Marcos 9
rhgc (RHGC) vs ARIB
1 Isá ye ítara re aró hoór de, “Añí tuáñra re sóiyi hoóir, eṛé endilla hodún manúc tíyaiya asé, zetará Allar raijjo taakote aáigiyoi de nó dekíte no moribó.”
1 Disse-lhes mais: Em verdade vos digo que, dos que aqui estão, alguns há que de modo nenhum provarão a morte até que vejam o reino de Deus já chegando com poder.
2 Sów din baade Isá ye siríf Fitor ore, Yakub ore, edde Yohánna re looi, ítara re eggwá uñsol faár or uore loigiyé. Héṛe ítarar muúntu Íbar súrot bodoligiyói.
2 Seis dias depois tomou Jesus consigo a Pedro, a Tiago, e a João, e os levou à parte sós, a um alto monte; e foi transfigurado diante deles;
3 Íbar hoor sossohat doijje edde fúut dóla óigiyoi, eén zeén níki duniyair honó hoor dúwoya ye héndilla dóla gorí no fare.
3 as suas vestes tornaram-se resplandecentes, extremamente brancas, tais como nenhum lavandeiro sobre a terra as poderia branquear.
4 Hétunot ítarar hañse Eliyas edde Muúsa dahádiye, aar Isá llói hotá howát doijje.
4 E apareceu-lhes Elias com Moisés, e falavam com Jesus.
5 Fitore zuwabe Isá re hoór de, “Rabbí, gom óiye añára eṛé así. Añára eṛé tin nán ṭambu ṭaki: ekkán Tuáñr lla, ekkán Muúsa lla, edde ar ekkán Eliyas olla.”
5 Pedro, tomando a palavra, disse a Jesus: Mestre, bom é estarmos aqui; façamos, pois, três cabanas, uma para ti, outra para Moisés, e outra para Elias.
6 Ítara bicí ḍooraigiyói ísafe, íba nize kii hoór nize no zane.
6 Pois não sabia o que havia de dizer, porque ficaram atemorizados.
7 Hétunot ekkán miyúla aái ítara re sáifelaiye, aar hé miyúla ttu eggwá abas aiccé de, “Ibá óilde Añr adorja Fua, Ibár hotá fúno!”
7 Nisto veio uma nuvem que os cobriu, e dela saiu uma voz que dizia: Este é o meu Filho amado; a ele ouvi.
8 Éhon ítara sairómikka saiyé rár, Isá re bade ar honókiyo re ítarar fúañti nó deké.
8 De repente, tendo olhado em redor, não viram mais a ninguém consigo, senão só a Jesus.
9 Ítara faár or uottú lamer de októt Isá ye ítara re hókum goijjé de, ítara ziín deikké híin Manúc or Fua mora ttu zinda nó óiyo foijjonto honókiyo re no hoitó.
9 Enquanto desciam do monte, ordenou-lhes que a ninguém contassem o que tinham visto, até que o Filho do homem ressurgisse dentre os mortos.
10 Ítara Íbar hókum híyan yaad raikké. Montor mora ttu zinda ówa hoiyé de híyan or maáni kii afós ot toskara gorát doijje.
10 E eles guardaram o caso em segredo, indagando entre si o que seria o ressurgir dentre os mortos.
11 Baade ítara Íba ttu fusár gorér de, “Alem ókkole kiyá endilla hoó, age nobi Eliyas aár zorur?”
11 Então lhe perguntaram: Por que dizem os escribas que é necessário que Elias venha primeiro?
12 Isá ye ítara re zuwabe hoór de, “Becók, age Eliyas aibó aar hárr kessú zendilla ówa foitto héndilla gorídibo. Aar toóu kiyá pak-kalam ot Manúc or Fuar baabute endilla asé, Íba ttu bicí duk faa foribó edde Íba re hékarot gorá zaybo?
12 Respondeu-lhes Jesus: Na verdade Elias havia de vir primeiro, a restaurar todas as coisas; e como é que está escrito acerca do Filho do homem que ele deva padecer muito a ser aviltado?
