Lucas 8
rhgc (RHGC) vs NAA
1 Yárbaade, Isá cóore-cóore edde fara-fara zai Allar raijjor baabute kúchóbor boiyan gorát edde tobolik gorát doijje. Baró zon nún Íbar fúañti accíl,
1 Aconteceu, depois disso, que Jesus andava de cidade em cidade e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do Reino de Deus. Iam com ele os doze discípulos,
2 hodún beṛiyáin óu accíl zetará re hóraf jin ókkol ottu edde ocúk ókkol ottu gom gorá gíyl; tará óilde: Moriyam, zibá re Makdálini ḍake, zibár bútottu háñt twa bút neeillíl;
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios;
3 Joanna, zibá Hérud or uzir Kuzar or bou; Sosánna edde aró boóut beṛiyáin ókkol. Tará nizor cómbotti lói ítarar hédmot goittó.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes; Suzana e muitas outras, as quais, com os seus bens, ajudavam Jesus e os seus discípulos.
4 Ek din zeñtté fottí cóor ottu ḍoóñr ek dol manúc Isár hañse aái zoma óiye, Íba ye ítara re e meésal lan hoiyé:
4 Quando uma grande multidão se reuniu e pessoas de todas as cidades vieram até Jesus, ele disse por parábola:
5 “Ezzon bis cíñṛoya bis cíñṭṭo neeillé. Yóggwa ye cíñṛer de októt, hodún bis rastarhañsat foijjíl; híin or uore úñran foijjíl, aar faik ókkole híin háifelaiye.
5 — Um semeador saiu a semear. E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Hodún bis cíl or uore foijjíl, híine tocá nó faa ísafe barí uṛár fúañti-fúañti fúaigiyoi.
6 Outra parte caiu sobre a pedra e, tendo crescido, secou por falta de umidade.
7 Hodún bis keñṛabon ot foijjíl, fúañti keñṛabon barí uṛí híin ore sibi raikké.
7 Outra caiu no meio dos espinhos; e os espinhos, ao crescerem com ela, a sufocaram.
8 Lekin ar hodún bis gom zobin ot foijjíl; híin barí uiṭṭé, aar ek cót gun fósol dóijje.”
8 Outra, enfim, caiu em boa terra; cresceu e produziu a cem por um. Dizendo isto, Jesus clamou:
9 Isár ummot ókkole Íba ttu fusár gorér de, “E meésal lan or maáni kii?”
9 Então os discípulos de Jesus lhe perguntaram o que significava essa parábola.
10 Íba ye hoór de, “Allar raijjor gufoni re zainto tuáñra re beh diya giyéh, montor oinno kiyó re meésal dí etollá howá zah, zeéne
10 Jesus respondeu:
11 “Meésal lan or maáni óilde yián: bis óilde Allar kalam.
11 — Este é o significado da parábola: a semente é a palavra de Deus.
12 Rastar hañsat foijjé de híin óilde uitará zetará fúne, montor Ibilíce aái ítarar dil ottu kalam loizagói, zeéne ítara iman nu ané aar nejat no faa.
12 Os que estão à beira do caminho são os que a ouviram; depois vem o diabo e tira-lhes a palavra do coração, para não acontecer que, crendo, sejam salvos.
13 Cíl zobin ot foijjé de híin óilde uitará, zetará kalam fúnile kúcir sáañte kobul goré; aar mozbut cíñyor nó gasá de hétolla kessú októ lla beh iman raké, montor entán ot fore de októt fissá mare.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria. Estes não têm raiz, creem apenas por algum tempo e, na hora da provação, se desviam.
14 Ze bis keñṛabon ot foijjé híin óilde uitará, zetará kalam fúne, montor zindigi haṛaité-haṛaité sintabáfaniye, dón-doulote, edde e zindigir ayaci-kúciye ítara re sibi raké, hétolla ítarar gula fagi no tooñre.
14 A parte que caiu entre espinhos, estes são os que ouviram e, no decorrer dos dias, foram sufocados com as preocupações, as riquezas e os prazeres desta vida; os seus frutos não chegam a amadurecer.
15 Lekin ze bis gom zobin ot foijjé híin óilde uitará, zetará cúndorgori edde gom dile kalam fúne, híin ore mozbut gori dóri raké, edde sobór or sáañte gula dóra.
15 A parte que caiu na terra boa, estes são os que, tendo ouvido de bom e reto coração, retêm a palavra; estes frutificam com perseverança.
