1 Reis 2

rifa (RIFA) vs ARIB

ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica

¹ ؤُمِي د-ؤُذْسنْ وُوسَّانْ ن ذَاوُوذْ أَذْ إِمّثْ، إِعْڒمْ نتَّا إِ مِّيسْ سُولِيمَانْ، إِنَّا:

¹ Ora, aproximando-se o dia da morte de Davi, deu ele ordem a Salomão, seu filho, dizendo:

² ”نشّْ أَذْ ؤُيُورغْ أَبْرِيذْ ن مَارَّا ثَامُّورْثْ. إِڒِي ثْمحْضذْ ؤُ إِڒِي ذ أَرْيَازْ!

² Eu vou pelo caminho de toda a terra; sê forte, pois, e porta-te como homem.

³ حْضَا أَوكّڒْ ن سِيذِي، أَربِّي نّشْ، حِيمَا أَذْ ثُويُورذْ ذِي ثبْرِيذِينْ نّسْ، مَاحنْذْ أَذْ ثطّْفذْ ذِي ثْوصَّا نّسْ ذ ڒُومُورَاثْ نّسْ ذ لْفَارَايِيضْ نّسْ ذ شّْهَاذَاثْ نّسْ أَمْ مَامّشْ ث يُورَا ذِي شَّارِيعَا ن مُوسَا، حِيمَا أَذْ ثڭّذْ س ڒعْقڒْ ذِي مَارَّا مِينْ غَا ثڭّذْ ذ مَانِي مَا إِ غَا ثْرَاحذْ،

³ Guarda as ordenanças do Senhor teu Deus, andando nos seus caminhos, e observando os seus estatutos, os seus mandamentos, os seus preceitos e os seus testemunhos, como está escrito na lei de Moisés, para que prosperes em tudo quanto fizeres e por onde quer que fores,

⁴ حِيمَا أَذْ إِكمّڒْ سِيذِي أَوَاڒْ نّسْ إِ خَافِي إِسِّيوڒْ، ؤُمِي إِنَّا: ’مَاڒَا إِحنْجِيرنْ نّشْ أَذْ حْضَانْ أَبْرِيذْ نْسنْ س وُوڒْ نْسنْ مَارَّا ؤُ س ڒعْمَارْ نْسنْ مَارَّا، حِيمَا أَذْ ؤُيُورنْ س ڒَامَانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ إِنُو، خنِّي وَارْ شكْ إِتّْخصِّي ورْيَازْ خْ ڒْعَارْشْ ن إِسْرَائِيل.

⁴ e para que o Senhor confirme a palavra que falou acerca de mim, dizendo: Se teus filhos guardarem os seus caminhos, andando perante a minha face fielmente, com todo o seu coração e com toda a sua alma, nunca te faltará sucessor ao trono de Israel.

⁵ شكْ ثسّْنذْ عَاوذْ مِينْ إِ ذ أَيِي إِڭَّا يُووَابْ، مِّيسْ ن صَارُويَا، مِينْ إِڭَّا نتَّا إِ ثْنَاينْ ن إِكُومَانْذَارنْ ن ڒْعسْكَارَاثْ ن إِسْرَائِيل، إِ أَبْنِيرْ، مِّيسْ ن نِيرْ، ؤُ إِ عَامَاسَا، مِّيسْ ن يَاثِيرْ. نتَّا إِنْغَا إِ-ثنْ. ذِي ڒْوقْثْ ن ڒهْنَا إِسِّيزّڒْ إِذَامّنْ أَمْ ذِي ڒْوقْثْ ن ؤُمنْغِي ؤُشَا أَمْ ذِي ڒْوقْثْ ن ؤُمنْغِي إِڭَّا إِذَامّنْ غَارْ وبْيَاسْ نّسْ إِ غَارسْ غَارْ ثجْعِينَّا نّسْ ؤُڒَا غَارْ سَانْذَالِييَاثْ نّسْ نِّي خْ إِضَارنْ نّسْ.

