Marcos 5
rhgc (RHGC) vs BKJ
1 Yárbaade ítara ḍiír okule Geraséni ókkol or mulluk ot foóñicce.
1 E eles chegaram ao outro lado do mar, à terra dos gadarenos.
2 Zeñtté Isá noow ttu laimmé, éhon-éhon ezzon hóraf jine-faiya manúc hobor ottu neeli aái Íba llói dola óiye.
2 E, saindo ele do barco, imediatamente veio ao encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 Yóggwa tákito de óilde hobor ókkol ot; honókiye yóggwa re bañdí rakí no faitto, síyol lói úddwa no faitto.
3 o qual tinha sua morada nos sepulcros; e nenhum homem podia prendê-lo, não, nem com correntes;
4 Yóggwa re boóut bar berí edde síyol lói bañdí raká gíyl, montor yóggwa ye síyol ókkol sírifelaito, aar berí ókkol hán-hán gorífelaito. Honókiye yóggwa re sóoñli rakí no faitto.
4 porque, tendo sido ele muitas vezes preso com grilhões e correntes, e as correntes foram por ele arrancadas, e os grilhões quebrados em partes, e nenhum homem podia amansá-lo.
5 Yóggwa hámica raite dine hobore-hobore edde faáre-faáre guzorat tákito, aar nizoré nize fattór lói haṛitó.
5 E sempre, noite e dia, ele estava nos montes, e nos sepulcros, gritando, e cortando-se com pedras.
6 Zeñtté yóggwa ye Isá re dur ottu lóti deikké, duñri zai Íba re sóida goijjé.
6 Mas quando ele viu Jesus ao longe, correu e adorou-o,
7 Yóggwa ye eggwá ḍoóñr abase guzori hoór de, “Ó Isá, Alla Tálar Fua, Tuáñr ttu añr llói kii ham asé? Allar wasté añré toziya no diyó.”
7 e, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 Kiyólla-hoilé Isá ye yóggwa re hoiyé de, “Héy hóraf jin, manúc cwa ttu neeliai.”
8 Pois ele lhe dizia: Sai deste homem, espírito imundo.
9 Isá ye yóggwa ttu fusár gorér de, “Tor nam kii?”
9 E ele perguntou-lhe: Qual é o teu nome? E lhe respondeu, dizendo: Meu nome é Legião, porque somos muitos.
10 Tarfore yóggwa ye Íba re becábicí fóriyat goijjé de, híin ore hé elaka ttu duñrai no di bolla.
10 E pedia-lhe muito que não os enviasse para fora daquela terra.
11 Héṛe faár or hañsat ḍoóñr ek zák cúwor sorer de accíl.
11 Ora, estavam ali perto nos montes, uma grande manada de porcos se alimentando.
12 Bút tune Íba re fóriyat gorér de, “Añára re oh cúwor gún or bútore duñraido, zeéne añára híin or bútore góli fari.”
12 E todos os demônios lhe pediram, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que possamos entrar neles.
13 Isá ye ezazot diyé rár, hóraf jin nún neeli cúwor gún or bútore góillegoi; tói zák kwa faár or haindá báy zure ḍiít duñrdiyé, aar héṛe ḍufí morigiyói. Hé zák kwat tokoriban dui ázar cúwor accíl.
13 E imediatamente Jesus lhes deu permissão. E os espíritos imundos saíram, e entraram nos porcos; e a manada desceu violentamente pelo declive para o mar, (eram cerca de dois mil); e eles se afogaram no mar.
14 Cúwor soroya gún duñrdiyé, aar cóor ot edde gang zagat híyan hóbor díye. Baade manúc ókkole kii óiye de saitó neeillé.
14 E os que apascentavam os porcos fugiram, e o anunciaram na cidade e nos campos; e eles saíram para ver o que havia acontecido.
15 Ítara Isár héṛe aiccé, aar dekér de, búte-faáil de, yáni jin or zák accíl de manúc cwa Íbar ḍáke boiṛá, hoor findá aar sóiyi úñice asé; hétunot ítara ḍooraigiyói.
15 E eles foram até Jesus, e viram aquele que fora possuído pelo demônio, e tivera a legião, assentado, vestido e em perfeito juízo; e eles ficaram com medo.
