Marcos 5

rhgc (RHGC) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Yárbaade ítara ḍiír okule Geraséni ókkol or mulluk ot foóñicce.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 Zeñtté Isá noow ttu laimmé, éhon-éhon ezzon hóraf jine-faiya manúc hobor ottu neeli aái Íba llói dola óiye.
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 Yóggwa tákito de óilde hobor ókkol ot; honókiye yóggwa re bañdí rakí no faitto, síyol lói úddwa no faitto.
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 Yóggwa re boóut bar berí edde síyol lói bañdí raká gíyl, montor yóggwa ye síyol ókkol sírifelaito, aar berí ókkol hán-hán gorífelaito. Honókiye yóggwa re sóoñli rakí no faitto.
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 Yóggwa hámica raite dine hobore-hobore edde faáre-faáre guzorat tákito, aar nizoré nize fattór lói haṛitó.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 Zeñtté yóggwa ye Isá re dur ottu lóti deikké, duñri zai Íba re sóida goijjé.
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 Yóggwa ye eggwá ḍoóñr abase guzori hoór de, “Ó Isá, Alla Tálar Fua, Tuáñr ttu añr llói kii ham asé? Allar wasté añré toziya no diyó.”
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 Kiyólla-hoilé Isá ye yóggwa re hoiyé de, “Héy hóraf jin, manúc cwa ttu neeliai.”
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Isá ye yóggwa ttu fusár gorér de, “Tor nam kii?”
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Tarfore yóggwa ye Íba re becábicí fóriyat goijjé de, híin ore hé elaka ttu duñrai no di bolla.
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 Héṛe faár or hañsat ḍoóñr ek zák cúwor sorer de accíl.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Bút tune Íba re fóriyat gorér de, “Añára re oh cúwor gún or bútore duñraido, zeéne añára híin or bútore góli fari.”
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 Isá ye ezazot diyé rár, hóraf jin nún neeli cúwor gún or bútore góillegoi; tói zák kwa faár or haindá báy zure ḍiít duñrdiyé, aar héṛe ḍufí morigiyói. Hé zák kwat tokoriban dui ázar cúwor accíl.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Cúwor soroya gún duñrdiyé, aar cóor ot edde gang zagat híyan hóbor díye. Baade manúc ókkole kii óiye de saitó neeillé.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 Ítara Isár héṛe aiccé, aar dekér de, búte-faáil de, yáni jin or zák accíl de manúc cwa Íbar ḍáke boiṛá, hoor findá aar sóiyi úñice asé; hétunot ítara ḍooraigiyói.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Zetará hé maamela gán deikké ítara búte-faáil de manúc cwar uore kii óiye de híyan manúc ítara re zanaiyé, héndilla cúwor gún or baabute yó zanaiyé.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Baade manúc ókkole Isá re ítarar elaka ttu zaitogói bicí aros gorát doijje.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Íba noow ot uṛérgoi de októt, búte-faáil de manúc cwa ye Íbar fúañti zai bolla fóriyat goijjíl.
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Lekin Isá ye yóggwa re ezazot nó deh, bólke hoiyé de, “Tuñí tuáñr gór ot zoogói aar maincóre zanogói de, Mabude tuáñr lla hottór ḍoóñr ham goijjé, aar tuáñr uore hotó rahám goijjé.”
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Baade yóggwa giiyégoi, aar Isá ye yóggwa lla ze ḍoóñr ham goijjé híin Dekapólis elakat boiyan gorát doijje; híin fúnile beggúne taajup óito.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 Zeñtté Isá abar noow ot gori ḍiír oh hañsat faráiye, ḍoóñr ek dol manúc Íba re gíri zoma óiye, aar Íba ḍiír hañsat accíl.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Hétunot mujilíc-hánar sóddar ézzon héṛe aiccé, zibár nam Záiras. Yóggwa ye Isá re dekí Íbar foot foijjé,
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 aar fóriyat gorér de, “Añr gura zérfua wa moron-moron óiye; meérbani góri aái Tuáñr át tan híbar uore doogái, zeéne híba gom óizagoi aar basi táke.”
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Hétunot Isá yóggwar fúañti rowana loiyé.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Héṛe eggwá mayafua accíl, zibá ttu kúnzari zár de baró bosór óiye.
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 Híba ye boóut ḍakṭor ókkol or hañsóttu bicí tokolif bordac goijjíl, aar nizor ttu accíl de beggún hóssa gorífelai baade yo honó fáida nó óiyo, bólke biyaram aró barígilgoi.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Zeñtté híba ye Isár baabute fúinne, manúc or dol lwár bútore góli Isár fisór ttu aái Íbar hoor súiye,
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 kiyólla-hoilé híba ye báippil de, “Añí siríf Íbar hoor súi faille gom óizaiyumboi.”
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 Tói éhon or bútore híbar kúnzari bon óigiyoi, aar híba biyaram ottu gom óigiyoi de híyan nizor jisím ot maásus gorí faijjé.
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Aar éhon-éhon Isá ye zani faijjé de, Íba ttu kudurut neeillé. Íba ye manúc or dol or bútore sairómikka saái hoór de, “Añr hoor hone súiye?”
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Íbar cárit tune hoór de, “Tuñí toh dekór, manúc ókkole Tuáñre ṭélaṭeli gorér de, aar Tuñí keéngori hoór de, ‘Añré hone súiye?’ ”
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Lekin hé ham goijjé de híba re sai bolla Isá sairómikka saát accíl.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Montor mayafua wa ye nizor hálot kii óiye de zani, ḍoore hafi-hafi aái Isár muúntu uúiñtoi foijjé, aar Íba re fura hákikot zanaáil.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Isá ye híba re hoór de, “O zíi, tor imane toré gom goijjé. Cántir sáañte zaagói, tor ttu e biyaram ar no óuk.”
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Íba hotá howát accíl de októt, mujilíc-hánar sóddar gwar gór ottu hoozzon manúc aái hoór de, “Tuáñr zíi zuraigiyói; Ustat ore ar kiyá ferecan gorór?”
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Montor Isá ye ítarar hotár uzu díyan no di mujilíc-hánar sóddar gwá re hoór de, “No ḍooraiyó; siríf biccác goró.”
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 Tarfore Íba ye Fitor, Yakub, edde Yakub or bái Yohánna re bade ar honókiyo re Íbar fúañti zaito nó deh.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Ítara zeñtté mujilíc-hánar sóddar gwar gór ot foóñicce, Íba ye dekér de, héṛe holholar, aar manúc ókkole ḍoóñr-ḍoóñr góri hañdahaṛi edde bilak gorér.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 Íba ye bútore zai ítara re hoór de, “Tuáñra uzor edde hañdahaṛi kiyá gorór? E fua wa moijjé de no, bólke gúm zar deh.”
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Hétunot ítara Íba re lói áñcat doijje, lekin Íba ye beggún ore neelaidi mayafuar bafmaa re edde Íbar fúañti accíl de cárit tun ore lói, fua wa asé de kamárat góille.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Aar zérfua war át dóri híba re hoór de, “Ṭalita kum,” ziyán or torjuma óilde, “Gura futúni, Añí toré hoóir, uṭ.”
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Éhon zérfua wa uṛí áñṛat doijje, kiyólla-hoilé híbar boc accíl baró bosór. Híyane ítara ebbe taajup óigiyoi.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 Íba ye ítara re horagori hókum díye de, híyan or baabute honókiyo re no zanai bolla, aar hoiyé de, háito híba re kessú dii bolla.
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.