⁵ Tu sabes também o que me fez Joabe, filho de Zeruia, a saber, o que fez aos dois chefes do exército de Israel, a Abner, filho de Ner, e a Amasa, filho de Jeter, os quais ele matou, e em tempo de paz derramou o sangue de guerra, manchando com ele o cinto que tinha nos lombos, e os sapatos que trazia nos pés.

⁶ أڭّْ عْلَاحْسَابْ ثِيغِيثْ نّشْ ؤُ وَارْ تّجِّي أَشُوَّافْ نّسْ إِشَابنْ أَذْ إِهْوَا غَارْ ڒَاخَارْثْ ذِي ڒهْنَا.

⁶ Faze, pois, segundo a tua sabedoria, e não permitas que suas cãs desçam à sepultura em paz.

⁷ سْشنْ ثَامخْسِيوْثْ إِشوَّارنْ إِ أَيْثْ ن بَارْزِيلَّايْ زِي جِيلْعَاذْ. نِيثْنِي أَذْ إِڒِينْ جَارْ إِنِّي إِ غَا إِشّنْ زِي طَّابْڒَا نّشْ، مَاغَارْ أَمُّو إِ د-يُوسِينْ غَارِي ؤُمِي أَروْڒغْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُمَاشْ أَبْشَالُومْ.

⁷ Mas para com os filhos de Barzilai, o gileadita, usa de benevolência, e estejam eles entre os que comem à tua mesa; porque assim se houveram comigo, quando eu fugia por causa de teu irmão Absalão.

⁸ خْزَارْ شِيمْعِي، مِّيسْ ن جِيرَا، زڭْ أَيْثْ نّْ بِينْيَامِينْ، زِي بَاخُورِيمْ. ؤُڒَا ذ نتَّا أَكِيذكْ. نتَّا إِنْعڒْ أَيِي س إِشْثْ ن نّعْڒثْ إِقسْحنْ ذڭْ وَاسّْ ؤُمِي نشّْ أَروْڒغْ غَارْ مَاحَانَايِيمْ، مَاشَا إِمّْسڒْقَا أَكِيذِي غَارْ لْ-ؤُرْذُونْ ؤُ نشّْ جُّودْجغْ أَسْ غَارْ سِيذِي، نِّيغْ: ’غَارِي مَاڒَا أَذْ شكْ نْغغْ س سِّيفْ!‘

⁸ E eis que também contigo está Simei, filho de Gêra, benjamita, de Baurim, que me lançou atroz maldição, no dia em que eu ia a Maanaim; porém ele saiu a encontrar-se comigo junto ao Jordão, e eu lhe jurei pelo Senhor, dizendo: Não te matarei à espada.

⁹ خنِّي ڒخُّو، وَارْ ث حصّبْ ذ أَمزْذَاڭْ، مَاغَارْ شكْ ذ إِجّْ ن ورْيَازْ ذ أَمِيغِيسْ ؤُ ثسّْنذْ مِينْ ذ أَسْ غَا ثڭّذْ، حِيمَا أَشُوَّافْ نّسْ إِشَابنْ أَذْ إِهْوَا غَارْ ڒَاخَارْثْ س إِذَامّنْ.“

⁹ Agora, porém, não o tenhas por inocente; pois és homem sábio, e bem saberás o que lhe hás de fazer; farás com que as suas cãs desçam à sepultura com sangue.

¹⁰ ذَاوُوذْ إِڭَّا أَذْ يَاريّحْ جَارْ ڒجْذُوذْ نّسْ. نتَّا إِتّْوَانْضڒْ ذِي ثنْذِينْثْ ن ذَاوُوذْ.

¹⁰ Depois Davi dormiu com seus pais, e foi sepultado na cidade de Davi.

