Marcos 8

rhgc (RHGC) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Hé din ókkol ot, zeñtté abar ḍoóñr ek dol manúc zoma óiye aar ítara ttu háito kessú nu accíl, Isá ye Íbar cárit tun ore matai hoór de,
1 Naqueles dias, quando outra vez se reuniu grande multidão, e não tendo eles o que comer, chamou Jesus os discípulos e lhes disse:
2 “Añr ttu manúc itará lla feṭfurer, kiyólla-hoilé itará Añr fúañti asé de tin din óiye aar itará ttu háito kessú nái.
2 Tenho compaixão desta gente, porque há três dias que permanecem comigo e não têm o que comer.
3 Zodi Añí itará re gór ot waácca duñraidi, itará foñt ot matá gúrai forizaybói, kiyólla-hoilé itará ttu hodún bicí dur ottu aiccé de asé.”
3 Se eu os despedir para suas casas, em jejum, desfalecerão pelo caminho; e alguns deles vieram de longe.
4 Íbar cárit tune zuwabe hoór de, “Montor manúc itará re feṭ bóri hábai bolla e bocóti-sára elakat hédun ruṭi hoṛé faibo?”
4 Mas os seus discípulos lhe responderam: Donde poderá alguém fartá-los de pão neste deserto?
5 Isá ye ítara ttu fusár gorér de, “Tuáñra ttu ruṭi houwá asé?”
5 E Jesus lhes perguntou: Quantos pães tendes? Responderam eles: Sete.
6 Íba ye manúc cún ore meṛit boitó hoiyé; baade háñt twa ruṭi gún looi Alla re cúkuriya goijjé, aar manúc cún ore dii bolla híin báñgi Nizor cárit tun ore diiyé, aar ítara manúc cún ore baṛidiyé.
6 Ordenou ao povo que se assentasse no chão. E, tomando os sete pães, partiu-os, após ter dado graças, e os deu a seus discípulos, para que estes os distribuíssem, repartindo entre o povo.
7 Ítara ttu houggwá gura mas óu accíl. Isá ye híin olla yó cúkuriya gorí yore, híin baṛidito cárit tun ore hoiyé.
7 Tinham também alguns peixinhos; e, abençoando-os, mandou que estes igualmente fossem distribuídos.
8 Manúc cúne feṭ bóri háiye, baade ze tukuṛa ókkol basi accíl híin bóijje rár ḍoóñr lai loi háñt lai óiye.
8 Comeram e se fartaram; e dos pedaços restantes recolheram sete cestos.
9 Héṛe sair ázar foijjonto beṛaáin accíl. Yárbaade Íba ye ítara re bidai gorídiye,
9 Eram cerca de quatro mil homens. Então, Jesus os despediu.
10 aar éhon or bútore Nizor cárit tun or fúañti noow ot uṛí Dalmanuta nam or ekkán elakat giiyégoi.
10 Logo a seguir, tendo embarcado juntamente com seus discípulos, partiu para as regiões de Dalmanuta.
11 Fore Féroci ókkol neeli aái Isá llói torkatorki diyat doijje. Ítara Íba re entán goríbar niyote, Íba ttu ekkán asmani nicán dabi goijjé.
11 E, saindo os fariseus, puseram-se a discutir com ele; e, tentando-o, pediram-lhe um sinal do céu.
12 Íba ye ḍoóñr góri niyác félai hoór de, “E zobanar maincé nicán dabi kiyá goré? Añí tuáñra re sóiyi hoóir, e zobanar maincóre honó nicán dahá no zaybo.”
12 Jesus, porém, arrancou do íntimo do seu espírito um gemido e disse: Por que pede esta geração um sinal? Em verdade vos digo que a esta geração não se lhe dará sinal algum.
