Marcos 9

rhgc (RHGC) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Isá ye ítara re aró hoór de, “Añí tuáñra re sóiyi hoóir, eṛé endilla hodún manúc tíyaiya asé, zetará Allar raijjo taakote aáigiyoi de nó dekíte no moribó.”
1 Dizia-lhes ainda: Em verdade vos afirmo que, dos que aqui se encontram, alguns há que, de maneira nenhuma, passarão pela morte até que vejam ter chegado com poder o reino de Deus.
2 Sów din baade Isá ye siríf Fitor ore, Yakub ore, edde Yohánna re looi, ítara re eggwá uñsol faár or uore loigiyé. Héṛe ítarar muúntu Íbar súrot bodoligiyói.
2 Seis dias depois, tomou Jesus consigo a Pedro, Tiago e João e levou-os sós, à parte, a um alto monte. Foi transfigurado diante deles;
3 Íbar hoor sossohat doijje edde fúut dóla óigiyoi, eén zeén níki duniyair honó hoor dúwoya ye héndilla dóla gorí no fare.
3 as suas vestes tornaram-se resplandecentes e sobremodo brancas, como nenhum lavandeiro na terra as poderia alvejar.
4 Hétunot ítarar hañse Eliyas edde Muúsa dahádiye, aar Isá llói hotá howát doijje.
4 Apareceu-lhes Elias com Moisés, e estavam falando com Jesus.
5 Fitore zuwabe Isá re hoór de, “Rabbí, gom óiye añára eṛé así. Añára eṛé tin nán ṭambu ṭaki: ekkán Tuáñr lla, ekkán Muúsa lla, edde ar ekkán Eliyas olla.”
5 Então, Pedro, tomando a palavra, disse: Mestre, bom é estarmos aqui e que façamos três tendas: uma será tua, outra, para Moisés, e outra, para Elias.
6 Ítara bicí ḍooraigiyói ísafe, íba nize kii hoór nize no zane.
6 Pois não sabia o que dizer, por estarem eles aterrados.
7 Hétunot ekkán miyúla aái ítara re sáifelaiye, aar hé miyúla ttu eggwá abas aiccé de, “Ibá óilde Añr adorja Fua, Ibár hotá fúno!”
7 A seguir, veio uma nuvem que os envolveu; e dela uma voz dizia: Este é o meu Filho amado; a ele ouvi.
8 Éhon ítara sairómikka saiyé rár, Isá re bade ar honókiyo re ítarar fúañti nó deké.
8 E, de relance, olhando ao redor, a ninguém mais viram com eles, senão Jesus.
9 Ítara faár or uottú lamer de októt Isá ye ítara re hókum goijjé de, ítara ziín deikké híin Manúc or Fua mora ttu zinda nó óiyo foijjonto honókiyo re no hoitó.
9 Ao descerem do monte, ordenou-lhes Jesus que não divulgassem as coisas que tinham visto, até o dia em que o Filho do Homem ressuscitasse dentre os mortos.
10 Ítara Íbar hókum híyan yaad raikké. Montor mora ttu zinda ówa hoiyé de híyan or maáni kii afós ot toskara gorát doijje.
10 Eles guardaram a recomendação, perguntando uns aos outros que seria o ressuscitar dentre os mortos.
11 Baade ítara Íba ttu fusár gorér de, “Alem ókkole kiyá endilla hoó, age nobi Eliyas aár zorur?”
11 E interrogaram-no, dizendo: Por que dizem os escribas ser necessário que Elias venha primeiro?
12 Isá ye ítara re zuwabe hoór de, “Becók, age Eliyas aibó aar hárr kessú zendilla ówa foitto héndilla gorídibo. Aar toóu kiyá pak-kalam ot Manúc or Fuar baabute endilla asé, Íba ttu bicí duk faa foribó edde Íba re hékarot gorá zaybo?
12 Então, ele lhes disse: Elias, vindo primeiro, restaurará todas as coisas; como, pois, está escrito sobre o Filho do Homem que sofrerá muito e será aviltado?