¹¹ ؤُسَّانْ إِ ذِي ثُوغَا إِحكّمْ ذَاوُوذْ خْ إِسْرَائِيل، ثُوغَا أَثنْ أَربْعِينْ ن إِسڭّْوُوسَا. سبْعَا ن إِسڭّْوُوسَا إِحْكمْ ذِي حَابْرُونْ ؤُ ذِي ؤُرْشَالِيمْ إِحْكمْ ثْڒَاثَا ؤُ-ثْڒَاثِينْ ن إِسڭّْوُوسَا.

¹¹ E foi o tempo que Davi reinou sobre Israel quarenta anos: sete anos reinou em Hebrom, e em Jerusalém reinou trinta e três anos.

¹² سُولِيمَانْ إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ ن بَابَاسْ ذَاوُوذْ ؤُ ثَاڭلْذَا نّسْ ثذْوڒْ ثَارنِّي ذِي ڒمْثنْ أَطَّاسْ.

¹² Salomão, pois, assentou-se no trono de Davi, seu pai; e o seu reino se fortificou sobremaneira.

¹³ خنِّي أَذُونِييَا، مِّيسْ ن هَاجِّيثْ، يُوسَا-د غَارْ بَاثْ-شَابَاعْ، يمَّاسْ ن سُولِيمَانْ. نتَّاثْ ثنَّا: ”مَا ثَاوَاسِيثْ نّشْ س ڒهْنَا؟“ نتَّا إِنَّا: ”ڒهْنَا!“

¹³ Então Adonias, filho de Hagite, veio a Bate-Seba, mãe de Salomão; e perguntou ela: De paz é a tua vinda? Respondeu ele: É de paz.

¹⁴ نتَّا إِنَّا: ”نشّْ غَارِي كِيمْ إِجّْ ن وَاوَاڒْ.“ نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”سِيوڒْ!“

¹⁴ E acrescentou: Uma palavra tenho que dizer-te. Respondeu ela: Fala.

¹⁵ إِنَّا نتَّا: ”شمْ ثسّْنذْ، أَقَا ثَاڭلْذِيثْ ثُوسَا أَيِي-د ؤُ مَارَّا إِسْرَائِيل إِڭَّا ذَايِي ثِيطَّاوِينْ، حِيمَا أَذْ ذوْڒغْ ذ أَجدْجِيذْ. مَاشَا ثَاڭلْذَا ثنّقْڒبْ ؤُشَا ثذْوڒْ إِ ؤُمَا، مِينْزِي ثُوسَا أَسْ-د زِي سِيذِي.

¹⁵ Disse, pois, ele: Bem sabes que o reino era meu, e que todo o Israel tinha posto a vista em mim para que eu viesse a reinar; contudo o reino se transferiu e veio a ser de meu irmão, porque foi feito seu pelo Senhor.

¹⁶ ڒخُّو مَاشَا خْسغْ أَذْ غَارمْ تَّارغْ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ وَاهَا. وَارْ ذ أَيِي ثَاڭِي!“ نتَّاثْ ثنَّا: أَسْ: ”سِيوڒْ!“

¹⁶ Agora uma só coisa te peço; não ma recuses. Ela lhe disse: Fala.

¹⁷ نتَّا إِنَّا: ”سِيوڒْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ - مَاغَارْ نتَّا وَارْ شمْ إِتَّارِّي - حِيمَا نتَّا أَذْ أَيِي إِوْشْ أَبِيشَاجْ، ثَاسُونَامِيثْ، ذ ثَامْغَارْثْ.“

¹⁷ E ele disse: Peço-te que fales ao rei Salomão {porque ele não to recusará} , que me dê por mulher a Abisague, a sunamita.

¹⁸ بَاثْ-شَابَاعْ ثنَّا: ”مْلِيحْ، نشّْ أَذْ سِّيوْڒغْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ ذِي طّْوعْ نّشْ.“

¹⁸ Respondeu Bate-Seba: Pois bem; eu falarei por ti ao rei.