13 Lekin Añí tuáñra re hoóir, Eliyas aáigiyoi, aar íba re ítara ttu zeén monehoiyé héen goijjé, zendilla íbar baabute leikká asé.”
13 Digo-vos, porém, que Elias já veio, e fizeram-lhe tudo quanto quiseram, como dele está escrito.
14 Aar zeñtté ítara baki cárit tun or héṛe aiccé, ítara dekér de, tarár sairó ḍák ottu ḍoóñr ek dol manúc asé, aar hodún aleme tará llói barábari dér.
14 Quando chegaram aonde estavam os discípulos, viram ao redor deles uma grande multidão, e alguns escribas a discutirem com eles.
15 Dol ṭíya ye Isá re deikké mottor bicí taajup óigiyoi, aar Íba re sólam gorí bolla duñri-duñri zaat doijje.
15 E logo toda a multidão, vendo a Jesus, ficou grandemente surpreendida; e correndo todos para ele, o saudavam.
16 Íba ye ítara ttu fusár gorér de, “Tuáñra ítara llói kii barábari dór dé?”
16 Perguntou ele aos escribas: Que é que discutis com eles?
17 Dol ottu ezzone Íba re zuwab der de, “Ustat, añr fua wa re Tuáñr hañse ainní, ítare buk gorífele de jine faiyé.
17 Respondeu-lhe um dentre a multidão: Mestre, eu te trouxe meu filho, que tem um espírito mudo;
18 Zeñtté ítare hé jine dóre, héñtte ítare meṛit añsár mare. Tói ítar gal ottu féna aiyé aar íte date dat kirkira edde doró óizagoi. Añí Tuáñr cárit tun ore hé jin nwá neelaifélaito hoóilam, montor ítara nó fare.”
18 e este, onde quer que o apanha, convulsiona-o, de modo que ele espuma, range os dentes, e vai definhando; e eu pedi aos teus discípulos que o expulsassem, e não puderam.
19 Hétunot Isá ye zuwabe hoór de, “Ó iman sára nosól, Añí tuáñrar fúañti-fúañti aró hotókkal tákitam? Hotódin tuáñra re bordac goittám? Fua wa re Añr hañse anó.”
19 Ao que Jesus lhes respondeu: ó geração incrédula! até quando estarei convosco? até quando vos hei de suportar? Trazei-mo.
20 Tói ítara fua wa re Íbar hañse ainné. Jin nwá ye Íba re dekí, fua wa re toratori dórforabat doijje. Tói fua wa meṛit fori ikká-uikká goijjat doijje, aar gal ottu féna neelat accíl.
20 Então lho trouxeram; e quando ele viu a Jesus, o espírito imediatamente o convulsionou; e o endemoninhado, caindo por terra, revolvia-se espumando.
21 Isá ye fua war baf ottu fusár gorér de, “Ite hoñtté lóti endilla óiye?”
21 E perguntou Jesus ao pai dele: Há quanto tempo sucede-lhe isto? Respondeu ele: Desde a infância;
22 Hóraf jin nwá ye itaré zane marifélai bolla egazá ooin ot edde fanít féla. Montor zodi Tuñí kessú gorí faille, feṭfuri añára re modot goró.”
22 e muitas vezes o tem lançado no fogo, e na água, para o destruir; mas se podes fazer alguma coisa, tem compaixão de nós e ajuda-nos.
23 Isá ye yóggwa re hoór de, “ ‘Zodi gorí faille,’ hoó de híyan kii hotá? Zee niki biccác goré yóggwa lla hárr kessú ói fare.”
23 Ao que lhe disse Jesus: Se podes!-tudo é possível ao que crê.
24 Éhon fua war bafe guzori hoór de, “Añí biccác gorí, añr biccác or komzuri ṭík gorído.”
