Marcos 8
rhgc (RHGC) vs NTLH
1 Hé din ókkol ot, zeñtté abar ḍoóñr ek dol manúc zoma óiye aar ítara ttu háito kessú nu accíl, Isá ye Íbar cárit tun ore matai hoór de,
1 Pouco tempo depois, ajuntou-se outra vez uma grande multidão. Como eles não tinham nada para comer, Jesus chamou os discípulos e disse:
2 “Añr ttu manúc itará lla feṭfurer, kiyólla-hoilé itará Añr fúañti asé de tin din óiye aar itará ttu háito kessú nái.
2 — Estou com pena dessa gente porque já faz três dias que eles estão comigo e não têm nada para comer.
3 Zodi Añí itará re gór ot waácca duñraidi, itará foñt ot matá gúrai forizaybói, kiyólla-hoilé itará ttu hodún bicí dur ottu aiccé de asé.”
3 Se eu os mandar para casa com fome, eles vão cair de fraqueza pelo caminho, pois alguns vieram de longe.
4 Íbar cárit tune zuwabe hoór de, “Montor manúc itará re feṭ bóri hábai bolla e bocóti-sára elakat hédun ruṭi hoṛé faibo?”
4 Os discípulos perguntaram: — Como vamos encontrar, neste lugar deserto, comida que dê para toda essa gente?
5 Isá ye ítara ttu fusár gorér de, “Tuáñra ttu ruṭi houwá asé?”
5 — Quantos pães vocês têm? — perguntou Jesus. — Sete! — responderam eles.
6 Íba ye manúc cún ore meṛit boitó hoiyé; baade háñt twa ruṭi gún looi Alla re cúkuriya goijjé, aar manúc cún ore dii bolla híin báñgi Nizor cárit tun ore diiyé, aar ítara manúc cún ore baṛidiyé.
6 Aí Jesus mandou o povo sentar-se no chão. Depois pegou os sete pães e deu graças a Deus. Então os partiu e os entregou aos discípulos, e eles os distribuíram ao povo.
7 Ítara ttu houggwá gura mas óu accíl. Isá ye híin olla yó cúkuriya gorí yore, híin baṛidito cárit tun ore hoiyé.
7 Eles tinham também alguns peixinhos. Jesus deu graças a Deus por eles e mandou que os discípulos os distribuíssem.
8 Manúc cúne feṭ bóri háiye, baade ze tukuṛa ókkol basi accíl híin bóijje rár ḍoóñr lai loi háñt lai óiye.
8 Todos comeram e ficaram satisfeitos; e os discípulos ainda encheram sete cestos com os pedaços que sobraram.
9 Héṛe sair ázar foijjonto beṛaáin accíl. Yárbaade Íba ye ítara re bidai gorídiye,
9 As pessoas que comeram eram mais ou menos quatro mil. Jesus mandou o povo embora,
10 aar éhon or bútore Nizor cárit tun or fúañti noow ot uṛí Dalmanuta nam or ekkán elakat giiyégoi.
10 e, logo depois, subiu no barco com os seus discípulos, e foi para a região de Dalmanuta.
11 Fore Féroci ókkol neeli aái Isá llói torkatorki diyat doijje. Ítara Íba re entán goríbar niyote, Íba ttu ekkán asmani nicán dabi goijjé.
11 Alguns fariseus chegaram e começaram a falar com Jesus. Eles queriam conseguir alguma prova contra ele e por isso pediram que ele fizesse um milagre para mostrar que o seu poder vinha mesmo de Deus.
12 Íba ye ḍoóñr góri niyác félai hoór de, “E zobanar maincé nicán dabi kiyá goré? Añí tuáñra re sóiyi hoóir, e zobanar maincóre honó nicán dahá no zaybo.”
12 Jesus deu um grande suspiro e disse:
13 Tói Íba ítara re eri, abar noow ot uṛí ḍiír okule giiyói.
13 Então Jesus foi embora. Ele subiu no barco e voltou para o lado leste do lago.
14 Aar cárit tun ottu ruṭi loizaité foóraigilgoi; noow ot mazé ítara ttu ekgwár túaro bicí ruṭi nu accíl.
14 Os discípulos haviam esquecido de levar pão e só tinham um pão no barco.
15 Isá ye ítara re nicót gorér de, “Hóboroddar, Féroci ókkol or cúṭar ottu edde Hérud or cúṭar ottu úñciyar táikko.”
15 Jesus chamou a atenção deles, dizendo:
16 Hétunot ítara afós ot howáhoi gorér de, “Íba ye híyan hoór de añára ttu ruṭi nái de hétolla.”
16 Aí os discípulos começaram a dizer uns aos outros: — Ele está dizendo isso porque não temos pão.
17 Montor Isá ye híyan zani fari, ítara ttu fusár gorér de, “Tuáñra ttu ruṭi nái de híyan kiyá howáhoi gorór? Tuáñra kí aijjó ót nó foh yáh nó buzó? Tuáñrar dil aijjó doró dé?
17 Jesus ouviu o que eles estavam dizendo e perguntou:
18 Tuáñra suk tái no dekór dé? Aar han tái no fúnor dé? Tuáñra ttu monot nái ne,
18 Vocês têm olhos e não enxergam? Têm ouvidos e não escutam? Não lembram
19 zeñtté Añí fañs ázar maincór lla fañs swá ruṭi báinggilám héñtte ruṭir tukuṛa ókkol ho báñir bóri loóila?”
19 dos cinco pães que eu parti para cinco mil pessoas? Quantos cestos cheios de pedaços vocês recolheram? Eles responderam: — Doze.