¹⁹ خنِّي ثُوسَا-د بَاثْ-شَابَاعْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ، حِيمَا أَكِيذسْ ثسِّيوڒْ خْ أَذُونِييَا. أَجدْجِيذْ إِكَّارْ إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكِيذسْ، يُوضَارْ زَّاثسْ. أَوَارْنِي مَانْ أَيَا إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ، إِجَّا أَذْ ذِينْ سَّارْسنْ إِجّْ ن ڒْكُورْسِي إِ يمَّاسْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُ نتَّاثْ ثقِّيمْ غَارْ ؤُفُوسْ أَفُوسِي نّسْ.

¹⁹ Foi, pois, Bate-Seba ter com o rei Salomão, para falar-lhe por Adonias. E o rei se levantou a encontrar-se com ela, e se inclinou diante dela; então, assentando-se no seu trono, mandou que pusessem um trono para a rainha-mãe; e ela se assentou à sua direita.

²⁰ خنِّي ثنَّا أَسْ نتَّاثْ: ”نشّْ خْسغْ أَذْ أَشْ تَّارغْ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ وَاهَا. وَارْ ذ أَيِي ثَاڭِي!“ إِنَّا أَسْ ؤُجدْجِيذْ: ”سقْسَا، يمَّا، نشّْ وَارْ شمْ تَّارِّيغْ شَا.“

²⁰ Então disse ela: Só uma pequena coisa te peço; não ma recuses. Respondeu-lhe o rei: Pede, minha mãe, porque não te recusarei.

²¹ نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”تّْزَاوْڭغْ شكْ حِيمَا أَذْ ثمّوْشْ أَبِيشَاجْ، ثَاسُونَامِيثْ، إِ ؤُمَاشْ أَذُونِييَا ذ ثَامْغَارْثْ.“

²¹ E ela disse: Dê-se Abisague, a sunamita, por mulher a teu irmão Adonias.

²² أَجدْجِيذْ سُولِيمَانْ يَارَّا-د خَاسْ، إِنَّا إِ يمَّاسْ: ”مَايمِّي ثتَّارذْ شمْ إِ أَذُونِييَا أَبِيشَاجْ، ثَاسُونَامِيثْ؟ تَّارْ خنِّي ؤُڒَا ذ ثَاڭلْذَا، مَاغَارْ نتَّا ذ ؤُمَا ونِّي ذ أَمقّْرَانْ خَافِي، وَاهْ تَّارْ إِ-ت إِ نتَّا ؤُ إِ ؤُكهَّانْ أَبْيَاثَارْ ذ يُووَابْ، مِّيسْ ن صَارُويَا.“

²² Então respondeu o rei Salomão, e disse a sua mãe: E por que pedes Abisague, a sunamita, para Adonias? Pede também para ele o reino {porque é meu irmão mais velho}; sim, para ele, e também para Abiatar, o sacerdote, e para Joabe, filho de Zeruia.

²³ أَجدْجِيذْ سُولِيمَانْ إِجُّودْجْ غَارْ سِيذِي، إِنَّا: ”أَذْ أَيِي إِڭّْ أَربِّي ثَا ذ ثَا ؤُ عَاذْ كْثَارْ زِي مَانْ أَيَا، مَاغَارْ أَذُونِييَا إِسِّيوڒْ أَوَاڒْ-أَ ضِيدّْ إِ ثُوذَارْثْ نّسْ!

²³ E jurou o rei Salomão pelo Senhor, dizendo: Assim Deus me faça, e outro tanto, se não falou Adonias esta palavra contra a sua vida.

