Mateus 21

rhgc (RHGC) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Zeñtté ítara Jerúsalem or ḍáke Zaitun Faár ot asé de Betfégi edde Betániya farat foóñicce, hétunot Isá ye dui zon cárit ore difeṛáiye,
1 Quando se aproximaram de Jerusalém e chegaram a Betfagé, ao monte das Oliveiras, enviou Jesus dois discípulos, dizendo-lhes:
2 ítara re endilla hoói, “Tuáñra muúm or fara gán ot zoo, héṛe zai mottor eggwá gadá baindá loot faiba, yíbar fúañti eggwá sóo yó faiba. Híin ore kúli Añr héṛe anógoi.
2 Ide à aldeia que aí está diante de vós e logo achareis presa uma jumenta e, com ela, um jumentinho. Desprendei-a e trazei-mos.
3 Zodi honókiye tuáñra re kessú hoó, tuáñra hoibá de, ‘Malik ottu iín ore lager.’ Tói yóggwa ye híin ore éhon difeṛáidibo.”
3 E, se alguém vos disser alguma coisa, respondei-lhe que o Senhor precisa deles. E logo os enviará.
4 Híyan etollá óiye, zeéne nobir duara howá gíyl de yián fura ó:
4 Ora, isto aconteceu para se cumprir o que foi dito por intermédio do profeta:
5 “Síyon or zérfua re hoibá de,
5 Dizei à filha de Sião: Eis aí te vem o teu Rei, humilde, montado em jumento, num jumentinho, cria de animal de carga.
6 Hé cárit ítara zai, Isá ye ítara re zendilla cíkaidiye héndilla goijjé.
6 Indo os discípulos e tendo feito como Jesus lhes ordenara,
7 Ítara gadá edde gadár sóo wa re ainné, aar híin or uore nizor hoor ókkol bicáidiye, aar Isá híin or uore boiccé.
7 trouxeram a jumenta e o jumentinho. Então, puseram em cima deles as suas vestes, e sobre elas Jesus montou.
8 Beec bák maincé nizor hoor ókkol rastar uore bicáidiye; argúne gas or ḍaggwa ókkol haṛi rastat bicáidiye.
8 E a maior parte da multidão estendeu as suas vestes pelo caminho, e outros cortavam ramos de árvores, espalhando-os pela estrada.
9 Zedún manúc Isár age-age edde fisé-fisé zaat accíl, ítara guzori-guzori hoór de,
9 E as multidões, tanto as que o precediam como as que o seguiam, clamavam: Hosana ao Filho de Davi! Bendito o que vem em nome do Senhor! Hosana nas maiores alturas!
10 Zeñtté Isá Jerúsalem ot góille, guñṛa cóor úrussul ot forigiyói; ítara hoór de, “Ibá hon?”
10 E, entrando ele em Jerusalém, toda a cidade se alvoroçou, e perguntavam: Quem é este?
11 Manúc cúne hoór de, “Ibá óilde Isá nobi, Galil or Nasárat cóor or.”
11 E as multidões clamavam: Este é o profeta Jesus, de Nazaré da Galileia!
12 Fore Isá baitul-mukaddos ot góille, aar zetará héṛe besa kina gorér ítara re loraidiyat doijje; aar baṭṭa báñgoyar ṭebíl edde hoitor besoyar boiṛóni ókkol natḍiyagarai diye.
12 Tendo Jesus entrado no templo, expulsou todos os que ali vendiam e compravam; também derribou as mesas dos cambistas e as cadeiras dos que vendiam pombas.
13 Íba ye ítara re hoór de, “Pak-kalam ot endilla asé, ‘Añr gór ore munazat or gór howá zaybo,’montor tuáñra toh híyan ore ḍahañit or aḍḍa-hána banaifélaiyo.”
13 E disse-lhes: Está escrito:
14 Tarfore añdá ókkol edde leng ókkol baitul-mukaddos ot Isár hañse aiccé, aar Íba ye ítara re gom goijjé.
14 Vieram a ele, no templo, cegos e coxos, e ele os curou.
15 Lekin ḍoóñr imam ókkole edde alem ókkole zeñtté Isá ye goijjé de taajuippa ham ókkol deikké, edde baitul-mukaddos or bútore fuain de guzori-guzori, “Dawud or Fua re Hósana!” hoór de fúinne, ítara ttu bicí guccá uṛígiyoi.
15 Mas, vendo os principais sacerdotes e os escribas as maravilhas que Jesus fazia e os meninos clamando: Hosana ao Filho de Davi!, indignaram-se e perguntaram-lhe:
16 Ítara Íba re hoór de, “Tuñí fúnor né fuain iíne kii hoór?”