13 Lekin Añí tuáñra re hoóir, Eliyas aáigiyoi, aar íba re ítara ttu zeén monehoiyé héen goijjé, zendilla íbar baabute leikká asé.”
13 Eu, porém, vos digo que Elias já veio, e fizeram com ele tudo o que quiseram, como a seu respeito está escrito.
14 Aar zeñtté ítara baki cárit tun or héṛe aiccé, ítara dekér de, tarár sairó ḍák ottu ḍoóñr ek dol manúc asé, aar hodún aleme tará llói barábari dér.
14 Quando eles se aproximaram dos discípulos, viram numerosa multidão ao redor e que os escribas discutiam com eles.
15 Dol ṭíya ye Isá re deikké mottor bicí taajup óigiyoi, aar Íba re sólam gorí bolla duñri-duñri zaat doijje.
15 E logo toda a multidão, ao ver Jesus, tomada de surpresa, correu para ele e o saudava.
16 Íba ye ítara ttu fusár gorér de, “Tuáñra ítara llói kii barábari dór dé?”
16 Então, ele interpelou os escribas: Que é que discutíeis com eles?
17 Dol ottu ezzone Íba re zuwab der de, “Ustat, añr fua wa re Tuáñr hañse ainní, ítare buk gorífele de jine faiyé.
17 E um, dentre a multidão, respondeu: Mestre, trouxe-te o meu filho, possesso de um espírito mudo;
18 Zeñtté ítare hé jine dóre, héñtte ítare meṛit añsár mare. Tói ítar gal ottu féna aiyé aar íte date dat kirkira edde doró óizagoi. Añí Tuáñr cárit tun ore hé jin nwá neelaifélaito hoóilam, montor ítara nó fare.”
18 e este, onde quer que o apanha, lança-o por terra, e ele espuma, rilha os dentes e vai definhando. Roguei a teus discípulos que o expelissem, e eles não puderam.
19 Hétunot Isá ye zuwabe hoór de, “Ó iman sára nosól, Añí tuáñrar fúañti-fúañti aró hotókkal tákitam? Hotódin tuáñra re bordac goittám? Fua wa re Añr hañse anó.”
19 Então, Jesus lhes disse: Ó geração incrédula, até quando estarei convosco? Até quando vos sofrerei? Trazei-mo.
20 Tói ítara fua wa re Íbar hañse ainné. Jin nwá ye Íba re dekí, fua wa re toratori dórforabat doijje. Tói fua wa meṛit fori ikká-uikká goijjat doijje, aar gal ottu féna neelat accíl.
20 E trouxeram-lho; quando ele viu a Jesus, o espírito imediatamente o agitou com violência, e, caindo ele por terra, revolvia-se espumando.
21 Isá ye fua war baf ottu fusár gorér de, “Ite hoñtté lóti endilla óiye?”
21 Perguntou Jesus ao pai do menino: Há quanto tempo isto lhe sucede? Desde a infância, respondeu;
22 Hóraf jin nwá ye itaré zane marifélai bolla egazá ooin ot edde fanít féla. Montor zodi Tuñí kessú gorí faille, feṭfuri añára re modot goró.”
22 e muitas vezes o tem lançado no fogo e na água, para o matar; mas, se tu podes alguma coisa, tem compaixão de nós e ajuda-nos.
23 Isá ye yóggwa re hoór de, “ ‘Zodi gorí faille,’ hoó de híyan kii hotá? Zee niki biccác goré yóggwa lla hárr kessú ói fare.”
23 Ao que lhe respondeu Jesus: Se podes! Tudo é possível ao que crê.
24 Éhon fua war bafe guzori hoór de, “Añí biccác gorí, añr biccác or komzuri ṭík gorído.”