²⁴ خنِّي ڒخُّو، س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، ونِّي ذ أَيِي إِسّمْثْننْ ؤُ ونِّي ذ أَيِي إِسّْغِيمَانْ خْ ڒْعَارْشْ ن ثْڭلْذِيثْ ن بَابَا ذَاوُوذْ ؤُ ونِّي ذ أَيِي إِڭِّينْ إِشْثْ ن ثَادَّارْثْ أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِنَّا قْبڒْ إِ بَابَا ذَاوُوذْ، س ثِيذتّْ، أَذُونِييَا أَذْ إِتّْوَانغْ أَسّْ-أَ!“

²⁴ Agora, pois, vive o Senhor, que me confirmou e me fez assentar no trono de Davi, meu pai, e que me estabeleceu casa, como tinha dito, que hoje será morto Adonias.

²⁵ خَاسْ ؤُشَا إِسّكّْ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ ڒُْومُورْ-أَ س ؤُفُوسْ ن بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ. وَانِيثَا إِوْثَا إِ-ث ؤُشَا إِمُّوثْ أَذُونِييَا.

²⁵ E o rei Salomão deu ordem a Benaías, filho de Jeoiada, o qual feriu a Adonias, de modo que morreu.

²⁶ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ؤُكهَّانْ أَبْيَاثَارْ: ”ؤُيُورْ غَارْ عَانَاثُوثْ، غَارْ ثمُّورْثْ نّشْ، مَاغَارْ شكْ ذ إِجّْ ن ورْيَازْ إِسْذَاحدْجْ ڒْموْثْ. أَسّْ-أَ مَاشَا وَارْ شكْ نقّغْ شَا، مِينْزِي شكْ ثَارْبُوذْ تَّابُوثْ ن سِيذِي إِنُو، سِيذِي، زَّاثْ إِ وُوذمْ ن بَابَا ذَاوُوذْ، ؤُ مِينْزِي شكْ ثْودّْبذْ ؤُڒَا س مَارَّا إِ زِي إِودّبْ بَابَا.“

²⁶ Também a Abiatar, o sacerdote, disse o rei: Vai para Anatote, para os teus campos, porque és homem digno de morte; porém hoje não te matarei, porquanto levaste a arca do Senhor Deus diante de Davi, meu pai, e porquanto participaste de todas as aflições de meu pai.

²⁷ سُولِيمَانْ يُوژّڒْ خْ أَبْيَاثَارْ أَڒَامِي نتَّا وَارْ ثُوغِي عَاذْ ذ أَكهَّانْ إِ سِيذِي، حِيمَا أَذْ إِتّْوَاكمّڒْ وَاوَاڒْ ن سِيذِي إِ ثُوغَا إِسِّيوڒْ زِي جِّيهثْ ن ثَادَّارْثْ ن عَالِي ذِي شِيلُو.

²⁷ Salomão, pois, expulsou Abiatar, para que não fosse sacerdote do Senhor, assim cumprindo a palavra que o Senhor tinha dito acerca da casa de Eli em Siló.

²⁸ ؤُمِي يِيوضْ ڒخْبَارْ غَارْ يُووَابْ - أَقَا يُووَابْ إِفّغْ، إِضْفَارْ أَذُونِييَا، وَاخَّا نتَّا وَارْ د-إِفِّيغْ شَا، حِيمَا أَذْ إِضْفَارْ أَبْشَالُومْ - يَارْوڒْ يُووَابْ غَارْ ؤُقِيضُونْ ن سِيذِي ؤُشَا إِطّفْ أَشَّاونْ ن ؤُعَالْطَارْ.

²⁸ Ora, veio esta notícia a Joabe {pois Joabe se desviara após Adonias, ainda que não se tinha desviado após Absalão} ; pelo que Joabe fugiu para o tabernáculo do Senhor, e apegou-se as pontas do altar.

²⁹ خبَّارنْ أَجدْجِيذْ سُولِيمَانْ أَقَا يُووَابْ يَارْوڒْ غَارْ ؤُقِيضُونْ ن سِيذِي. ؤُ خْزَارْ، إِبدّْ ذِينْ غَارْ ؤُعَالْطَارْ. سُولِيمَانْ إِسّكّْ غَارسْ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، إِنَّا: ”رُوحْ ذِينْ، نغْ إِ-ث!“

²⁹ E disseram ao rei Salomão: Joabe fugiu para o tabernáculo do Senhor; e eis que está junto ao altar. Então Salomão enviou Benaías, filho de Jeoiada, dizendo: Vai, mata-o.