16 Zetará hé maamela gán deikké ítara búte-faáil de manúc cwar uore kii óiye de híyan manúc ítara re zanaiyé, héndilla cúwor gún or baabute yó zanaiyé.
16 E os que tinham visto isso, contaram-lhes o que acontecera ao possuído pelo demônio, e também acerca dos porcos.
17 Baade manúc ókkole Isá re ítarar elaka ttu zaitogói bicí aros gorát doijje.
17 E eles começaram a suplicar-lhe para que saísse das suas regiões.
18 Íba noow ot uṛérgoi de októt, búte-faáil de manúc cwa ye Íbar fúañti zai bolla fóriyat goijjíl.
18 E, entrando ele no barco, suplicava-lhe o que fora possuído pelo demônio que pudesse estar com ele.
19 Lekin Isá ye yóggwa re ezazot nó deh, bólke hoiyé de, “Tuñí tuáñr gór ot zoogói aar maincóre zanogói de, Mabude tuáñr lla hottór ḍoóñr ham goijjé, aar tuáñr uore hotó rahám goijjé.”
19 Todavia, Jesus não o permitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para teus amigos, e anuncia-lhes quão grandes coisas o Senhor te fez, e como teve compaixão de ti.
20 Baade yóggwa giiyégoi, aar Isá ye yóggwa lla ze ḍoóñr ham goijjé híin Dekapólis elakat boiyan gorát doijje; híin fúnile beggúne taajup óito.
20 E ele partiu, e começou a divulgar em Decápolis quão grandes coisas Jesus lhe fizera; e todos os homens se maravilharam.
21 Zeñtté Isá abar noow ot gori ḍiír oh hañsat faráiye, ḍoóñr ek dol manúc Íba re gíri zoma óiye, aar Íba ḍiír hañsat accíl.
21 E, passando Jesus outra vez com o barco para o outro lado, ajuntaram-se a ele muitas pessoas; e ele estava junto do mar.
22 Hétunot mujilíc-hánar sóddar ézzon héṛe aiccé, zibár nam Záiras. Yóggwa ye Isá re dekí Íbar foot foijjé,
22 E eis que chegou um dos governantes da sinagoga, por nome Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos seus pés,
23 aar fóriyat gorér de, “Añr gura zérfua wa moron-moron óiye; meérbani góri aái Tuáñr át tan híbar uore doogái, zeéne híba gom óizagoi aar basi táke.”
23 e rogava-lhe muito, dizendo: Minha filhinha jaz à beira da morte: Rogo-te, venhas e lhe imponhas as mãos, para que ela seja curada, e ela viverá.
24 Hétunot Isá yóggwar fúañti rowana loiyé.
24 E Jesus foi com ele, e muitas pessoas o seguiam, e o apertavam.
25 Héṛe eggwá mayafua accíl, zibá ttu kúnzari zár de baró bosór óiye.
25 E certa mulher, vítima de um fluxo de sangue havia doze anos,
26 Híba ye boóut ḍakṭor ókkol or hañsóttu bicí tokolif bordac goijjíl, aar nizor ttu accíl de beggún hóssa gorífelai baade yo honó fáida nó óiyo, bólke biyaram aró barígilgoi.
26 e tinha sofrido muitas coisas de muitos médicos, e tinha gasto tudo o que ela tinha, e não havia melhorado, mas antes cada vez pior.
27 Zeñtté híba ye Isár baabute fúinne, manúc or dol lwár bútore góli Isár fisór ttu aái Íbar hoor súiye,
27 Quando ela tinha ouvido falar de Jesus, veio por detrás comprimida , e tocou na sua veste.
28 kiyólla-hoilé híba ye báippil de, “Añí siríf Íbar hoor súi faille gom óizaiyumboi.”
28 Porque ela dizia: Se eu somente tocar nas suas vestes eu serei sã.
29 Tói éhon or bútore híbar kúnzari bon óigiyoi, aar híba biyaram ottu gom óigiyoi de híyan nizor jisím ot maásus gorí faijjé.
