Marcos 9
rhgc (RHGC) vs NTLH
1 Isá ye ítara re aró hoór de, “Añí tuáñra re sóiyi hoóir, eṛé endilla hodún manúc tíyaiya asé, zetará Allar raijjo taakote aáigiyoi de nó dekíte no moribó.”
1 E Jesus terminou, dizendo:
2 Sów din baade Isá ye siríf Fitor ore, Yakub ore, edde Yohánna re looi, ítara re eggwá uñsol faár or uore loigiyé. Héṛe ítarar muúntu Íbar súrot bodoligiyói.
2 Seis dias depois, Jesus foi para um monte alto, levando consigo somente Pedro, Tiago e João. Ali, eles viram a aparência de Jesus mudar.
3 Íbar hoor sossohat doijje edde fúut dóla óigiyoi, eén zeén níki duniyair honó hoor dúwoya ye héndilla dóla gorí no fare.
3 A sua roupa ficou muito branca e brilhante, mais do que qualquer lavadeira seria capaz de deixar.
4 Hétunot ítarar hañse Eliyas edde Muúsa dahádiye, aar Isá llói hotá howát doijje.
4 E os três discípulos viram Elias e Moisés conversando com Jesus.
5 Fitore zuwabe Isá re hoór de, “Rabbí, gom óiye añára eṛé así. Añára eṛé tin nán ṭambu ṭaki: ekkán Tuáñr lla, ekkán Muúsa lla, edde ar ekkán Eliyas olla.”
5 Então Pedro disse a Jesus: — Mestre, como é bom estarmos aqui! Vamos armar três barracas: uma para o senhor, outra para Moisés e outra para Elias.
6 Ítara bicí ḍooraigiyói ísafe, íba nize kii hoór nize no zane.
6 Pedro não sabia o que deveria dizer, pois ele e os outros dois discípulos estavam apavorados.
7 Hétunot ekkán miyúla aái ítara re sáifelaiye, aar hé miyúla ttu eggwá abas aiccé de, “Ibá óilde Añr adorja Fua, Ibár hotá fúno!”
7 Logo depois, uma nuvem os cobriu, e dela veio uma voz, que disse: — Este é o meu Filho querido. Escutem o que ele diz!
8 Éhon ítara sairómikka saiyé rár, Isá re bade ar honókiyo re ítarar fúañti nó deké.
8 Aí os discípulos olharam em volta e viram somente Jesus com eles.
9 Ítara faár or uottú lamer de októt Isá ye ítara re hókum goijjé de, ítara ziín deikké híin Manúc or Fua mora ttu zinda nó óiyo foijjonto honókiyo re no hoitó.
9 Quando estavam descendo do monte, Jesus mandou que não contassem a ninguém o que tinham visto, até que o Filho do Homem ressuscitasse.
10 Ítara Íbar hókum híyan yaad raikké. Montor mora ttu zinda ówa hoiyé de híyan or maáni kii afós ot toskara gorát doijje.
10 Eles obedeceram à ordem, mas discutiram entre si sobre o que queria dizer essa ressurreição.
11 Baade ítara Íba ttu fusár gorér de, “Alem ókkole kiyá endilla hoó, age nobi Eliyas aár zorur?”
11 Então perguntaram a Jesus: — Por que os
12 Isá ye ítara re zuwabe hoór de, “Becók, age Eliyas aibó aar hárr kessú zendilla ówa foitto héndilla gorídibo. Aar toóu kiyá pak-kalam ot Manúc or Fuar baabute endilla asé, Íba ttu bicí duk faa foribó edde Íba re hékarot gorá zaybo?
12 Ele respondeu:
13 Lekin Añí tuáñra re hoóir, Eliyas aáigiyoi, aar íba re ítara ttu zeén monehoiyé héen goijjé, zendilla íbar baabute leikká asé.”
13 Eu afirmo a vocês que Elias já veio, e o maltrataram como quiseram, conforme as Escrituras dizem a respeito dele.
14 Aar zeñtté ítara baki cárit tun or héṛe aiccé, ítara dekér de, tarár sairó ḍák ottu ḍoóñr ek dol manúc asé, aar hodún aleme tará llói barábari dér.
14 Quando eles chegaram perto dos outros discípulos, viram uma grande multidão em volta deles e alguns mestres da Lei discutindo com eles.
15 Dol ṭíya ye Isá re deikké mottor bicí taajup óigiyoi, aar Íba re sólam gorí bolla duñri-duñri zaat doijje.
15 Quando o povo viu Jesus, todos ficaram admirados e correram logo para o cumprimentarem.
16 Íba ye ítara ttu fusár gorér de, “Tuáñra ítara llói kii barábari dór dé?”
16 Jesus perguntou aos discípulos:
17 Dol ottu ezzone Íba re zuwab der de, “Ustat, añr fua wa re Tuáñr hañse ainní, ítare buk gorífele de jine faiyé.
17 Um homem que estava na multidão respondeu: — Mestre, eu trouxe o meu filho para o senhor, porque ele está dominado por um espírito mau e não pode falar.