³⁰ بَانَايَا يُوسَا-د غَارْ ؤُقِيضُونْ ن سِيذِي ؤُشَا إِنَّا أَسْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ ؤُجدْجِيذْ: ’فّغْ-د غَارْ بَارَّا!‘ “ نتَّا إِنَّا: ”لَّ، نشّْ خْسغْ أَذْ مّْثغْ ذَا!“ بَانَايَا إِسِّيوضْ ثَامْوَارِّيثْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”أَمُّو إِ إِسِّيوڒْ يُووَابْ ؤُ أَمُّو خَافِي د-يَارَّا.“

³⁰ Foi, pois, Benaías ao tabernáculo do Senhor, e disse a Joabe: Assim diz o rei: Sai daí. Respondeu Joabe: Não! porém aqui morrerei. E Benaías tornou com a resposta ao rei, dizendo: Assim falou Joabe, e assim me respondeu.

³¹ إِنَّا أَسْ ؤُجدْجِيذْ: ”أڭّْ مِينْ إِ ذ أَشْ إِنَّا نتَّا،غضْڒْ إِ-ث ؤُشَا نضْڒْ إِ-ث، حِيمَا أَذْ ثَاڭّْوجذْ خَافِي ؤُ خْ ثَادَّارْثْ ن بَابَا إِذَامّنْ إِ إِسِّيزّڒْ يُووَابْ بَاطڒْ.

³¹ Ao que lhe disse o rei: Faze como ele disse; mata-o, e sepulta-o, para que tires de sobre mim e de sobre a casa de meu pai o sangue que Joabe sem causa derramou.

³² أَمُّو إِ غَا يَارّْ سِيذِي إِذَامّنْ إِ إِسِّيزّڒْ نتَّا خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ، مِينْزِي نتَّا إِسّْحيّذْ ثْنَاينْ ن يرْيَازنْ، إِنِّي إِسڭّْذنْ ؤُ إِحْڒَانْ خَاسْ، ؤُشَا إِنْغَا إِ-ثنْ س سِّيفْ ؤُمِي بَابَا ذَاوُوذْ وَارْ ث إِسِّينْ: أَبْنِيرْ، مِّيسْ ن نِيرْ، أَكُومَانْذَارْ ن ڒْعسْكَارْ ن إِسْرَائِيل، ؤُ عَامَاسَا، مِّيسْ ن يَاثِيرْ، أَكُومَانْذَارْ ن ڒْعسْكَارْ ن يَاهُوذَا.

³² Assim o Senhor fará recair o sangue dele sobre a sua cabeça, porque deu sobre dois homens mais justos e melhores do que ele, e os matou à espada, sem que meu pai Davi o soubesse, a saber: a Abner, filho de Ner, chefe do exército de Israel, e a Amasa, filho de Jeter, chefe do exército de Judá.

³³ أَمُّو إِ غَاعقْبنْ إِذَامّنْ نْسنْ خْ ؤُزدْجِيفْ ن يُووَابْ ؤُ خْ ؤُزدْجِيفْ ن ثَارْوَا نّسْ إِ ڒبْذَا. مَاشَا ذَاوُوذْ ذ ثَارْوَا نّسْ ذ ثَادَّارْثْ نّسْ ذ ڒْعَارْشْ نّسْ، أَذْ غَارْسنْ يِيڒِي ڒهْنَا زِي سِيذِي إِ ڒبْذَا.“

³³ Assim recairá o sangue destes sobre a cabeça de Joabe e sobre a cabeça da sua descendência para sempre; mas a Davi, e à sua descendência, e à sua casa, e ao seu trono, o Senhor dará paz para sempre.

³⁴ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، إِڭعّذْ غَارْ ؤُعَالْطَارْ، إِوْثَا إِ-ث ؤُشَا إِنْغَا إِ-ث. نتَّا إِتّْوَانْضڒْ ذِي ثَادَّارْثْ نّسْ ذِي ڒخْڒَا.

³⁴ Então Benaías, filho de Jeoiada, subiu e, arremetendo contra Joabe, o matou. E foi sepultado em sua casa, no deserto.

³⁵ أَجدْجِيذْ إِڭَّا خنِّي بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، ذڭْ ومْشَانْ نّسْ خْ ڒْعسْكَارْ ؤُشَا أَجدْجِيذْ إِڭَّا صَاذُوقْ، أَكهَّانْ، ذڭْ ومْشَانْ ن أَبْيَاثَارْ.

³⁵ Em lugar dele o rei pôs a Benaías, filho de Jeoiada, sobre o exército; e a Zadoque, o sacerdote, pôs em lugar de Abiatar.

³⁶ خنِّي إِجَّا ؤُجدْجِيذْ أَذْ ڒَاغَانْ إِ شِيمْعِي، إِنَّا أَسْ: ”بْنَا إِ يِيخفْ نّشْ إِشْثْ ن ثَادَّارْثْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ ؤُشَا زْذغْ ذِينْ، وَارْ تّفّغْ غَارْ ذَا ؤُڒَا غَارْ ذِيهَا!

³⁶ Depois o rei mandou chamar a Simei e lhe disse: Edifica para ti uma casa em Jerusalém, habita aí, e daí não saias, nem para uma nem para outra parte.

³⁷ أَذْ إِمْسَارْ ذڭْ وَاسّْ إِ ذِي إِ غَا ثفّْغذْ، أَذْ ثژْوِيذْ ثِيغْزَارْثْ ن قِيذْرُونْ، أَقَا أَذْ ثسّْنذْ نِيشَانْ أَذْ ثمّْثذْ نْهْڒَا مَّا. إِذَامّنْ نّشْ أَذْ إِڒِينْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّشْ.“

³⁷ E fica sabendo que, no dia em que saíres e passares o ribeiro de Cedrom, de certo hás de morrer. O teu sangue será sobre a tua cabeça.

³⁸ شِيمْعِي يَارَّا-د خْ ؤُجدْجِيذْ: ”أَوَاڒْ-أَ ذ لمْلِيحْ. أَمْ مَامّشْ إِسِّيوڒْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، أَمُّو إِ غَا إِڭّْ ؤُڒَا ذ ؤُمْسخَّارْ نّشْ.“ ؤُ شِيمْعِي ثُوغَا إِزدّغْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.

³⁸ Respondeu Simei ao rei: Boa é essa palavra; como tem dito o rei meu senhor, assim fará o teu servo. E Simei habitou em Jerusalém muitos dias.

³⁹ مَاشَا أَوَارْنِي إِ ثْڒَاثَا ن إِسڭّْوُوسَا، إِمْسَارْ، أَقَا ثْنَاينْ ن إِمْسخَّارنْ ن شِيمْعِي أَروْڒنْ غَارْ أَخِيشْ، مِّيسْ ن مَاعْكَا، أَجدْجِيذْ ن جَاثْ. خبَّارنْ أَيَا إِ شِيمْعِي، نَّانْ: ”خْزَارْ، إِمْسخَّارنْ نّشْ أَقَا أَثنْ ذِي جَاثْ.“

³⁹ Sucedeu porém que, ao cabo de três anos, dois servos de Simei fugiram para Aquis, filho de Maacá, rei de Gate. E deram parte a Simei, dizendo: Eis que teus servos estão em Gate.

⁴⁰ خنِّي إِكَّارْ شِيمْعِي، إِبَارْذعْ إِ وغْيُوڒْ نّسْ ؤُشَا يُويُورْ غَارْ أَخِيشْ غَارْ جَاثْ، حِيمَا أَذْ يَارْزُو خْ إِمْسخَّارنْ نّسْ. شِيمْعِي يُويُورْ ذِينْ ؤُ يَارَّا إِ-ثنْ-د زِي جَاثْ.