24 Imediatamente o pai do menino, clamando, {com lágrimas} disse: Creio! Ajuda a minha incredulidade.
25 Isá ye bicí manúc ókkol duñri-duñri aái zoma ór de dekí, hóraf jin nwá re dóoñk dí hoór de, “Héy náfang edde buk jin, Añí toré hókum gorír, itar ttu neeli aáizagoi, itar bútore abar no gólic!”
25 E Jesus, vendo que a multidão, correndo, se aglomerava, repreendeu o espírito imundo, dizendo: Espírito mudo e surdo, eu te ordeno: Sai dele, e nunca mais entres nele.
26 Hétunot jin nwá guzoran mari, fua wa re bicí dórforabai neeli aáigiyoi. Fua wa murudar ḍóilla óigiyoi de dekí boóut zone hoór de, “Ite morigiyói.”
26 E ele, gritando, e agitando-o muito, saiu; e ficou o menino como morto, de modo que a maior parte dizia: Morreu.
27 Montor Isá ye ítare át ot dóri tuillé, tói íte uṛí tíyaiye.
27 Mas Jesus, tomando-o pela mão, o ergueu; e ele ficou em pé.
28 Zeñtté Isá gór ot aiccé, Íbar cárit tune Íba ttu aiddone fusár gorér de, “Yíba re añára kiyá neelai nó fari?”
28 E quando entrou em casa, seus discípulos lhe perguntaram à parte: Por que não pudemos nós expulsá-lo?
29 Íba ye zuwab der de, “Dua sára ar honó kessú lói endilla gún neelai no fare.”
29 Respondeu-lhes: Esta casta não sai de modo algum, salvo à força de oração {e jejum.}
30 Baade ítara héntu rowana loi Galil báy zaar. Isá ttu híyan or baabute honókiyo re zainto dito mon nu accíl.
30 Depois, tendo partido dali, passavam pela Galiléia, e ele não queria que ninguém o soubesse;
31 Kiyólla-hoilé Íba ye cárit tun ore taalim dito de edde hoitó de, “Manúc or Fua re manúc ókkol or át ot gosáidiya zaybo; aar ítara Íba re marifélaibo, montor Íba tin din baade zinda óizayboi.”
31 porque ensinava a seus discípulos, e lhes dizia: O Filho do homem será entregue nas mãos dos homens, que o matarão; e morto ele, depois de três dias ressurgirá.
32 Lekin ítara hotá híyan nó buzíto, aar Íba ttu fusár goitté yó ḍooraitó.
32 Mas eles não entendiam esta palavra, e temiam interrogá-lo.
33 Tarfore ítara Kaparnahúm ot aiccé. Isá gór ot oiye rár, cárit tun ottu fusár gorér de, “Tuáñra foñt ot kiyór baabute barábari díla dé?”
33 Chegaram a Cafarnaum. E estando ele em casa, perguntou-lhes: Que estáveis discutindo pelo caminho?
34 Montor ítara nizám mári táikkil, kiyólla-hoilé ítara foñt ot barábari díyl de, añárar bútore ebbe ḍoóñr honnwá hoói.
34 Mas eles se calaram, porque pelo caminho haviam discutido entre si qual deles era o maior.
35 Boói baade, Isá ye hé baró zon cárit tun ore matai hoór de, “Zar ttu age óito monehoó, yóggwa ttu beggún or fisé ówa foribó edde beggún or háadem bona foribó.”
35 E ele, sentando-se, chamou os doze e lhes disse: se alguém quiser ser o primeiro, será o derradeiro de todos e o servo de todos.
36 Tarfore Íba ye eggwá gura fua looi ítarar mazé tíyagaraiye, aar fua wa re hañdót félai looi ítara re hoór de,
36 Então tomou uma criança, pô-la no meio deles e, abraçando-a, disse-lhes:
37 “Zee kiyé endilla eggwá gura fua re Añr name kobul goré, yóggwa ye Añré kobul goré deh; aar zee kiyé Añré kobul goré, yóggwa ye Añré kobul goré de no, bólke Añré difeṛáiye de Íba re kobul goré deh.”