18 Zeñtté ítare hé jine dóre, héñtte ítare meṛit añsár mare. Tói ítar gal ottu féna aiyé aar íte date dat kirkira edde doró óizagoi. Añí Tuáñr cárit tun ore hé jin nwá neelaifélaito hoóilam, montor ítara nó fare.”
18 Sempre que o espírito ataca o meu filho, joga-o no chão, e ele começa a espumar e a ranger os dentes; e ele está ficando cada vez mais fraco. Já pedi aos discípulos do senhor que expulsassem o espírito, mas eles não conseguiram.
19 Hétunot Isá ye zuwabe hoór de, “Ó iman sára nosól, Añí tuáñrar fúañti-fúañti aró hotókkal tákitam? Hotódin tuáñra re bordac goittám? Fua wa re Añr hañse anó.”
19 Jesus disse:
20 Tói ítara fua wa re Íbar hañse ainné. Jin nwá ye Íba re dekí, fua wa re toratori dórforabat doijje. Tói fua wa meṛit fori ikká-uikká goijjat doijje, aar gal ottu féna neelat accíl.
20 Quando o levaram, o espírito viu Jesus e sacudiu com força o menino. Ele caiu e começou a rolar no chão, espumando pela boca.
21 Isá ye fua war baf ottu fusár gorér de, “Ite hoñtté lóti endilla óiye?”
21 Aí Jesus perguntou ao pai: O pai respondeu: — Ele está assim desde pequeno.
22 Hóraf jin nwá ye itaré zane marifélai bolla egazá ooin ot edde fanít féla. Montor zodi Tuñí kessú gorí faille, feṭfuri añára re modot goró.”
22 Muitas vezes o espírito o joga no fogo e na água para matá-lo. Mas, se o senhor pode, então nos ajude. Tenha pena de nós!
23 Isá ye yóggwa re hoór de, “ ‘Zodi gorí faille,’ hoó de híyan kii hotá? Zee niki biccác goré yóggwa lla hárr kessú ói fare.”
23 Jesus respondeu:
24 Éhon fua war bafe guzori hoór de, “Añí biccác gorí, añr biccác or komzuri ṭík gorído.”
24 Então o pai gritou: — Eu tenho fé! Ajude-me a ter mais fé ainda!
25 Isá ye bicí manúc ókkol duñri-duñri aái zoma ór de dekí, hóraf jin nwá re dóoñk dí hoór de, “Héy náfang edde buk jin, Añí toré hókum gorír, itar ttu neeli aáizagoi, itar bútore abar no gólic!”
25 Quando Jesus viu que muita gente estava se juntando ao redor dele, ordenou ao espírito mau:
26 Hétunot jin nwá guzoran mari, fua wa re bicí dórforabai neeli aáigiyoi. Fua wa murudar ḍóilla óigiyoi de dekí boóut zone hoór de, “Ite morigiyói.”
26 O espírito gritou, sacudiu o menino e saiu dele, deixando-o como morto. Por isso todos diziam que ele havia morrido.
27 Montor Isá ye ítare át ot dóri tuillé, tói íte uṛí tíyaiye.
27 Mas Jesus pegou o menino pela mão e o ajudou a ficar de pé.
28 Zeñtté Isá gór ot aiccé, Íbar cárit tune Íba ttu aiddone fusár gorér de, “Yíba re añára kiyá neelai nó fari?”
28 Quando Jesus entrou em casa, os seus discípulos lhe perguntaram em particular: — Por que foi que nós não pudemos expulsar aquele espírito?
29 Íba ye zuwab der de, “Dua sára ar honó kessú lói endilla gún neelai no fare.”
29 Jesus respondeu:
30 Baade ítara héntu rowana loi Galil báy zaar. Isá ttu híyan or baabute honókiyo re zainto dito mon nu accíl.
30 Jesus e os discípulos saíram daquele lugar e continuaram atravessando a Galileia. Jesus não queria que ninguém soubesse onde ele estava
31 Kiyólla-hoilé Íba ye cárit tun ore taalim dito de edde hoitó de, “Manúc or Fua re manúc ókkol or át ot gosáidiya zaybo; aar ítara Íba re marifélaibo, montor Íba tin din baade zinda óizayboi.”
31 porque estava ensinando os discípulos. Ele lhes dizia:
32 Lekin ítara hotá híyan nó buzíto, aar Íba ttu fusár goitté yó ḍooraitó.
32 Eles não entendiam o que Jesus dizia, mas tinham medo de perguntar.
33 Tarfore ítara Kaparnahúm ot aiccé. Isá gór ot oiye rár, cárit tun ottu fusár gorér de, “Tuáñra foñt ot kiyór baabute barábari díla dé?”