16 Ouves o que estes estão dizendo? Respondeu-lhes Jesus: Sim; nunca lestes:
17 Baade Íba ye ítara re eri cóor or baáre Betániya farat giiyégoi, aar héṛe rait haṛaáil.
17 E, deixando-os, saiu da cidade para Betânia, onde pernoitou.
18 Biínna sóore, Isá cóor ot waafes zaibarcót, Íba ttu búk laiggé.
18 Cedo de manhã, ao voltar para a cidade, teve fome;
19 Íba ye foñt ot eggwá ḍuñir-gas dekí, yíbar íñyot giiyé, montor yíbat fata bade ar kessú loot nó faa. Hétunot Íba ye gas swá re hoór de, “Ar honódin tor ttu gula no dórouk.” Tói éhon or bútore ḍuñir-gas swá fúaigiyoi.
19 e, vendo uma figueira à beira do caminho, aproximou-se dela; e, não tendo achado senão folhas, disse-lhe: Nunca mais nasça fruto de ti! E a figueira secou imediatamente.
20 Híyan dekí cárit tun taajup óigiyoi, aar hoór de, “Ḍuñir-gas swá eén toratori keén fúaigiyoi?”
20 Vendo isto os discípulos, admiraram-se e exclamaram: Como secou depressa a figueira!
21 Isá ye ítara re zuwabe hoór de, “Añí tuáñra re sóiyi hoóir, zodi tuáñra ttu iman táke aar cók no goró, tóoile tuáñra siríf ḍuñir-gas swár uore ziyán óiye híyan gorí faribá de no, bólke zodi e faár gwá re yó hoó, ‘Uṛí doijjat forgói,’ híyan óibo.
21 Jesus, porém, lhes respondeu: Em verdade vos digo que, se tiverdes fé e não duvidardes, não somente fareis o que foi feito à figueira, mas até mesmo, se a este monte disserdes: Ergue-te e lança-te no mar, tal sucederá;
22 Tuáñra duat mazé iman or sáañte ziín magibá híin beggún faiba.”
22 e tudo quanto pedirdes em oração, crendo, recebereis.
23 Isá ye baitul-mukaddos or uṛán ot góli baade taalim der de októt, Yohúdir ḍoóñr imam ókkol edde murubbi ókkol Íbar hañse aiccé, aar hoór de, “Tuñí ham iín kii adíkare gorór? Tuáñre e adíkar hone diiyé?”
23 Tendo Jesus chegado ao templo, estando já ensinando, acercaram-se dele os principais sacerdotes e os anciãos do povo, perguntando: Com que autoridade fazes estas coisas? E quem te deu essa autoridade?
24 Isá ye ítara re zuwabe hoór de, “Añí yó tuáñra ttu ekkán súwal fusár goríyum. Tuáñra Añré híyan or zuwab dilé Añí yó tuáñra re hoiyúm Añí iín kii adíkare gorír deh.
24 E Jesus lhes respondeu: Eu também vos farei uma pergunta; se me responderdes, também eu vos direi com que autoridade faço estas coisas.
25 Yaháya ye bápṭisma díbar adíkar hontú faáil? Asman ottu né náki insán ottu?”
25 Donde era o batismo de João, do céu ou dos homens? E discorriam entre si: Se dissermos: do céu, ele nos dirá: Então, por que não acreditastes nele?
26 Montor zodi hoói, ‘insán ottu,’ tóoile añára de maincóre ḍoorai, kiyólla-hoilé beggúne toh Yaháya re nobi mane.”
26 E, se dissermos: dos homens, é para temer o povo, porque todos consideram João como profeta.
27 Hétolla ítara Isá re zuwabe hoór de, “Añára no zani.”
27 Então, responderam a Jesus: Não sabemos. E ele, por sua vez: Nem eu vos digo com que autoridade faço estas coisas.
28 “Tuáñrar buzá kii? Dóro, ezzon manúc ottu duwá fua asé, yóggwa ye fua ḍoóñr gwar hañse zai hoór de, ‘Ó fut, aijja anggur-barizat zai ham gorgói.’
28 E que vos parece? Um homem tinha dois filhos. Chegando-se ao primeiro, disse: Filho, vai hoje trabalhar na vinha.
29 Fua ye zuwab diyé de, ‘Añí no zaiyum,’ montor íte fisór ttu mon fírai yore giiyé.
29 Ele respondeu: Sim, senhor; porém não foi.
30 Yóggwa ye fua cóñṛo war hañse yó zai ekí ḍóilla hoiyé. Íte zuwab diyé de, ‘Jii, zaiyum,’ montor íte nó zaa.
30 Dirigindo-se ao segundo, disse-lhe a mesma coisa. Mas este respondeu: Não quero; depois, arrependido, foi.
31 Fua duní wa ttu hone baf or moncá fura goijjé?”
31 Qual dos dois fez a vontade do pai? Disseram: O segundo. Declarou-lhes Jesus: Em verdade vos digo que publicanos e meretrizes vos precedem no reino de Deus.