16 “Honókiye toh serak dórai tára lói záfai no raké, yáh falong or tole yó no raké, bólke boiṛónir uore éna raké, zeéne bútore aiyé de ítara foór deké.
16 — Ninguém, depois de acender uma lamparina, a cobre com um vaso ou a põe debaixo de uma cama; pelo contrário, coloca-a num lugar em que ilumina bem, a fim de que os que entram vejam a luz.
17 Kiyólla-hoilé endilla surha kessú nái ziín zahér no óibo, aar endilla lukaiya yó kessú nái ziín zana no zaybo aar kúlahala no óibo.
17 Não há nada oculto que não venha a ser manifesto, nem escondido que não venha a ser conhecido e revelado.
18 Hétolla tuáñra hondilla gori fúnor úñciyar, kiyólla-hoilé zar ttu niki asé, yóggwa re aró diiya zaybo; montor zar ttu niki nái, yóggwa ye nizor ttu ziín asé bóuli báfe híin úddwa loiféla zaybo.”
18 Portanto, vejam como vocês ouvem. Porque ao que tiver, mais será dado; e ao que não tiver, até aquilo que julga ter lhe será tirado.
19 Yárbaade Isár maa edde báiyain Íbar héṛe aiccé, montor maincór zam olla bóuli ítara Íbar íñyot foóñsi no farer.
19 A mãe e os irmãos de Jesus chegaram até onde ele estava, mas não podiam aproximar-se por causa da multidão.
20 Ezzone Íba re hóbor díye de, “Tuáñr maa edde báiyain baáre tíyai táikke, ítara Tuáñr llói milto sar.”
20 E lhe comunicaram: — A sua mãe e os seus irmãos estão lá fora e querem vê-lo.
21 Montor Íba ye ítara re zuwab diyé de, “Añr maa edde báiyain óilde itará, zetará Allar kalam fúne edde híin amól goré.”
21 Jesus, porém, lhes respondeu:
22 Ek din Isá edde Íbar cárit tun ekkán noow ot uiṭṭé, tarfore Íba ye ítara re hoór de, “Aiyó, añára ḍiír oh hañsat farái.” Baade ítara bacá lóiye.
22 Aconteceu que, num daqueles dias, Jesus entrou num barco em companhia dos seus discípulos e lhes disse: E partiram.
23 Zaite-zaite Isá gúm ot forigiyói. Aar ḍiít eggwá ḍoóñr tuwán aiccé, hétolla noow gán faní lói bórizargoi, aar ítara hótorat foijjíl.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu. E sobreveio uma tempestade de vento no lago, e eles corriam perigo.
24 Ítara Íbar hañse aái Íba re tulídi hoór de, “Ustat, ó Ustat, añára morizayrgói!”
24 Chegando-se a Jesus, os discípulos o despertaram, dizendo: — Mestre, Mestre, estamos perecendo! Levantando-se, Jesus repreendeu o vento e a fúria da água. Tudo cessou e ficou bem calmo.
25 Íba ye ítara re hoór de, “Tuáñrar iman hoṛé?”
25 Então Jesus lhes perguntou: Eles, possuídos de temor e admiração, diziam uns aos outros: — Quem é este que até manda nos ventos e nas ondas, e lhe obedecem?
26 Yárbaade ítara Geraséniol or mulluk ot foóñicce, ziyán Galil Ḍiír muúntu.
26 Então rumaram para a terra dos gerasenos, que fica de frente para a Galileia.
27 Zeñtté Isá kul or uore laimmé, hé cóor or ezzon búte-faiya manúc Íba llói dola óiye. Yóggwa ye hoorsuor no fiñdér de bicí deri lóti, aar yóggwa gór ot no táki hobor ókkol ot tákito.
27 Logo que Jesus desembarcou, veio da cidade ao seu encontro um homem possuído de demônios que, havia muito, não se vestia, nem habitava em casa alguma, porém vivia nos túmulos.
28 Zeñtté yóggwa ye Isá re deikké, guzori Íbar muúntu uúiñtoi forigiyói, aar eggwá ḍoóñr abase hoór de, “Ó Isá, Alla Tálar Fua, Tuáñr ttu añr llói kii ham asé? Añí Tuáñre bicí fóriyat gorír, añré toziya no diyó.”
28 Quando ele viu Jesus, prostrou-se diante dele, dizendo com voz forte: — O que você quer comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Peço-lhe que não me atormente.
29 Kiyólla-hoilé Isá ye hé hóraf jin nwá re yóggwar bútottu neeliai bolla hókum dífelaiye. Hé jine yóggwa re bicí faito; aar yóggwa re síyol edde berí lói bañdí faára dí raká zayto, montor híin sírifelaito, aar búte yóggwa re moidan zagat loizaitói.
29 Porque Jesus havia ordenado ao espírito imundo que saísse do homem, pois muitas vezes se havia apoderado dele. E, embora procurassem conservá-lo preso com cadeias e correntes, despedaçava tudo e era impelido pelo demônio para o deserto.
30 Isá ye yóggwa ttu fusár gorér de, “Tor nam kii?”
30 Jesus perguntou a ele: Ele respondeu: — Legião. Isto porque muitos demônios tinham entrado nele.
31 Híine Isá re fóriyat gorát doijje de, híin ore oṭái gañt ot zaito hókum no di bolla.
31 Estes pediram a Jesus que não os mandasse para o abismo.
32 Héṛe faár or uore ḍoóñr ek zák cúwor sorer de accíl. Bút tune Íba re fóriyat gorér de, híin ore hé cúwor gún or bútore góiltoi ezazot di bolla. Tói Íba ye híin ore ezazot diyé.
32 Ora, uma grande manada de porcos estava pastando ali no monte. E os demônios pediram a Jesus que os deixasse entrar naqueles porcos. E Jesus o permitiu.
33 Hétunot hé bút tun manúc cwa ttu neeli aái cúwor gún or bútore góillegoi, tói cúwor or zák kwa faár or haindá báy zure ḍiít duñrdiyé aar ḍufí morigiyói.
33 Tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos, e a manada precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do lago, e se afogou.
34 Cúwor soroya gúne zeñtté kii óiye de deikké, ítara duñrdiyé aar cóor ot edde gang zagat híyan hóbor díye.
34 Vendo o que tinha acontecido, os que tratavam dos porcos fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos.
35 Baade kii óiye de sai bolla manúc ókkol neeillé. Manúc ítara Isár héṛe aái loot faiyé de, ze manúc cwa ttu bút neeillé yóggwa hoor findí edde sóiyi úñice Isár ṭéng or ḍáke boiṛá asé; hétunot ítara ḍooraigiyói.
35 Então o povo saiu para ver o que tinha acontecido. Aproximando-se de Jesus, encontraram o homem de quem tinham saído os demônios, vestido, em perfeito juízo, sentado aos pés de Jesus; e temeram.
36 Zetará hé maamela gán deikké ítara búte-faáil de manúc cwa keéngori gom óigiyoi de híyan hé manúc ítara re zanaiyé.
36 E algumas pessoas que tinham presenciado os fatos contaram-lhes também como o endemoniado tinha sido salvo.
37 Hétolla Geraséniol or sairó ḍák or manúc beggúne Isá re ítarar héntu zaitogói hoiyé, kiyólla-hoilé ítara ttu bicí ḍoor laiggé; hétunot Íba noow ot uṛí waafes aáigiyoi.
37 Todo o povo da terra dos gerasenos pediu a Jesus que se retirasse, pois ficaram com muito medo. E Jesus, entrando de novo no barco, voltou.
38 Ze manúc cwa ttu bút ókkol neeillíl, yóggwa ye Íbar fúañti zai bolla Íba re fóriyat goijjíl, lekin Isá ye yóggwa re eén hoói duñraidiyé,
38 O homem de quem tinham saído os demônios lhe pediu que o deixasse estar com ele. Jesus, porém, o despediu, dizendo:
39 “Tuñí tuáñr gór ot waafes zoogói, aar Alla ye tuáñr lla ze ḍoóñr ham goijjé híin boiyan gorógoi.” Baade yóggwa giiyégoi, aar Isá ye yóggwa lla ze ḍoóñr ham goijjé híin cóor or agagura howát doijje.
39 — Volte para a sua casa e conte tudo o que Deus fez por você. Então ele foi, proclamando por toda a cidade o que Jesus lhe tinha feito.
40 Zeñtté Isá waafes aiccé, manúc ókkole Íba re estekbal goijjé, kiyólla-hoilé ítara beggúne Íba lla sooñi táikkil.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu com alegria, porque todos o estavam esperando.
41 Hétunot Záiras nam or ézzon manúc héṛe aiccé, zibá mujilíc-hánar ézzon sóddar; yóggwa ye Isár foot fori Íba re fóriyat gorér de, yóggwar gór ot ai bolla;
41 Eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga, e, prostrando-se aos pés de Jesus, suplicou-lhe que fosse até a sua casa.
42 kiyólla-hoilé yóggwa ttu siríf eggwá baró bosórja zérfua accíl deh, aar híba morizargói.
42 Pois tinha uma filha única de uns doze anos, que estava morrendo. Enquanto Jesus caminhava, as multidões o apertavam.
43 Héṛe eggwá mayafua accíl, zibá ttu kúnzari zár de baró bosór óiye, zibá ye nizor ttu accíl de beggún ḍakṭor ókkol or hañse hóssa gorífelai baade yo honókiyor át ot gom ói nó fare;
43 Certa mulher que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia e que havia gastado todos os seus bens com os médicos, sem que ninguém a pudesse curar,
44 híba Isár fisór ttu aái Íbar hoor or hañra súiye, tói éhon or bútore híbar kúnzari bon óigiyoi.
44 veio por trás de Jesus e tocou na borda da capa dele. E logo a hemorragia dela estancou.
45 Hétunot Isá ye hoór de, “Añré hone súiye?”
45 Mas Jesus perguntou: Como todos negassem, Pedro disse: — Mestre, é a multidão que o rodeia e aperta!
46 Montor Isá ye hoór de, “Honnwággwa ye Añré súiye, kiyólla-hoilé Añr ttu kudurut neeli giiyé de Añí hoi faijjí.”
46 Mas Jesus insistiu:
47 Hé mayafua wa ye zettót híba hári nó fare de deikké, híba hafi-hafi aái Íbar muúntu uúiñtoi foijjé, aar híba ye kiyólla Íba re súiye, edde híba keéngori éhon or bútore gom óigiyoi, híin manúc beggún or muúntu boiyan goijjé.
47 A mulher, vendo que não podia passar despercebida, aproximou-se trêmula e, prostrando-se diante de Jesus, declarou, à vista de todo o povo, o motivo por que havia tocado nele e como imediatamente tinha sido curada.
48 Isá ye híba re hoór de, “O zíi, tor imane toré gom goijjé; cántir sáañte zaagói.”
48 Então Jesus lhe disse:
49 Íba hotá howát accíl de októt, mujilíc-hánar sóddar gwar gór ottu ezzone aái hoór de, “Tuáñr zíi zuraigiyói; Ustat ore ar ferecan no goijjó.”
49 Enquanto Jesus ainda falava, veio uma pessoa da casa do chefe da sinagoga, dizendo: — A sua filha já morreu; não incomode mais o Mestre.
50 Montor Isá ye híyan fúni yóggwa re hoór de, “No ḍooraiyó, siríf biccác goró, híba gom óizayboi.”
50 Mas Jesus, ouvindo isto, lhe disse:
51 Íba gór ot foóñsi, Fitor, Yohánna, Yakub, edde mayafuar bafmaa re bade ar honókiyo re Íbar fúañti bútore góilto nó deh.
51 Tendo chegado à casa, Jesus não permitiu que ninguém entrasse com ele, a não ser Pedro, João e Tiago, além do pai e da mãe da menina.
52 Manúc beggúne híba lla hañdahaṛi gorát edde buk kilat accíl, montor Isá ye hoór de, “No hañdiyó, ibáh moijjé de no, bólke gúm zar deh.”
52 E todos choravam e a pranteavam. Mas Jesus disse:
53 Hétunot ítara Íba re lói áñcat doijje, kiyólla-hoilé ítara hoi fare de ki híba morigiyói.
53 E riam-se dele, porque sabiam que ela estava morta.
54 Montor Íba ye híbar át dóri ḍak mari hoór de, “O zíi, uṭ.”
54 Mas Jesus, tomando-a pela mão, disse em voz alta:
55 Hétunot híbar foran waafes aiccé, aar híba éhon uṛí tíyaiye. Baade háito híba re kessú dii bolla Isá ye ítara re hókum díye.
55 Voltou-lhe o espírito, ela imediatamente se levantou, e Jesus mandou que lhe dessem de comer.
56 Híbar bafmaa taajup óigilgoi; montor ziyán óiye híyan honókiyo re no hoi bolla Isá ye ítara re nicót goijjé.
56 Seus pais ficaram maravilhados, mas ele lhes advertiu que a ninguém contassem o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.