Lucas 6

rhgc (RHGC) vs BKJ

Sair da comparação
1 Ekbar eén óiye, ebaadot-or-din Isá giyuñr kuñṛá báy zaar, aar Íbar ummot ókkole giyuñr túr ókkol tulí áte ḍoli-ḍoli háat doijje.
1 E sucedeu que, no segundo shabat após o primeiro, ele passou entre os campos de trigo; e os seus discípulos arrancaram espigas de trigo e, esfregando-as nas mãos, as comiam.
2 Montor hodún Féroci ye hoór de, “Ebaadot-or-din ziyán goríbar maná, tuáñra híyan kiyá gorór?”
2 E alguns dos fariseus lhes disseram: Por que fazeis o que não é lícito fazer nos dias do shabat?
3 Isá ye ítara re zuwabe hoór de, “Tuáñra kí yián úddwa nó foró, zeñtté Dawud edde íbar sáañti ókkol ottu búk laiggíl, héñtte íba ye kii goijjíl dé?
3 E Jesus, respondendo-lhes, disse: Não lestes o que fez Davi quando estava com fome, ele e os que estavam com ele?
4 Íba ye toh Allar gór ot góillegoi, aar Allar hañse peec goijjá ruṭi looi háail, ziín siríf imam ókkole bade ar honókiye háibar ezazot nái. Íba ye híin nizor sáañti ókkol ore yó diíl.”
4 Como ele entrou na casa de Deus, e tomou e comeu os pães da proposição, e deu também aos que estavam com ele, dos quais não é lícito comer senão aos sacerdotes?
5 Tarfore Isá ye ítara re hoór de, “Manúc or Fua óilde ebaadot-or-din or Malik.”
5 E dizia-lhes: O Filho do homem é o Senhor também do shabat.
6 Aró éggwa ebaadot-or-din Isá mujilíc-hánat góli taalim diyat doijje; héṛe ézzon endilla manúc accíl, zar den át tan fúaigiyoi.
6 E aconteceu também em outro shabat, que ele entrou na sinagoga e ensinava; e havia ali um homem que tinha a mão direita atrofiada.
7 Alem ókkole edde Féroci ókkole Íba ye ebaadot-or-din gom goré né háas nozor di saái táikke, zeéne ítara Íbar uore elzam lagaibár mouka faa.
7 E os escribas e fariseus observavam-no, se ele o curaria no dia do shabat, para que eles pudessem encontrar uma acusação contra ele.
8 Montor Íba ye ítarar báfani re zani, át fúana manúc cwa re hoór de, “Uṛó, eṛé mazé tíyogai.” Tói yóggwa uṛí tíyaiye.
8 Mas ele conhecia os seus pensamentos, e disse ao homem que tinha a mão atrofiada: Levanta-te, e fica em pé no meio. E ele levantando-se, ficou em pé.
9 Tarfore Isá ye ítara re hoór de, “Añí tuáñra re ekkán súwal gorí, ebaadot-or-din gom ham goríbar zayes asé né náki hóraf goríbar? Foran basaibár né náki hálak goríbar?”
9 Então, Jesus lhes disse: Eu quero vos perguntar uma coisa: É lícito no dia do shabat fazer bem, ou fazer mal? Salvar a vida ou destruí-la?
10 Íba ye sairómikka ítara beggún or uzu saái, manúc cwa re hoór de, “Tuáñr át tan baró.” Tói yóggwa ye héndilla goijjé, hétunot yóggwar át tan agor ḍóilla gom óigiyoi.
10 E, olhando para todos em redor, ele disse ao homem: Estende a tua mão. E ele assim o fez, e a sua mão foi restaurada, sã como a outra.
11 Montor ítara ttu bicí guccá uṛígiyoi, aar ezzon loi ezzone biyasana gorát doijjegoi de, ítara ttu Isá re kii gorá foribó.
11 E eles ficaram cheios de furor, e uns com os outros conversavam sobre o que eles poderiam fazer a Jesus.
12 Hé din ókkol ot ek din, Isá dua gorí bolla eggwá faár or uore uiṭṭégoi, aar fura rait Allar hañse dua gorát haṛaiyé.
12 E aconteceu que, naqueles dias ele subiu ao monte para orar, e ele passou a noite toda orando a Deus.
13 Zeñtté din óiye, Íba ye Nizor ummot ókkol ore matai ítara ttu baró zon basíloiye, zetará re Íba ye sáhabi hoi lokób diyé.