32 Kiyólla-hoilé Yaháya toh forhésgarir torika dahái bolla tuáñrar hañse aiccíl, aar tuáñra íba re ekin nó goró; montor házana-tulóya ókkole edde magi mayafuain ókkole íba re ekin goijjé; tuáñra híyan dekí baade yo mon nó fíro aar íba re ekin nó goró.”
32 Porque João veio a vós outros no caminho da justiça, e não acreditastes nele; ao passo que publicanos e meretrizes creram. Vós, porém, mesmo vendo isto, não vos arrependestes, afinal, para acreditardes nele.
33 “Arekkán meésal fúno: Ekgwá zomidar accíl, zibá ye ekkán anggur-bariza lagaiyé. Yóggwa ye híyan or sairó ḍák ottu gíra díye, anggur or roc neelai bolla héṛe bútore eggwá gañrá kuijjé, aar ekkán ṭongki baindé. Baade bariza gán cacá ókkol ore ṭéka dí yóggwa oinno mulluk ot giiyói.
33 Atentai noutra parábola. Havia um homem, dono de casa, que plantou uma vinha. Cercou-a de uma sebe, construiu nela um lagar, edificou-lhe uma torre e arrendou-a a uns lavradores. Depois, se ausentou do país.
34 Zeñtté anggur or ainda aiccé, yóggwar gula yóggwa ye fai bolla nizor goóur ókkol ore cacá gún or hañse difeṛáiye.
34 Ao tempo da colheita, enviou os seus servos aos lavradores, para receber os frutos que lhe tocavam.
35 Montor cacá gúne yóggwar goóur híin ore dóri, eggwá re mara-dóra goijjé, ar eggwá re zane marifélaiye, ar eggwá re fattór maijjé.
35 E os lavradores, agarrando os servos, espancaram a um, mataram a outro e a outro apedrejaram.
36 Abar yóggwa ye agor gún or túaro beecgori goóur ókkol difeṛáiye; cacá gúne ítara re yó ekí ḍóilla goijjé.
36 Enviou ainda outros servos em maior número; e trataram-nos da mesma sorte.
37 Ebbe ahérit, yóggwa ye eén báfi nizorfua re ítarar héṛe difeṛáiye, ‘Ítara añr fua re izzot goríbo.’
37 E, por último, enviou-lhes o seu próprio filho, dizendo: A meu filho respeitarão.
38 Montor cacá gúne fua wa re dekí afós ot hoór de, ‘Ite toh mirasdár; aiyó itaré marifélai itar miras loifélai.’
38 Mas os lavradores, vendo o filho, disseram entre si: Este é o herdeiro; ora, vamos, matemo-lo e apoderemo-nos da sua herança.
39 Tói ítara íba re dóri barizar baáre loizai marifélaiye.”
39 E, agarrando-o, lançaram-no fora da vinha e o mataram.
40 “Hé ísafe, barizar girós ailé, hé cacá gún ore kii goríbo fáñllar?”
40 Quando, pois, vier o senhor da vinha, que fará àqueles lavradores?
41 Ítara Íba re hoór de, “Yóggwa ye hóraf manúc híin ore sáabgori hótom gorífelaibo, aar bariza gán undilla cacá ókkol ore ṭéka dífelaibo zetará ainda ailé yóggwa re gular bák diibo.”
41 Responderam-lhe: Fará perecer horrivelmente a estes malvados e arrendará a vinha a outros lavradores que lhe remetam os frutos nos seus devidos tempos.
42 Isá ye ítara re hoór de, “Tuáñra pak-kalam ot yián bilkúl nó foró níki,
42 Perguntou-lhes Jesus: Nunca lestes nas Escrituras:
43 “Hétolla Añí tuáñra re hoóir, Allar raijjo tuáñra ttu loifélai undilla eggwá koum ore diiféla zaybo, zibá ye niki híyan orgulagala dóraibo.
43 Portanto, vos digo que o reino de Deus vos será tirado e será entregue a um povo que lhe produza os respectivos frutos.
44 Zee niki hé fattór or uore foribó, íte báñgi hán-hán óizayboi; montor zar uore niki hé fattór foribó, íte ficí záyboi.”
44 Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.
45 Ḍoóñr imam ókkole edde Féroci ókkole Íbar meésal lun fúni buzígiyoi de ki Íba ye ítarar baabute hoór deh.
45 Os principais sacerdotes e os fariseus, ouvindo estas parábolas, entenderam que era a respeito deles que Jesus falava;
46 Ítara Íba re dórifelai bolla kucíc goijjíl, montor ítara awam ókkol ore ḍooraitó, kiyólla-hoilé ítara Íba re nobi mainto.
46 e, conquanto buscassem prendê-lo, temeram as multidões, porque estas o consideravam como profeta.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.