24 E imediatamente o pai do menino exclamou [com lágrimas]: Eu creio! Ajuda-me na minha falta de fé!
25 Isá ye bicí manúc ókkol duñri-duñri aái zoma ór de dekí, hóraf jin nwá re dóoñk dí hoór de, “Héy náfang edde buk jin, Añí toré hókum gorír, itar ttu neeli aáizagoi, itar bútore abar no gólic!”
25 Vendo Jesus que a multidão concorria, repreendeu o espírito imundo, dizendo-lhe: Espírito mudo e surdo, eu te ordeno: Sai deste jovem e nunca mais tornes a ele.
26 Hétunot jin nwá guzoran mari, fua wa re bicí dórforabai neeli aáigiyoi. Fua wa murudar ḍóilla óigiyoi de dekí boóut zone hoór de, “Ite morigiyói.”
26 E ele, clamando e agitando-o muito, saiu, deixando-o como se estivesse morto, a ponto de muitos dizerem: Morreu.
27 Montor Isá ye ítare át ot dóri tuillé, tói íte uṛí tíyaiye.
27 Mas Jesus, tomando-o pela mão, o ergueu, e ele se levantou.
28 Zeñtté Isá gór ot aiccé, Íbar cárit tune Íba ttu aiddone fusár gorér de, “Yíba re añára kiyá neelai nó fari?”
28 Quando entrou em casa, os seus discípulos lhe perguntaram em particular: Por que não pudemos nós expulsá-lo?
29 Íba ye zuwab der de, “Dua sára ar honó kessú lói endilla gún neelai no fare.”
29 Respondeu-lhes: Esta casta não pode sair senão por meio de oração [e jejum].
30 Baade ítara héntu rowana loi Galil báy zaar. Isá ttu híyan or baabute honókiyo re zainto dito mon nu accíl.
30 E, tendo partido dali, passavam pela Galileia, e não queria que ninguém o soubesse;
31 Kiyólla-hoilé Íba ye cárit tun ore taalim dito de edde hoitó de, “Manúc or Fua re manúc ókkol or át ot gosáidiya zaybo; aar ítara Íba re marifélaibo, montor Íba tin din baade zinda óizayboi.”
31 porque ensinava os seus discípulos e lhes dizia: O Filho do Homem será entregue nas mãos dos homens, e o matarão; mas, três dias depois da sua morte, ressuscitará.
32 Lekin ítara hotá híyan nó buzíto, aar Íba ttu fusár goitté yó ḍooraitó.
32 Eles, contudo, não compreendiam isto e temiam interrogá-lo.
33 Tarfore ítara Kaparnahúm ot aiccé. Isá gór ot oiye rár, cárit tun ottu fusár gorér de, “Tuáñra foñt ot kiyór baabute barábari díla dé?”
33 Tendo eles partido para Cafarnaum, estando ele em casa, interrogou os discípulos: De que é que discorríeis pelo caminho?
34 Montor ítara nizám mári táikkil, kiyólla-hoilé ítara foñt ot barábari díyl de, añárar bútore ebbe ḍoóñr honnwá hoói.
34 Mas eles guardaram silêncio; porque, pelo caminho, haviam discutido entre si sobre quem era o maior.
35 Boói baade, Isá ye hé baró zon cárit tun ore matai hoór de, “Zar ttu age óito monehoó, yóggwa ttu beggún or fisé ówa foribó edde beggún or háadem bona foribó.”
35 E ele, assentando-se, chamou os doze e lhes disse: Se alguém quer ser o primeiro, será o último e servo de todos.
36 Tarfore Íba ye eggwá gura fua looi ítarar mazé tíyagaraiye, aar fua wa re hañdót félai looi ítara re hoór de,
36 Trazendo uma criança, colocou-a no meio deles e, tomando-a nos braços, disse-lhes:
37 “Zee kiyé endilla eggwá gura fua re Añr name kobul goré, yóggwa ye Añré kobul goré deh; aar zee kiyé Añré kobul goré, yóggwa ye Añré kobul goré de no, bólke Añré difeṛáiye de Íba re kobul goré deh.”