29 E imediatamente a fonte do seu sangue secou, e ela sentiu no seu corpo já estar curada daquela aflição.
30 Aar éhon-éhon Isá ye zani faijjé de, Íba ttu kudurut neeillé. Íba ye manúc or dol or bútore sairómikka saái hoór de, “Añr hoor hone súiye?”
30 E Jesus, no mesmo instante sabendo que saíra virtude de si mesmo, voltou-se para a multidão, e disse: Quem tocou nas minhas vestes?
31 Íbar cárit tune hoór de, “Tuñí toh dekór, manúc ókkole Tuáñre ṭélaṭeli gorér de, aar Tuñí keéngori hoór de, ‘Añré hone súiye?’ ”
31 E disseram-lhe os seus discípulos: Tu vês que a multidão te aperta, e dizes: Quem me tocou?
32 Lekin hé ham goijjé de híba re sai bolla Isá sairómikka saát accíl.
32 E ele olhava em redor para ver aquela que tinha feito isso.
33 Montor mayafua wa ye nizor hálot kii óiye de zani, ḍoore hafi-hafi aái Isár muúntu uúiñtoi foijjé, aar Íba re fura hákikot zanaáil.
33 Mas a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que foi feito a ela, aproximou-se, e caiu no chão diante dele, e disse-lhe toda a verdade.
34 Isá ye híba re hoór de, “O zíi, tor imane toré gom goijjé. Cántir sáañte zaagói, tor ttu e biyaram ar no óuk.”
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te sarou; vai-te em paz, e sê curada desta tua aflição.
35 Íba hotá howát accíl de októt, mujilíc-hánar sóddar gwar gór ottu hoozzon manúc aái hoór de, “Tuáñr zíi zuraigiyói; Ustat ore ar kiyá ferecan gorór?”
35 Enquanto ele ainda falava, vieram alguns da casa do governante da sinagoga, a quem disseram: A tua filha está morta; porque ainda incomodas o Mestre?
36 Montor Isá ye ítarar hotár uzu díyan no di mujilíc-hánar sóddar gwá re hoór de, “No ḍooraiyó; siríf biccác goró.”
36 Mas Jesus, tão logo ouviu essas palavras, disse ao governante da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Tarfore Íba ye Fitor, Yakub, edde Yakub or bái Yohánna re bade ar honókiyo re Íbar fúañti zaito nó deh.
37 E ele não permitiu que nenhum homem o seguisse, senão Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Ítara zeñtté mujilíc-hánar sóddar gwar gór ot foóñicce, Íba ye dekér de, héṛe holholar, aar manúc ókkole ḍoóñr-ḍoóñr góri hañdahaṛi edde bilak gorér.
38 E, tendo chegado à casa do governante da sinagoga, viu o alvoroço, e os que choravam e pranteavam muito.
39 Íba ye bútore zai ítara re hoór de, “Tuáñra uzor edde hañdahaṛi kiyá gorór? E fua wa moijjé de no, bólke gúm zar deh.”
39 E ele entrando, disse-lhes: Por que fazeis alvoroço e chorais? A menina não está morta, mas dorme.
40 Hétunot ítara Íba re lói áñcat doijje, lekin Íba ye beggún ore neelaidi mayafuar bafmaa re edde Íbar fúañti accíl de cárit tun ore lói, fua wa asé de kamárat góille.
40 E riam-se dele. Ele, porém, tendo feito sair a todos, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele estavam, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Aar zérfua war át dóri híba re hoór de, “Ṭalita kum,” ziyán or torjuma óilde, “Gura futúni, Añí toré hoóir, uṭ.”
41 E ele tomando a menina pela mão, disse-lhe: Talita cumi; que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 Éhon zérfua wa uṛí áñṛat doijje, kiyólla-hoilé híbar boc accíl baró bosór. Híyane ítara ebbe taajup óigiyoi.
42 E imediatamente a menina se levantou, e andava, pois ela tinha doze anos. E eles assombraram-se com grande espanto.
43 Íba ye ítara re horagori hókum díye de, híyan or baabute honókiyo re no zanai bolla, aar hoiyé de, háito híba re kessú dii bolla.
43 E ele ordenou-lhes expressamente que nenhum homem soubesse; e mandou que lhe dessem alguma coisa para ela comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.