⁴⁰ Então Simei se levantou, albardou o seu jumento e foi a Gate ter com Aquis, em busca dos seus servos; assim foi Simei, e os trouxe de Gate.

⁴¹ خبَّارنْ أَيَا إِ سُولِيمَانْ أَقَا شِيمْعِي إِفّغْ زِي ؤُرْشَالِيمْ غَارْ جَاثْ ؤُشَا إِعْقبْ-د عَاوذْ.

⁴¹ Disseram a Salomão que Simei fora de Jerusalém a Gate, e já havia voltado.

⁴² أَجدْجِيذْ إِسّكّْ أَذْ ڒَاغَانْ إِ شِيمْعِي ؤُشَا إِنَّا أَسْ: ”مَا وَارْ شكْ جِّيغْ أَذْ ثجَّادْجذْ غَارْ سِيذِي ؤُعڒْمغْ أَشْ، نِّيغْ: ’ذڭْ وَاسّْ إِ ذِي إِ غَا ثفّْغذْ غَارْ ذَا نِيغْ غَارْ ذِيهَا أَذْ ثسّْنذْ نِيشَانْ، أَذْ ثمّْثذْ نْحْڒَا مَّا‘؟ ؤُ شكْ ثنِّيذْ أَيِي: ’أَوَاڒْ-أَ إِ سْڒِيغْ، أَقَا-ث مْلِيحْ.‘

⁴² Então o rei mandou chamar a Simei e lhe disse: Não te conjurei pelo Senhor e não te protestei, dizendo: No dia em que saíres para qualquer parte, sabe de certo que hás de morrer? E tu me disseste: Boa é essa palavra que ouvi.

⁴³ مَايمِّي خنِّي وَارْ ثحْضِيذْ شَا ثَاجَادْجِيثْ ن سِيذِي ذ ڒُومُورْ إِ ذ أَشْ ڭِّيغْ؟“

⁴³ Por que, então, não guardaste o juramento do Senhor, e a ordem que te dei?

⁴⁴ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ عَاوذْ إِ شِيمْعِي: ”شكْ ثسّْنذْ ذڭْ وُوڒْ نّشْ مَارَّا ثُوعفّْنَا إِ ثڭِّيذْ إِ بَابَا ذَاوُوذْ. س ؤُينِّي سِيذِي أَذْ د-يَارّْ ثُوعفّْنَا نّشْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّشْ.

⁴⁴ Disse-lhe mais: Bem sabes tu, e o teu coração reconhece toda a maldade que fizeste a Davi, meu pai; pelo que o Senhor fará recair a tua maldade sobre a tua cabeça.

⁴⁵ مَاشَا أَذْ إِتّْوَابَاركْ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ ؤُ ڒْعَارْشْ ن ذَاوُوذْ أَذْ إِتّْوَاسّمْثنْ إِ ڒبْذَا زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي.“

⁴⁵ Mas o rei Salomão será abençoado, e o trono de Davi será confirmado perante o Senhor para sempre:

⁴⁶ خَاسْ ؤُشَا إِضبَّارْ ؤُجدْجِيذْ خْ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، ؤُ وَانِيثَا يُويُورْ غَارْ بَارَّا، إِوْثَا شِيمْعِي أَڒَامِي إِمُّوثْ وَانِيثَا. أَمُّو إِ ثتّْوَاشدّْ ثْڭلْذِيثْ ذڭْ ؤُفُوسْ ن سُولِيمَانْ.

⁴⁶ E o rei deu ordem a Benaías, filho de Jeoiada, o qual saiu, e feriu a Simei, de modo que morreu. Assim foi confirmado o reino na mão de Salomão.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 1 Reis 2 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →