Marcos 8

rhgc (RHGC) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Hé din ókkol ot, zeñtté abar ḍoóñr ek dol manúc zoma óiye aar ítara ttu háito kessú nu accíl, Isá ye Íbar cárit tun ore matai hoór de,
1 Naqueles dias, havendo de novo uma grande multidão, e não tendo o que comer, chamou Jesus os discípulos e disse-lhes:
2 “Añr ttu manúc itará lla feṭfurer, kiyólla-hoilé itará Añr fúañti asé de tin din óiye aar itará ttu háito kessú nái.
2 Tenho compaixão da multidão, porque já faz três dias que eles estão comigo, e não têm o que comer.
3 Zodi Añí itará re gór ot waácca duñraidi, itará foñt ot matá gúrai forizaybói, kiyólla-hoilé itará ttu hodún bicí dur ottu aiccé de asé.”
3 Se eu os mandar em jejum para suas casas, desfalecerão no caminho; e alguns deles vieram de longe.
4 Íbar cárit tune zuwabe hoór de, “Montor manúc itará re feṭ bóri hábai bolla e bocóti-sára elakat hédun ruṭi hoṛé faibo?”
4 E seus discípulos lhe responderam: Donde poderá alguém satisfazê-los de pão aqui no deserto?
5 Isá ye ítara ttu fusár gorér de, “Tuáñra ttu ruṭi houwá asé?”
5 Perguntou-lhes Jesus: Quantos pães tendes? Responderam: Sete.
6 Íba ye manúc cún ore meṛit boitó hoiyé; baade háñt twa ruṭi gún looi Alla re cúkuriya goijjé, aar manúc cún ore dii bolla híin báñgi Nizor cárit tun ore diiyé, aar ítara manúc cún ore baṛidiyé.
6 Logo mandou ao povo que se sentasse no chão; e tomando os sete pães e havendo dado graças, partiu-os e os entregava a seus discípulos para que os distribuíssem; e eles os distribuíram pela multidão.
7 Ítara ttu houggwá gura mas óu accíl. Isá ye híin olla yó cúkuriya gorí yore, híin baṛidito cárit tun ore hoiyé.
7 Tinham também alguns peixinhos, os quais ele abençoou, e mandou que estes também fossem distribuídos.
8 Manúc cúne feṭ bóri háiye, baade ze tukuṛa ókkol basi accíl híin bóijje rár ḍoóñr lai loi háñt lai óiye.
8 Comeram, pois, e se fartaram; e dos pedaços que sobejavam levantaram sete alcofas.
9 Héṛe sair ázar foijjonto beṛaáin accíl. Yárbaade Íba ye ítara re bidai gorídiye,
9 Ora, eram cerca de quatro mil homens. E Jesus os despediu.
10 aar éhon or bútore Nizor cárit tun or fúañti noow ot uṛí Dalmanuta nam or ekkán elakat giiyégoi.
10 E, entrando logo no barco com seus discípulos, foi para as regiões de Dalmanuta.
11 Fore Féroci ókkol neeli aái Isá llói torkatorki diyat doijje. Ítara Íba re entán goríbar niyote, Íba ttu ekkán asmani nicán dabi goijjé.
11 Saíram os fariseus e começaram a discutir com ele, pedindo-lhe um sinal do céu, para o experimentarem.
12 Íba ye ḍoóñr góri niyác félai hoór de, “E zobanar maincé nicán dabi kiyá goré? Añí tuáñra re sóiyi hoóir, e zobanar maincóre honó nicán dahá no zaybo.”
12 Ele, suspirando profundamente em seu espírito, disse: Por que pede esta geração um sinal? Em verdade vos digo que a esta geração não será dado sinal algum.
13 Tói Íba ítara re eri, abar noow ot uṛí ḍiír okule giiyói.
13 E, deixando-os, tornou a embarcar e foi para o outro lado.
14 Aar cárit tun ottu ruṭi loizaité foóraigilgoi; noow ot mazé ítara ttu ekgwár túaro bicí ruṭi nu accíl.
14 Ora, eles se esqueceram de levar pão, e no barco não tinham consigo senão um pão.
15 Isá ye ítara re nicót gorér de, “Hóboroddar, Féroci ókkol or cúṭar ottu edde Hérud or cúṭar ottu úñciyar táikko.”
15 E Jesus ordenou-lhes, dizendo: Olhai, guardai-vos do fermento dos fariseus e do fermento de Herodes.
16 Hétunot ítara afós ot howáhoi gorér de, “Íba ye híyan hoór de añára ttu ruṭi nái de hétolla.”
16 Pelo que eles arrazoavam entre si porque não tinham pão.
17 Montor Isá ye híyan zani fari, ítara ttu fusár gorér de, “Tuáñra ttu ruṭi nái de híyan kiyá howáhoi gorór? Tuáñra kí aijjó ót nó foh yáh nó buzó? Tuáñrar dil aijjó doró dé?
17 E Jesus, percebendo isso, disse-lhes: Por que arrazoais por não terdes pão? não compreendeis ainda, nem entendeis? tendes o vosso coração endurecido?
18 Tuáñra suk tái no dekór dé? Aar han tái no fúnor dé? Tuáñra ttu monot nái ne,
18 Tendo olhos, não vedes? e tendo ouvidos, não ouvis? e não vos lembrais?
19 zeñtté Añí fañs ázar maincór lla fañs swá ruṭi báinggilám héñtte ruṭir tukuṛa ókkol ho báñir bóri loóila?”
19 Quando parti os cinco pães para os cinco mil, quantos cestos cheios de pedaços levantastes? Responderam-lhe: Doze.
20 “Aró, zeñtté Añí sair ázar maincór lla háñt twa ruṭi báinggilám héñtte ruṭir tukuṛa ókkol ho lai bóri loóila?”
20 E quando parti os sete para os quatro mil, quantas alcofas cheias de pedaços levantastes? Responderam-lhe: Sete.
21 Baade Isá ye ítara re hoór de, “Tói tuáñra aijjó nó buzó dé?”
21 E ele lhes disse: Não entendeis ainda?
22 Tarfore ítara Betsáida farat aiccé. Aar maincé ek añdá manúc ore Isár hañse ainné, aní Íba re fóriyat goijjé de, yóggwa re súito.
22 Então chegaram a Betsaída. E trouxeram-lhe um cego, e rogaram-lhe que o tocasse.
23 Íba ye añdá manúc cwa re át ot dóri farar baáre loigiyé, aar yóggwar suk ot sép dí baade Íbar duní át yóggwar uore dí fusár gorér de, “Tuñí kessú dekór né?”
23 Jesus, pois, tomou o cego pela mão, e o levou para fora da aldeia; e cuspindo-lhe nos olhos, e impondo-lhe as mãos, perguntou-lhe: Vês alguma coisa?
24 Yóggwa ye uormikká saái hoór de, “Añí manúc ókkol dekír, ítara re saité gas áñṛer fán lager.”
24 E, levantando ele os olhos, disse: Estou vendo os homens; porque como árvores os vejo andando.
25 Isá ye abar Nizor át yóggwar suk ot diyé, hétunot yóggwa ek díyane saái táikke. Yóggwa agor ḍóilla gom óigiyoi, aar hárr kessú sáf-sáf góri dekí faijjé.
25 Então tornou a pôr-lhe as mãos sobre os olhos; e ele, olhando atentamente, ficou restabelecido, pois já via nitidamente todas as coisas.
26 Baade Íba ye yóggwa re eén hoói gór ot duñraidiyé, “Farat úddwa no góillo.”
26 Depois o mandou para casa, dizendo: Mas não entres na aldeia.
27 Isá ye Nizor cárit tun ore fúañti looi, Kaisáriya Filíppi elakar fara ókkol ot zaargói; foñt ot Íba ye cárit tun ottu fusár gorér de, “Maincé Añí hon bouli hoó?”