20 “Aró, zeñtté Añí sair ázar maincór lla háñt twa ruṭi báinggilám héñtte ruṭir tukuṛa ókkol ho lai bóri loóila?”
20 Jesus perguntou outra vez: Eles responderam: — Sete.
21 Baade Isá ye ítara re hoór de, “Tói tuáñra aijjó nó buzó dé?”
21 Então Jesus perguntou:
22 Tarfore ítara Betsáida farat aiccé. Aar maincé ek añdá manúc ore Isár hañse ainné, aní Íba re fóriyat goijjé de, yóggwa re súito.
22 Depois Jesus e os discípulos chegaram ao povoado de Betsaida. Algumas pessoas trouxeram um cego e pediram a Jesus que tocasse nele.
23 Íba ye añdá manúc cwa re át ot dóri farar baáre loigiyé, aar yóggwar suk ot sép dí baade Íbar duní át yóggwar uore dí fusár gorér de, “Tuñí kessú dekór né?”
23 Ele pegou o cego pela mão e o levou para fora do povoado. Então cuspiu, passou a saliva nos olhos do homem, pôs a mão sobre ele e perguntou:
24 Yóggwa ye uormikká saái hoór de, “Añí manúc ókkol dekír, ítara re saité gas áñṛer fán lager.”
24 O homem olhou e disse: — Vejo pessoas; elas parecem árvores, mas estão andando.
25 Isá ye abar Nizor át yóggwar suk ot diyé, hétunot yóggwa ek díyane saái táikke. Yóggwa agor ḍóilla gom óigiyoi, aar hárr kessú sáf-sáf góri dekí faijjé.
25 Jesus pôs outra vez as mãos sobre os olhos dele. Dessa vez o cego olhou firme e ficou curado; aí começou a ver tudo muito bem.
26 Baade Íba ye yóggwa re eén hoói gór ot duñraidiyé, “Farat úddwa no góillo.”
26 Em seguida, Jesus mandou o homem para casa e ordenou:
27 Isá ye Nizor cárit tun ore fúañti looi, Kaisáriya Filíppi elakar fara ókkol ot zaargói; foñt ot Íba ye cárit tun ottu fusár gorér de, “Maincé Añí hon bouli hoó?”
27 Depois Jesus e os seus discípulos foram para os povoados que ficam perto de Cesareia de Filipe. No caminho, ele lhes perguntou:
28 Ítara zuwab der de, “Tuñí bóle bápṭismadoya Yaháya; ar hodúne hoó de, nobi Eliyas; ar hodúne hoó de, nobi ókkol ottu honó eggwá.”
28 Os discípulos responderam: — Alguns dizem que o senhor é João Batista; outros, que é Elias; e outros, que é um dos
29 Tói Íba ye ítara ttu fusár gorér de, “Lekin tuáñra kii hoó, Añí hon?”
29 — E vocês? Quem vocês dizem que eu sou? — perguntou Jesus. — O senhor é o
30 Hétunot Íba ye ítara re nicót goijjé de, Íbar baabute honókiyo re no hoitó.
30 Então Jesus proibiu os discípulos de contarem isso a qualquer pessoa.
31 Yárbaade Isá ye ítara re endilla taalim diyat doijje, Manúc or Fua ttu hámaha boóut ḍóilla duk faa foribó; aar murubbi, ḍoóñr imam edde alem ókkol ottu inkar háibo; Íba re mariféla zaybo, montor tin din baade abar zinda óizayboi.
31 Jesus começou a ensinar os discípulos, dizendo: — O
32 Íba ye hotá híyan sáf-sáf góri hoiyé. Hétolla Fitore Íba re ekkinare loizai buzát doijje.
32 Jesus dizia isso com toda a clareza. Então Pedro o levou para um lado e começou a repreendê-lo.
33 Montor Isá fíri Nizor cárit tun or uzu saái Fitor ore jéjjeṛai hoór de, “Cóitan, Añr muúntu dur ó; kiyólla-hoilé tor díyan toh Allar gún or uzu no, bólke insán or gún or uzu.”
33 Jesus virou-se, olhou para os discípulos e repreendeu Pedro, dizendo:
34 Hétunot Íba ye Nizor cárit tun ore cóo manúc or dol ore matai hoór de, “Zodi honókiyo ttu Añr fisáli aitó monehoó, yóggwa ttu nizoré inkar gorífela foribó, aar nizor kúruc boói Añr fisáli dora foribó.
34 Aí Jesus chamou a multidão e os discípulos e disse:
35 Kiyólla-hoilé zee niki nizor zan basaitó saá, yóggwa ye híyan háraifelaibo; montor zee niki Añr edde kúchóbor or wasté nizor zan háraifele, yóggwa ye híyan basaifélaibo.
35 Pois quem põe os seus próprios interesses em primeiro lugar nunca terá a vida verdadeira; mas quem esquece a si mesmo por minha causa e por causa do
36 Kii laf óibo, zodi honókiye tamám duniyai faa, montor nizor zan nán háraifele?
36 O que adianta alguém ganhar o mundo inteiro, mas perder a vida verdadeira?
37 Insáne nizor zan or bodol kii dii faribó de asé?
37 Pois não há nada que poderá pagar para ter de volta essa vida.
38 Zee kiyé e zenákur edde gunágar manúc or bútore Añré lói edde Añr hotá re lói córma, yóggwa re lói Manúc or Fua yó córmaibo zeñtté Íba Nizor Baf or mohímaye pak fírista ókkol ore fúañti looi aibó.”
38 Portanto, se nesta época de incredulidade e maldade alguém tiver vergonha de mim e dos meus ensinamentos, então o Filho do Homem, quando vier na
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.