَشْ ڭِّيغْ؟“

⁴³ Então por que não manteve o juramento ao S enhor e não obedeceu à minha ordem?”.

⁴⁴ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ عَاوذْ إِ شِيمْعِي: ”شكْ ثسّْنذْ ذڭْ وُوڒْ نّشْ مَارَّا ثُوعفّْنَا إِ ثڭِّيذْ إِ بَابَا ذَاوُوذْ. س ؤُينِّي سِيذِي أَذْ د-يَارّْ ثُوعفّْنَا نّشْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّشْ.

⁴⁴ O rei também disse a Simei: “Certamente você se lembra de todas as maldades que fez a meu pai, Davi. Que o S enhor faça esse mal recair sobre sua cabeça.

⁴⁵ مَاشَا أَذْ إِتّْوَابَاركْ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ ؤُ ڒْعَارْشْ ن ذَاوُوذْ أَذْ إِتّْوَاسّمْثنْ إِ ڒبْذَا زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي.“

⁴⁵ Mas que eu, o rei Salomão, receba as bênçãos do S enhor e que sempre haja um descendente de Davi neste trono na presença do S enhor ”.

⁴⁶ خَاسْ ؤُشَا إِضبَّارْ ؤُجدْجِيذْ خْ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، ؤُ وَانِيثَا يُويُورْ غَارْ بَارَّا، إِوْثَا شِيمْعِي أَڒَامِي إِمُّوثْ وَانِيثَا. أَمُّو إِ ثتّْوَاشدّْ ثْڭلْذِيثْ ذڭْ ؤُفُوسْ ن سُولِيمَانْ.

⁴⁶ Então, por ordem do rei, Benaia, filho de Joiada, levou Simei para fora e o matou. Assim, o reino de Salomão foi firmemente estabelecido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 1 Reis 2 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →