Marcos 5

rhgc (RHGC) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Yárbaade ítara ḍiír okule Geraséni ókkol or mulluk ot foóñicce.
1 Jesus e os discípulos chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Zeñtté Isá noow ttu laimmé, éhon-éhon ezzon hóraf jine-faiya manúc hobor ottu neeli aái Íba llói dola óiye.
2 Ao desembarcar, logo um homem possuído de espírito imundo veio dos túmulos ao encontro de Jesus.
3 Yóggwa tákito de óilde hobor ókkol ot; honókiye yóggwa re bañdí rakí no faitto, síyol lói úddwa no faitto.
3 Esse homem vivia nos túmulos, e ninguém podia prendê-lo, nem mesmo com correntes.
4 Yóggwa re boóut bar berí edde síyol lói bañdí raká gíyl, montor yóggwa ye síyol ókkol sírifelaito, aar berí ókkol hán-hán gorífelaito. Honókiye yóggwa re sóoñli rakí no faitto.
4 Porque, tendo sido muitas vezes preso com correntes e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e as correntes foram despedaçadas. E ninguém conseguia dominá-lo.
5 Yóggwa hámica raite dine hobore-hobore edde faáre-faáre guzorat tákito, aar nizoré nize fattór lói haṛitó.
5 Andava sempre, de noite e de dia, gritando por entre os túmulos e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Zeñtté yóggwa ye Isá re dur ottu lóti deikké, duñri zai Íba re sóida goijjé.
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e prostrou-se diante dele,
7 Yóggwa ye eggwá ḍoóñr abase guzori hoór de, “Ó Isá, Alla Tálar Fua, Tuáñr ttu añr llói kii ham asé? Allar wasté añré toziya no diyó.”
7 gritando em alta voz: — O que você quer comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Por Deus, peço-lhe que não me atormente!
8 Kiyólla-hoilé Isá ye yóggwa re hoiyé de, “Héy hóraf jin, manúc cwa ttu neeliai.”
8 Ele disse isto, porque Jesus tinha dito a ele: “Espírito imundo, saia desse homem!”
9 Isá ye yóggwa ttu fusár gorér de, “Tor nam kii?”
9 Então Jesus lhe perguntou: Ele respondeu: — Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Tarfore yóggwa ye Íba re becábicí fóriyat goijjé de, híin ore hé elaka ttu duñrai no di bolla.
10 E pediu-lhe com insistência que não os mandasse para fora do país.
11 Héṛe faár or hañsat ḍoóñr ek zák cúwor sorer de accíl.
11 Ora, uma grande manada de porcos estava pastando ali pelo monte.
12 Bút tune Íba re fóriyat gorér de, “Añára re oh cúwor gún or bútore duñraido, zeéne añára híin or bútore góli fari.”
12 E os espíritos imundos pediram a Jesus: — Mande-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Isá ye ezazot diyé rár, hóraf jin nún neeli cúwor gún or bútore góillegoi; tói zák kwa faár or haindá báy zure ḍiít duñrdiyé, aar héṛe ḍufí morigiyói. Hé zák kwat tokoriban dui ázar cúwor accíl.
13 E Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos. E a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Cúwor soroya gún duñrdiyé, aar cóor ot edde gang zagat híyan hóbor díye. Baade manúc ókkole kii óiye de saitó neeillé.
14 Os que tratavam dos porcos fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos. Então o povo saiu para ver o que tinha acontecido.
15 Ítara Isár héṛe aiccé, aar dekér de, búte-faáil de, yáni jin or zák accíl de manúc cwa Íbar ḍáke boiṛá, hoor findá aar sóiyi úñice asé; hétunot ítara ḍooraigiyói.
15 Aproximando-se de Jesus, viram o endemoniado, o que antes estava dominado pela legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Zetará hé maamela gán deikké ítara búte-faáil de manúc cwar uore kii óiye de híyan manúc ítara re zanaiyé, héndilla cúwor gún or baabute yó zanaiyé.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que tinha acontecido ao endemoniado e também falaram a respeito dos porcos.
17 Baade manúc ókkole Isá re ítarar elaka ttu zaitogói bicí aros gorát doijje.
17 E começaram a pedir com insistência que Jesus se retirasse da terra deles.
18 Íba noow ot uṛérgoi de októt, búte-faáil de manúc cwa ye Íbar fúañti zai bolla fóriyat goijjíl.
18 Quando Jesus estava entrando no barco, aquele que antes estava possuído pelos demônios pediu com insistência que Jesus o deixasse ficar com ele.
19 Lekin Isá ye yóggwa re ezazot nó deh, bólke hoiyé de, “Tuñí tuáñr gór ot zoogói aar maincóre zanogói de, Mabude tuáñr lla hottór ḍoóñr ham goijjé, aar tuáñr uore hotó rahám goijjé.”
19 Jesus, porém, não o permitiu; ao contrário, ordenou-lhe:
20 Baade yóggwa giiyégoi, aar Isá ye yóggwa lla ze ḍoóñr ham goijjé híin Dekapólis elakat boiyan gorát doijje; híin fúnile beggúne taajup óito.
20 Então ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe tinha feito; e todos se admiravam.
21 Zeñtté Isá abar noow ot gori ḍiír oh hañsat faráiye, ḍoóñr ek dol manúc Íba re gíri zoma óiye, aar Íba ḍiír hañsat accíl.