13 E quando já era dia, ele chamou a si os seus discípulos; e escolheu doze deles, a quem também deu o nome de apóstolos:
14 Ítara óilde: Sáimon zaré Íba ye Fitor nam diyé, edde íbar bái Enderiyas; aar Yakub, Yohánna, Filíp, Bartólomiyo,
14 Simão (a quem ele também chamou Pedro), e André, seu irmão, Tiago e João, Filipe e Bartolomeu,
15 Moti, Tómas, Alfáiyas or fua Yakub, Sáimon zibá re Zélot hoó,
15 Mateus e Tomé, Tiago, filho de Alfeu, e Simão, chamado Zelote,
16 Yakub or fua Yohúdah, edde Yohúdah Iskáriyet zibá dóridoya óoil.
16 e Judas, irmão de Tiago, e Judas Iscariotes, que também foi o traidor.
17 Isá ítarar fúañti lami aái ekkán fúainna zagat tíyaiye; héṛe Íbar ḍoóñr ek dol ummot accíl, fúañti aró becábicí manúc ókkol óu accíl zetará óilde Yohúdiyar, Jerúsalem or, Ṭayár or, edde Sídon or doijjar hañsar,
17 E, descendo com eles, parou em uma planície, na companhia de seus discípulos, e uma grande multidão de povo de toda a Judeia e Jerusalém, e do litoral de Tiro e de Sidom, que tinham vindo para ouvi-lo, e para serem curados das suas enfermidades,
18 zetará Íbar boiyan fúni bolla edde ítarar biyaram ottu gom ói bolla beh aiccé. Aar zetará re hóraf jine duk der, ítara re gom gorá gíyeh.
18 e os que eram atormentados por espíritos imundos, e eles eram curados.
19 Manúc beggúne Íba re súibar kucíc goijjíl, kiyólla-hoilé Íba ttu taakot neeli zai beggún ore gom gorát doijje.
19 E toda a multidão procurava tocar-lhe; porque saía virtude dele, e curava a todos.
20 Isá ye Nizor ummot ókkol or uzu saái hoór de:
20 E ele levantando os olhos para os seus discípulos, disse: Abençoados sois vós, os pobres; porque vosso é o reino de Deus.
21 Mubarek tuáñra zetará ehón búka,
21 Abençoados sois vós, que agora tendes fome; porque sereis fartos. Abençoados sois vós, que agora chorais; porque haveis de rir.
22 Mubarek tuáñra zeñtté maincé tuáñra re
22 Abençoados sereis quando os homens vos odiarem, e quando eles vos separarem da sua companhia, e vos insultarem, e rejeitarem o vosso nome como mau, por causa do Filho do homem.
23 “Hé din kúci goijjó, edde kúciye fál maijjo, kiyólla-hoilé fúno, asman ot tuáñra lla ḍoóñr boccíc asé. Héndilla toh ítarar bafdada ókkole nobi ókkol ore yó goittó.
23 Regozijai-vos nesse dia, e salteis de alegria, porque eis que é grande a vossa recompensa no céu; porque de maneira semelhante faziam os seus pais aos profetas.
24 Montor afsús tuáñrar uore zetará tuangor,
24 Mas ai de vós que sois ricos! Porque já recebestes a vossa consolação.
25 Afsús tuáñrar uore zetará yala feṭ bórai faroór,
25 Ai de vós que estais fartos! Porque tereis fome. Ai de vós que agora rides! Porque haveis de lamentar e chorar.
26 Afsús tuáñrar uore zeñtté manúc beggúne tuáñrar nam goré,
26 Ai de vós quando todos os homens falarem bem de vós! Porque assim faziam seus pais aos falsos profetas.
27 “Lekin tuáñra zetará fúnor, Añí tuáñra re hoóir: nizor duccon ore muhábbot goijjó; zetará tuáñra re nafórot goré, ítara re bálai goijjó;
27 Mas a vós que ouvis, eu digo: Amai aos vossos inimigos, fazei bem aos que vos odeiam;
28 zetará tuáñrar uore gozzob deh, ítara re borhot diyo; zetará tuáñra re bodsólluk goré, ítara lla dua goijjó.
28 abençoai os que vos amaldiçoam, e orai pelos que vos maltratam.
29 Zee niki tuáñre ek galsaba sái suwar mare, ítare oh ḍák óu fíraidiyo; zee niki tuáñr saddor loizagói, ítare tuáñr kuruta yó loizaitó maná no goijjó.
29 Ao que te ferir em uma face, oferece-lhe também a outra; e ao que te tomar a capa, não o proíba de tirar-te a túnica também.
30 Zee niki tuáñr ttu mage, ítare diiyo; aar zee niki tuáñr jiníc loizagói, ítar ttu fírai no magiyó.
30 Dá para cada homem que te pedir; e aquele que levar os teus bens, não lhe exijas que os devolva.
31 Maincóre undilla goró zendilla tuáñra soó de, ítara tuáñre goróuk.
31 E assim como quereis que os homens vos façam, fazei-lhes igualmente.
32 “Zodi tuáñra cúdu tuáñra re muhábbot goré de ítara re muhábbot goró, tóoile súwab kiyólla faiba? Kiyólla-hoilé gunágar ókkole úddwa toh nizoré muhábbot goré de ítara re muhábbot goré.