33 Jesus e os discípulos chegaram à cidade de Cafarnaum. Quando já estavam em casa, Jesus perguntou aos doze discípulos:
34 Montor ítara nizám mári táikkil, kiyólla-hoilé ítara foñt ot barábari díyl de, añárar bútore ebbe ḍoóñr honnwá hoói.
34 Mas eles ficaram calados porque no caminho tinham discutido sobre qual deles era o mais importante.
35 Boói baade, Isá ye hé baró zon cárit tun ore matai hoór de, “Zar ttu age óito monehoó, yóggwa ttu beggún or fisé ówa foribó edde beggún or háadem bona foribó.”
35 Jesus sentou-se, chamou os doze e lhes disse:
36 Tarfore Íba ye eggwá gura fua looi ítarar mazé tíyagaraiye, aar fua wa re hañdót félai looi ítara re hoór de,
36 Aí segurou uma criança e a pôs no meio deles. E, abraçando-a, disse aos discípulos:
37 “Zee kiyé endilla eggwá gura fua re Añr name kobul goré, yóggwa ye Añré kobul goré deh; aar zee kiyé Añré kobul goré, yóggwa ye Añré kobul goré de no, bólke Añré difeṛáiye de Íba re kobul goré deh.”
37 — Aquele que, por ser meu seguidor, receber uma criança como esta estará também me recebendo. E quem me receber não recebe somente a mim, mas também aquele que me enviou.
38 Yohánna ye Íba re hoór de, “Ustat, añára deikké de, eggwá maincé Tuáñr name bút neelar; yóggwa añárar ḍaái or manúc no de hétolla, añára yóggwa re maná goijjí.”
38 João disse: — Mestre, vimos um homem que expulsa demônios pelo poder do nome do senhor, mas nós o proibimos de fazer isso porque ele não é do nosso grupo.
39 Lekin Isá ye hoór de, “Yóggwa re maná no goijjó, kiyólla-hoilé Añr name keramot dahái baade éhon Añr baabute hóraf hoói fare de honókiye nái.
39 Jesus respondeu:
40 Kiyólla-hoilé zee niki añárar ulḍa no, yóggwa toh añárar híkka.
40 Porque quem não é contra nós é por nós.
41 Tuáñra Mosihr ummot de hétolla zee kiyé tuáñra re ek fiyala faní dee, Añí tuáñra re sóiyi hoóir, yóggwa ye hámaha nizor boccíc fai zaybo.
41 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: quem der um copo de água a vocês, porque vocês são de Cristo, com toda a certeza receberá a sua recompensa.
42 “Zee niki Añr uore iman ainné de e cóñṛo ókkol ottu honókiyo re guná gorába, ítar lla beétor óilde, ítar golat eggwá bór cíl or sakki bañdí doijjat félaidiya zah.
42 Jesus continuou:
43 Zodi tuáñr áte tuáñre gunár uzu ṭane, tóoile híyan haṛifélo. Dui át táki zuzuk ot, yáni honódin no nifé de ooin ot zaar túaro, túñṛa ói zindigit góla tuáñr lla beétor,
43 Se uma das suas mãos faz com que você peque, corte-a fora! Pois é melhor você entrar na vida eterna com uma só mão do que ter as duas e ir para o inferno, onde o fogo nunca se apaga.
44 hé zuzuk ot,
44 [Ali os vermes que devoram não morrem, e o fogo nunca se apaga.]
45 Zodi tuáñr ṭénge tuáñre gunár uzu ṭane, tóoile híyan haṛifélo. Dui ṭéng táki zuzuk ot félaidiya zar túaro, leng ói zindigit góla tuáñr lla beétor,
45 Se um dos seus pés faz com que você peque, corte-o fora! Pois é melhor você entrar na vida eterna aleijado do que ter os dois pés e ser jogado no inferno.
46 hé zuzuk ot,
46 [Ali os vermes que devoram não morrem, e o fogo nunca se apaga.]
47 Aar zodi tuáñr suké tuáñre gunár uzu ṭane, tóoile yíba neelaifélo. Dui suk táki zuzuk ot félaidiya zar túaro, eggwá suk loi Allar raijjot góla tuáñr lla beétor,
47 Se um dos seus olhos faz com que você peque, arranque-o! Pois é melhor você entrar no
48 hé zuzuk ot,
48 Ali os vermes que devoram não morrem, e o fogo nunca se apaga.
49 Fottí ekzon ore ooin loi pak-sáf gorá zaybo zendilla kurbani re nun loi pak-sáf gorá zah.
49 — Pois todas as pessoas serão
50 “Nun toh gom jiníc, montor zodi nun or dok zaagói, tóoile híin ore keéngori abar nuncá gorá zaybo? Tuáñrar bútore nun raikkó, aar ezzon loi ezzone cántit táikko.”
50 O sal é uma coisa útil; mas, se perder o gosto, como é que vocês poderão lhe dar gosto de novo? Tenham sal em vocês mesmos e vivam em paz uns com os outros.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.