21 Tendo Jesus voltado de barco para o outro lado, reuniu-se em volta dele uma grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Hétunot mujilíc-hánar sóddar ézzon héṛe aiccé, zibár nam Záiras. Yóggwa ye Isá re dekí Íbar foot foijjé,
22 Então chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos pés de Jesus
23 aar fóriyat gorér de, “Añr gura zérfua wa moron-moron óiye; meérbani góri aái Tuáñr át tan híbar uore doogái, zeéne híba gom óizagoi aar basi táke.”
23 e lhe pediu com insistência: — Minha filhinha está morrendo; venha impor as mãos sobre ela, para que seja salva e viva.
24 Hétunot Isá yóggwar fúañti rowana loiyé.
24 Jesus foi com ele. Uma grande multidão seguia Jesus, apertando-o de todos os lados.
25 Héṛe eggwá mayafua accíl, zibá ttu kúnzari zár de baró bosór óiye.
25 Estava ali certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia.
26 Híba ye boóut ḍakṭor ókkol or hañsóttu bicí tokolif bordac goijjíl, aar nizor ttu accíl de beggún hóssa gorífelai baade yo honó fáida nó óiyo, bólke biyaram aró barígilgoi.
26 Ela havia padecido muito nas mãos de vários médicos e gastado tudo o que tinha, sem, contudo, melhorar de saúde; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Zeñtté híba ye Isár baabute fúinne, manúc or dol lwár bútore góli Isár fisór ttu aái Íbar hoor súiye,
27 Tendo ouvido a fama de Jesus, a mulher chegou por trás, no meio da multidão, e tocou na capa dele.
28 kiyólla-hoilé híba ye báippil de, “Añí siríf Íbar hoor súi faille gom óizaiyumboi.”
28 Porque dizia: “Se eu apenas tocar na roupa dele, ficarei curada.”
29 Tói éhon or bútore híbar kúnzari bon óigiyoi, aar híba biyaram ottu gom óigiyoi de híyan nizor jisím ot maásus gorí faijjé.
29 E logo a hemorragia estancou, e ela sentiu no corpo que estava curada daquele mal.
30 Aar éhon-éhon Isá ye zani faijjé de, Íba ttu kudurut neeillé. Íba ye manúc or dol or bútore sairómikka saái hoór de, “Añr hoor hone súiye?”
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele havia saído poder, virando-se no meio da multidão, perguntou:
31 Íbar cárit tune hoór de, “Tuñí toh dekór, manúc ókkole Tuáñre ṭélaṭeli gorér de, aar Tuñí keéngori hoór de, ‘Añré hone súiye?’ ”
31 Os discípulos responderam: — O senhor está vendo que a multidão o aperta e ainda pergunta: “Quem me tocou?”
32 Lekin hé ham goijjé de híba re sai bolla Isá sairómikka saát accíl.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem tinha feito aquilo.
33 Montor mayafua wa ye nizor hálot kii óiye de zani, ḍoore hafi-hafi aái Isár muúntu uúiñtoi foijjé, aar Íba re fura hákikot zanaáil.
33 Então a mulher, amedrontada e trêmula, ciente do que lhe havia acontecido, veio, prostrou-se diante de Jesus e declarou-lhe toda a verdade.
34 Isá ye híba re hoór de, “O zíi, tor imane toré gom goijjé. Cántir sáañte zaagói, tor ttu e biyaram ar no óuk.”
34 Então Jesus lhe disse:
35 Íba hotá howát accíl de októt, mujilíc-hánar sóddar gwar gór ottu hoozzon manúc aái hoór de, “Tuáñr zíi zuraigiyói; Ustat ore ar kiyá ferecan gorór?”
35 Enquanto Jesus ainda falava, chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, dizendo: — A sua filha já morreu; por que você ainda incomoda o Mestre?
36 Montor Isá ye ítarar hotár uzu díyan no di mujilíc-hánar sóddar gwá re hoór de, “No ḍooraiyó; siríf biccác goró.”
36 Mas Jesus, sem levar em conta tais palavras, disse ao chefe da sinagoga:
37 Tarfore Íba ye Fitor, Yakub, edde Yakub or bái Yohánna re bade ar honókiyo re Íbar fúañti zaito nó deh.
37 Jesus não permitiu que ninguém o acompanhasse, a não ser Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Ítara zeñtté mujilíc-hánar sóddar gwar gór ot foóñicce, Íba ye dekér de, héṛe holholar, aar manúc ókkole ḍoóñr-ḍoóñr góri hañdahaṛi edde bilak gorér.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, Jesus viu o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Íba ye bútore zai ítara re hoór de, “Tuáñra uzor edde hañdahaṛi kiyá gorór? E fua wa moijjé de no, bólke gúm zar deh.”
39 Ao entrar, disse:
40 Hétunot ítara Íba re lói áñcat doijje, lekin Íba ye beggún ore neelaidi mayafuar bafmaa re edde Íbar fúañti accíl de cárit tun ore lói, fua wa asé de kamárat góille.
40 E riam-se dele. Mas Jesus, mandando que todos saíssem, levou consigo o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Aar zérfua war át dóri híba re hoór de, “Ṭalita kum,” ziyán or torjuma óilde, “Gura futúni, Añí toré hoóir, uṭ.”
41 Tomando a criança pela mão, disse:
42 Éhon zérfua wa uṛí áñṛat doijje, kiyólla-hoilé híbar boc accíl baró bosór. Híyane ítara ebbe taajup óigiyoi.
42 Imediatamente a menina, que tinha doze anos, se levantou e começou a andar. Então todos ficaram muito admirados.
43 Íba ye ítara re horagori hókum díye de, híyan or baabute honókiyo re no zanai bolla, aar hoiyé de, háito híba re kessú dii bolla.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse. E mandou que dessem de comer à menina.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.