13 Tói Íba ítara re eri, abar noow ot uṛí ḍiír okule giiyói.
13 E, deixando-os, tornou a embarcar e foi para o outro lado.
14 Aar cárit tun ottu ruṭi loizaité foóraigilgoi; noow ot mazé ítara ttu ekgwár túaro bicí ruṭi nu accíl.
14 Ora, aconteceu que eles se esqueceram de levar pães e, no barco, não tinham consigo senão um só.
15 Isá ye ítara re nicót gorér de, “Hóboroddar, Féroci ókkol or cúṭar ottu edde Hérud or cúṭar ottu úñciyar táikko.”
15 Preveniu-os Jesus, dizendo: Vede, guardai-vos do fermento dos fariseus e do fermento de Herodes.
16 Hétunot ítara afós ot howáhoi gorér de, “Íba ye híyan hoór de añára ttu ruṭi nái de hétolla.”
16 E eles discorriam entre si: É que não temos pão.
17 Montor Isá ye híyan zani fari, ítara ttu fusár gorér de, “Tuáñra ttu ruṭi nái de híyan kiyá howáhoi gorór? Tuáñra kí aijjó ót nó foh yáh nó buzó? Tuáñrar dil aijjó doró dé?
17 Jesus, percebendo-o, lhes perguntou: Por que discorreis sobre o não terdes pão? Ainda não considerastes, nem compreendestes? Tendes o coração endurecido?
18 Tuáñra suk tái no dekór dé? Aar han tái no fúnor dé? Tuáñra ttu monot nái ne,
18 Tendo olhos, não vedes? E, tendo ouvidos, não ouvis? Não vos lembrais
19 zeñtté Añí fañs ázar maincór lla fañs swá ruṭi báinggilám héñtte ruṭir tukuṛa ókkol ho báñir bóri loóila?”
19 de quando parti os cinco pães para os cinco mil, quantos cestos cheios de pedaços recolhestes? Responderam eles: Doze!
20 “Aró, zeñtté Añí sair ázar maincór lla háñt twa ruṭi báinggilám héñtte ruṭir tukuṛa ókkol ho lai bóri loóila?”
20 E de quando parti os sete pães para os quatro mil, quantos cestos cheios de pedaços recolhestes? Responderam: Sete!
21 Baade Isá ye ítara re hoór de, “Tói tuáñra aijjó nó buzó dé?”
21 Ao que lhes disse Jesus: Não compreendeis ainda?
22 Tarfore ítara Betsáida farat aiccé. Aar maincé ek añdá manúc ore Isár hañse ainné, aní Íba re fóriyat goijjé de, yóggwa re súito.
22 Então, chegaram a Betsaida; e lhe trouxeram um cego, rogando-lhe que o tocasse.
23 Íba ye añdá manúc cwa re át ot dóri farar baáre loigiyé, aar yóggwar suk ot sép dí baade Íbar duní át yóggwar uore dí fusár gorér de, “Tuñí kessú dekór né?”
23 Jesus, tomando o cego pela mão, levou-o para fora da aldeia e, aplicando-lhe saliva aos olhos e impondo-lhe as mãos, perguntou-lhe: Vês alguma coisa?
24 Yóggwa ye uormikká saái hoór de, “Añí manúc ókkol dekír, ítara re saité gas áñṛer fán lager.”
24 Este, recobrando a vista, respondeu: Vejo os homens, porque como árvores os vejo, andando.
25 Isá ye abar Nizor át yóggwar suk ot diyé, hétunot yóggwa ek díyane saái táikke. Yóggwa agor ḍóilla gom óigiyoi, aar hárr kessú sáf-sáf góri dekí faijjé.
25 Então, novamente lhe pôs as mãos nos olhos, e ele, passando a ver claramente, ficou restabelecido; e tudo distinguia de modo perfeito.
26 Baade Íba ye yóggwa re eén hoói gór ot duñraidiyé, “Farat úddwa no góillo.”
26 E mandou-o Jesus embora para casa, recomendando-lhe: Não entres na aldeia.
27 Isá ye Nizor cárit tun ore fúañti looi, Kaisáriya Filíppi elakar fara ókkol ot zaargói; foñt ot Íba ye cárit tun ottu fusár gorér de, “Maincé Añí hon bouli hoó?”
