Romanos 4
rhgc (RHGC) vs NTLH
1 Héen óile, jisím or híkka ttu añárar ze baf asé hé Ibrahíme híyan or baabute kii loot faáil hoitám?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Kiyólla-hoilé Ibrahím ore zodi amóle forhésgar bóuli kobul gorá gíyeh de óile, tóoile toh yóggwa ttu borái goríbar kessú tákito, montor Allar muúntu no.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Pak-kalam ot kii asé? Yián, “Ibrahíme Allar uore iman raikkíl, hétolla yóggwa re forhésgar bóuli gona gyíl.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Ham goré de ítar tolof ore toh hádiya bóuli dóra no zah, bólke hók bóuli dóra zah.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Montor zee niki nizor amól or uore bóraca no gorí Ubár uore bóraca goré zibá ye bedini ókkol ore forhésgar bóuli kobul goré, ítare ítar hé imane beh forhésgar bóuli gona zah,
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 zendilla Dawude yó manúc ubá mubarek bouli hoiyé zibá re Alla ye amól sára forhésgar bóuli gone. Íba ye hoiyé de,
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 “Mubarek uitará
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Mubarek manúc ubá,
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Eṛé mubarek hoiyé de híyan kí siríf ázomi goijjá ókkol olla? Aar náki ázomi agoijjá ókkol olla yó? Kiyólla-hoilé pak-kalam ot toh añára endilla faiyí, “Ibrahím ore imane beh forhésgar bóuli gona gyíl.”
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Tóoile hoñtté gona gyíl dé? Yóggwa ye ázomi gorí baade né náki ázomi no goríbar age? Becók ázomi gorí baade no, bólke ázomi no goríbar age.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Forezai yóggwa ye ázomi goijjíl; yóggwar hé ázomi óilde ekkán nicán ziyáne dahá de, yóggwa ázomi agoijjá tákite lóti yóggwa re imane beh forhésgar bóuli gona gyíl. Hétolla bóuli yóggwa óilde uitará beggún or baf, zetará re ázomi agoijjá óile yo iman anóne forhésgar bóuli gona zah.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Héndilla, yóggwa ázomi goijjá uitarár óu baf zetará siríf ázomi goijjé de no, bólke endilla imane yó zindigi haṛa ziyán añárar baf Ibrahím ottu ázomi goríbar age accíl.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Kiyólla-hoilé Alla ye Ibrahím ore ze waada diíl, yóggwa edde yóggwar nosóle e duniyai miras faibo hoói, híyan toh yóggwa ye Córiyot amól gorí faiyé de no, bólke imane forhésgar ṭóori beh faiyé.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Kiyólla-hoilé Córiyot amól gorí zodi honókiye mirasdár ói fare, tóoile toh iman befózul óigiyoi, aar hé waadar honó kimot nái;
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 kiyólla-hoilé Córiyote toh gozzob éna ané, montor zeṛé córiyot nái, héṛe córiyot báñgar hotá yó nái.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Hétolla, hé miras imane beh faa zah, zeéne híyan rahámote ó aar hé waada Ibrahím or tamám nosóle faibo de híyan fakka ó; híyan siríf Córiyot amól-goróya ókkol olla no, bólke uitará lla yó zetará ttu iman asé Ibrahím or ḍóilla, zibá añára beggún or baf,
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 zendilla pak-kalam ot asé, “Añí toré boóut koum or baf banaiyí.” Yóggwa óilde Ubár nozor ot añárar baf zibár uore yóggwa ye iman raikkíl, yáni Allar uore, Zibá ye mora re zinda goré edde nái de jiníc ókkol Nizor hókume foida goré.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Ibrahíme honó acá no tákile yo acár sáañte iman ṭikai raikkíl, hétolla yóggwa boóut koum or baf óiye, zendilla yóggwa re howá gíyl de ki, “Tor nosól ókkol bicí óibo.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Zeñtté yóggwa tokoriban ek cót bosór óiye, buijjíl de, nizor moot or októ ḍáke aáigiyoi aar Sárah ttu yó fua zormo di faribár októ ar nái, montor toóu yóggwar iman komzur nó óiyo.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Allar waadar baabute yóggwar dil ot honó cók-cubá nú aiyé, bólke iman ot aró mozbut ói Allar taarif goittó,
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 aar yóggwa ttu furafuri ekin accíl de, Alla ttu Nizor waada fura goríbar óu kémota asé.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Yóggwa re hétolla beh forhésgar bóuli gona gyíl.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 “Forhésgar bóuli gona gyíl” hoó de hotá híyan siríf yóggwa lla leká gíyeh de no,
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 bólke añára lla yó. Añára re yó de forhésgar bóuli gona zaybo, kiyólla-hoilé añára toh Ubár uore iman ainní Zibá ye Isá añárar Malik ore mora ttu zinda goijjé,
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 zibá re añárar hosúre beh moot or át ot tulídiya gíyl, aar añára forhésgar ṭóori bolla beh mora ttu zinda gorá gíyeh.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.