27 E saiu Jesus com os seus discípulos para as aldeias de Cesaréia de Filipe, e no caminho interrogou os discípulos, dizendo: Quem dizem os homens que eu sou?
28 Ítara zuwab der de, “Tuñí bóle bápṭismadoya Yaháya; ar hodúne hoó de, nobi Eliyas; ar hodúne hoó de, nobi ókkol ottu honó eggwá.”
28 Responderam-lhe eles: Uns dizem: João, o Batista; outros: Elias; e ainda outros: Algum dos profetas.
29 Tói Íba ye ítara ttu fusár gorér de, “Lekin tuáñra kii hoó, Añí hon?”
29 Então lhes perguntou: Mas vós, quem dizeis que eu sou? Respondendo, Pedro lhe disse: Tu és o Cristo.
30 Hétunot Íba ye ítara re nicót goijjé de, Íbar baabute honókiyo re no hoitó.
30 E ordenou-lhes Jesus que a ninguém dissessem aquilo a respeito dele.
31 Yárbaade Isá ye ítara re endilla taalim diyat doijje, Manúc or Fua ttu hámaha boóut ḍóilla duk faa foribó; aar murubbi, ḍoóñr imam edde alem ókkol ottu inkar háibo; Íba re mariféla zaybo, montor tin din baade abar zinda óizayboi.
31 Começou então a ensinar-lhes que era necessário que o Filho do homem padecesse muitas coisas, que fosse rejeitado pelos anciãos e principais sacerdotes e pelos escribas, que fosse morto, e que depois de três dias ressurgisse.
32 Íba ye hotá híyan sáf-sáf góri hoiyé. Hétolla Fitore Íba re ekkinare loizai buzát doijje.
32 E isso dizia abertamente. Ao que Pedro, tomando-o à parte, começou a repreendê-lo.
33 Montor Isá fíri Nizor cárit tun or uzu saái Fitor ore jéjjeṛai hoór de, “Cóitan, Añr muúntu dur ó; kiyólla-hoilé tor díyan toh Allar gún or uzu no, bólke insán or gún or uzu.”
33 Mas ele, virando-se olhando para seus discípulos, repreendeu a Pedro, dizendo: Para trás de mim, Satanás; porque não cuidas das coisas que são de Deus, mas sim das que são dos homens.
34 Hétunot Íba ye Nizor cárit tun ore cóo manúc or dol ore matai hoór de, “Zodi honókiyo ttu Añr fisáli aitó monehoó, yóggwa ttu nizoré inkar gorífela foribó, aar nizor kúruc boói Añr fisáli dora foribó.
34 E chamando a si a multidão com os discípulos, disse-lhes: Se alguém quer vir após mim, negue-se a si mesmo, tome a sua cruz, e siga-me.
35 Kiyólla-hoilé zee niki nizor zan basaitó saá, yóggwa ye híyan háraifelaibo; montor zee niki Añr edde kúchóbor or wasté nizor zan háraifele, yóggwa ye híyan basaifélaibo.
35 Pois quem quiser salvar a sua vida, perdê-la-á; mas quem perder a sua vida por amor de mim e do evangelho, salvá-la-á.
36 Kii laf óibo, zodi honókiye tamám duniyai faa, montor nizor zan nán háraifele?
36 Pois que aproveita ao homem ganhar o mundo inteiro e perder a sua vida?
37 Insáne nizor zan or bodol kii dii faribó de asé?
37 Ou que diria o homem em troca da sua vida?
38 Zee kiyé e zenákur edde gunágar manúc or bútore Añré lói edde Añr hotá re lói córma, yóggwa re lói Manúc or Fua yó córmaibo zeñtté Íba Nizor Baf or mohímaye pak fírista ókkol ore fúañti looi aibó.”
38 Porquanto, qualquer que, entre esta geração adúltera e pecadora, se envergonhar de mim e das minhas palavras, também dele se envergonhará o Filho do homem quando vier na glória de seu Pai com os santos anjos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.