37 Qualquer que receber uma criança, tal como esta, em meu nome, a mim me recebe; e qualquer que a mim me receber, não recebe a mim, mas ao que me enviou.
38 Yohánna ye Íba re hoór de, “Ustat, añára deikké de, eggwá maincé Tuáñr name bút neelar; yóggwa añárar ḍaái or manúc no de hétolla, añára yóggwa re maná goijjí.”
38 Disse-lhe João: Mestre, vimos um homem que, em teu nome, expelia demônios, o qual não nos segue; e nós lho proibimos, porque não seguia conosco.
39 Lekin Isá ye hoór de, “Yóggwa re maná no goijjó, kiyólla-hoilé Añr name keramot dahái baade éhon Añr baabute hóraf hoói fare de honókiye nái.
39 Mas Jesus respondeu: Não lho proibais; porque ninguém há que faça milagre em meu nome e, logo a seguir, possa falar mal de mim.
40 Kiyólla-hoilé zee niki añárar ulḍa no, yóggwa toh añárar híkka.
40 Pois quem não é contra nós é por nós.
41 Tuáñra Mosihr ummot de hétolla zee kiyé tuáñra re ek fiyala faní dee, Añí tuáñra re sóiyi hoóir, yóggwa ye hámaha nizor boccíc fai zaybo.
41 Porquanto, aquele que vos der de beber um copo de água, em meu nome, porque sois de Cristo, em verdade vos digo que de modo algum perderá o seu galardão.
42 “Zee niki Añr uore iman ainné de e cóñṛo ókkol ottu honókiyo re guná gorába, ítar lla beétor óilde, ítar golat eggwá bór cíl or sakki bañdí doijjat félaidiya zah.
42 E quem fizer tropeçar a um destes pequeninos crentes, melhor lhe fora que se lhe pendurasse ao pescoço uma grande pedra de moinho, e fosse lançado no mar.
43 Zodi tuáñr áte tuáñre gunár uzu ṭane, tóoile híyan haṛifélo. Dui át táki zuzuk ot, yáni honódin no nifé de ooin ot zaar túaro, túñṛa ói zindigit góla tuáñr lla beétor,
43 E, se tua mão te faz tropeçar, corta-a; pois é melhor entrares maneta na vida do que, tendo as duas mãos, ires para o inferno, para o fogo inextinguível
44 hé zuzuk ot,
44 [onde não lhes morre o verme, nem o fogo se apaga].
45 Zodi tuáñr ṭénge tuáñre gunár uzu ṭane, tóoile híyan haṛifélo. Dui ṭéng táki zuzuk ot félaidiya zar túaro, leng ói zindigit góla tuáñr lla beétor,
45 E, se teu pé te faz tropeçar, corta-o; é melhor entrares na vida aleijado do que, tendo os dois pés, seres lançado no inferno
46 hé zuzuk ot,
46 [onde não lhes morre o verme, nem o fogo se apaga].
47 Aar zodi tuáñr suké tuáñre gunár uzu ṭane, tóoile yíba neelaifélo. Dui suk táki zuzuk ot félaidiya zar túaro, eggwá suk loi Allar raijjot góla tuáñr lla beétor,
47 E, se um dos teus olhos te faz tropeçar, arranca-o; é melhor entrares no reino de Deus com um só dos teus olhos do que, tendo os dois seres lançado no inferno,
48 hé zuzuk ot,
48 onde não lhes morre o verme, nem o fogo se apaga.
49 Fottí ekzon ore ooin loi pak-sáf gorá zaybo zendilla kurbani re nun loi pak-sáf gorá zah.
49 Porque cada um será salgado com fogo.
50 “Nun toh gom jiníc, montor zodi nun or dok zaagói, tóoile híin ore keéngori abar nuncá gorá zaybo? Tuáñrar bútore nun raikkó, aar ezzon loi ezzone cántit táikko.”
50 Bom é o sal; mas, se o sal vier a tornar-se insípido, como lhe restaurar o sabor? Tende sal em vós mesmos e paz uns com os outros.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.