27 Então, Jesus e os seus discípulos partiram para as aldeias de Cesareia de Filipe; e, no caminho, perguntou-lhes: Quem dizem os homens que sou eu?
28 Ítara zuwab der de, “Tuñí bóle bápṭismadoya Yaháya; ar hodúne hoó de, nobi Eliyas; ar hodúne hoó de, nobi ókkol ottu honó eggwá.”
28 E responderam: João Batista; outros: Elias; mas outros: Algum dos profetas.
29 Tói Íba ye ítara ttu fusár gorér de, “Lekin tuáñra kii hoó, Añí hon?”
29 Então, lhes perguntou: Mas vós, quem dizeis que eu sou? Respondendo, Pedro lhe disse: Tu és o Cristo.
30 Hétunot Íba ye ítara re nicót goijjé de, Íbar baabute honókiyo re no hoitó.
30 Advertiu-os Jesus de que a ninguém dissessem tal coisa a seu respeito.
31 Yárbaade Isá ye ítara re endilla taalim diyat doijje, Manúc or Fua ttu hámaha boóut ḍóilla duk faa foribó; aar murubbi, ḍoóñr imam edde alem ókkol ottu inkar háibo; Íba re mariféla zaybo, montor tin din baade abar zinda óizayboi.
31 Então, começou ele a ensinar-lhes que era necessário que o Filho do Homem sofresse muitas coisas, fosse rejeitado pelos anciãos, pelos principais sacerdotes e pelos escribas, fosse morto e que, depois de três dias, ressuscitasse.
32 Íba ye hotá híyan sáf-sáf góri hoiyé. Hétolla Fitore Íba re ekkinare loizai buzát doijje.
32 E isto ele expunha claramente. Mas Pedro, chamando-o à parte, começou a reprová-lo.
33 Montor Isá fíri Nizor cárit tun or uzu saái Fitor ore jéjjeṛai hoór de, “Cóitan, Añr muúntu dur ó; kiyólla-hoilé tor díyan toh Allar gún or uzu no, bólke insán or gún or uzu.”
33 Jesus, porém, voltou-se e, fitando os seus discípulos, repreendeu a Pedro e disse: Arreda, Satanás! Porque não cogitas das coisas de Deus, e sim das dos homens.
34 Hétunot Íba ye Nizor cárit tun ore cóo manúc or dol ore matai hoór de, “Zodi honókiyo ttu Añr fisáli aitó monehoó, yóggwa ttu nizoré inkar gorífela foribó, aar nizor kúruc boói Añr fisáli dora foribó.
34 Então, convocando a multidão e juntamente os seus discípulos, disse-lhes: Se alguém quer vir após mim, a si mesmo se negue, tome a sua cruz e siga-me.
35 Kiyólla-hoilé zee niki nizor zan basaitó saá, yóggwa ye híyan háraifelaibo; montor zee niki Añr edde kúchóbor or wasté nizor zan háraifele, yóggwa ye híyan basaifélaibo.
35 Quem quiser, pois, salvar a sua vida perdê-la-á; e quem perder a vida por causa de mim e do evangelho salvá-la-á.
36 Kii laf óibo, zodi honókiye tamám duniyai faa, montor nizor zan nán háraifele?
36 Que aproveita ao homem ganhar o mundo inteiro e perder a sua alma?
37 Insáne nizor zan or bodol kii dii faribó de asé?
37 Que daria um homem em troca de sua alma?
38 Zee kiyé e zenákur edde gunágar manúc or bútore Añré lói edde Añr hotá re lói córma, yóggwa re lói Manúc or Fua yó córmaibo zeñtté Íba Nizor Baf or mohímaye pak fírista ókkol ore fúañti looi aibó.”
38 Porque qualquer que, nesta geração adúltera e pecadora, se envergonhar de mim e das minhas palavras, também o Filho do Homem se envergonhará dele, quando vier na glória de seu Pai com os santos anjos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.