37 Qualquer que em meu nome receber uma destas crianças, a mim me recebe; e qualquer que me recebe a mim, recebe não a mim mas àquele que me enviou.
38 Yohánna ye Íba re hoór de, “Ustat, añára deikké de, eggwá maincé Tuáñr name bút neelar; yóggwa añárar ḍaái or manúc no de hétolla, añára yóggwa re maná goijjí.”
38 Disse-lhe João: Mestre, vimos um homem que em teu nome expulsava demônios, e nós lho proibimos, porque não nos seguia.
39 Lekin Isá ye hoór de, “Yóggwa re maná no goijjó, kiyólla-hoilé Añr name keramot dahái baade éhon Añr baabute hóraf hoói fare de honókiye nái.
39 Jesus, porém, respondeu: Não lho proibais; porque ninguém há que faça milagre em meu nome e possa logo depois falar mal de mim;
40 Kiyólla-hoilé zee niki añárar ulḍa no, yóggwa toh añárar híkka.
40 pois quem não é contra nós, é por nós.
41 Tuáñra Mosihr ummot de hétolla zee kiyé tuáñra re ek fiyala faní dee, Añí tuáñra re sóiyi hoóir, yóggwa ye hámaha nizor boccíc fai zaybo.
41 Porquanto qualquer que vos der a beber um copo de água em meu nome, porque sois de Cristo, em verdade vos digo que de modo algum perderá a sua recompensa.
42 “Zee niki Añr uore iman ainné de e cóñṛo ókkol ottu honókiyo re guná gorába, ítar lla beétor óilde, ítar golat eggwá bór cíl or sakki bañdí doijjat félaidiya zah.
42 Mas qualquer que fizer tropeçar um destes pequeninos que crêem em mim, melhor lhe fora que se lhe pendurasse ao pescoço uma pedra de moinho, e que fosse lançado no mar.
43 Zodi tuáñr áte tuáñre gunár uzu ṭane, tóoile híyan haṛifélo. Dui át táki zuzuk ot, yáni honódin no nifé de ooin ot zaar túaro, túñṛa ói zindigit góla tuáñr lla beétor,
43 E se a tua mão te fizer tropeçar, corta-a; melhor é entrares na vida aleijado, do que, tendo duas mãos, ires para o inferno, para o fogo que nunca se apaga.
44 hé zuzuk ot,
44 {onde o seu verme não morre, e o fogo não se apaga.}
45 Zodi tuáñr ṭénge tuáñre gunár uzu ṭane, tóoile híyan haṛifélo. Dui ṭéng táki zuzuk ot félaidiya zar túaro, leng ói zindigit góla tuáñr lla beétor,
45 Ou, se o teu pé te fizer tropeçar, corta-o; melhor é entrares coxo na vida, do que, tendo dois pés, seres lançado no inferno.
46 hé zuzuk ot,
46 {onde o seu verme não morre, e o fogo não se apaga.}
47 Aar zodi tuáñr suké tuáñre gunár uzu ṭane, tóoile yíba neelaifélo. Dui suk táki zuzuk ot félaidiya zar túaro, eggwá suk loi Allar raijjot góla tuáñr lla beétor,
47 Ou, se o teu olho te fizer tropeçar, lança-o fora; melhor é entrares no reino de Deus com um só olho, do que, tendo dois olhos, seres lançado no inferno.
48 hé zuzuk ot,
48 onde o seu verme não morre, e o fogo não se apaga.
49 Fottí ekzon ore ooin loi pak-sáf gorá zaybo zendilla kurbani re nun loi pak-sáf gorá zah.
49 Porque cada um será salgado com fogo.
50 “Nun toh gom jiníc, montor zodi nun or dok zaagói, tóoile híin ore keéngori abar nuncá gorá zaybo? Tuáñrar bútore nun raikkó, aar ezzon loi ezzone cántit táikko.”
50 Bom é o sal; mas, se o sal se tornar insípido, com que o haveis de temperar? Tende sal em vós mesmos, e guardai a paz uns com os outros.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.