32 Porque, se amardes aos que vos amam, qual é o vosso reconhecimento? Pois os pecadores também amam os que os amam.
33 Aar zodi tuáñra cúdu tuáñra re bálai goré de ítara re bálai goró, tóoile súwab kiyólla faiba? Kiyólla-hoilé gunágar ókkole úddwa toh héndilla goré.
33 E se fizerdes bem aos que vos fazem bem, qual é o vosso reconhecimento? Pois os pecadores também fazem o mesmo.
34 Zodi tuáñra fírai faibar acá goró de hé manúc ítara re beh udár dóh, tóoile súwab kiyólla faiba? Kiyólla-hoilé gunágar ókkole úddwa toh gunágar ókkol ore udár déh, zeéne beggún fírai faa.
34 E se emprestardes àqueles de quem esperais receber, qual é o vosso reconhecimento? Pois os pecadores também emprestam aos pecadores, para receberem novamente outro tanto.
35 Montor tuáñra nizor duccon ore muhábbot goró, ítarar bálai goró, aar kessú fírai faibar acá no gorí udár dóh; tói tuáñra lla boccíc ḍoóñr tákibo, aar tuáñra Alla Tálar fuain ṭóoriba, kiyólla-hoilé Íba Nize yó toh nacúkur edde hóraf manúc ókkol or uore rahám goré.
35 Amai, pois, a vossos inimigos, e fazei bem, e emprestai, sem nada esperardes de volta, e será grande a vossa recompensa, e sereis filhos do Altíssimo; porque ele é bondoso para com os ingratos e para com os maus.
36 Rahám dil ola ó, zendilla tuáñrar Baf óu rahám dil ola.
36 Sede, pois, misericordiosos, assim como vosso Pai também é misericordioso.
37 “Ar ezzon or hosúri no doijjo, tói tuáñrar hosúri yó dóra no zaybo. Ar ezzon ore hosúrbon no ṭóoraiyo, tói tuáñra re yo hosúrbon ṭóora no zaybo. Maf gorídiyo, tói tuáñra re yó maf gorídiya zaybo.
37 Não julgueis, e não sereis julgados; não condeneis, e não sereis condenados; perdoai, e sereis perdoados;
38 Diiyo, tói tuáñra re yó diiya zaybo. Sibi-sibi edde lari-lari baái fore fángori gom mafe tuáñrar kussát ḍálidiya zaybo. Kiyólla-hoilé tuáñra ze mafe doo, tuáñra re yó hé mafe beh diiya zaybo.”
38 dai, e vos será dado, boa medida, prensada, sacudida e transbordante, os homens vos darão no vosso regaço; porque com a mesma medida com que medirdes vos medirão novamente.
39 Isá ye ítara re e meésal lan óu diyé, “Ek añdá ye kí arek añdá re foñt dahái fare? Tará duní zon kí gañt ot no foribó né?
39 E falou-lhes uma parábola: Pode um cego conduzir um cego? Não cairão ambos na cova?
40 Cárit toh nizor ustat or túaro ḍoóñr no, lekin zar ttu niki furafuri cíkka óizagoi, íte nizor ustat or ḍóilla beh óibo.
40 O discípulo não está acima do seu mestre; mas todo o que for perfeito será como o seu mestre.
41 “Tuñí tuáñr bái or suk ot asé de hál lan kiyá dekór, montor tuáñr nizor suk ot asé de hodda gán toh ót no gorór?
41 E por que tu reparas no cisco que está no olho de teu irmão, e não reparas na viga que está no teu próprio olho?
42 Tuñí zettót tuáñr suk ot asé de hodda gán no dekór, tói tuñí tuáñr bái ore keéngori hoór de, ‘Bái, añí tuáñr suk ottu hál lan neelaifélai?’ Ó munafék! Age tuáñr nizor suk ottu hodda gán neelaifélo, baade tuáñr bái or suk ot asé de hál lan neelai bolla sáf góri dekíba.
42 Ou como podes dizer a teu irmão: Irmão, deixa-me tirar o cisco que está no teu olho, não reparando tu mesmo na viga que está no teu próprio olho? Hipócrita, tira primeiro a viga do teu próprio olho, e, então, verás claramente para tirar o cisco que está no olho de teu irmão.
43 “Kiyólla-hoilé gom gas ot toh hóraf gula dóre de nái, aar hóraf gas ot gom gula dóre de nái.
43 Porque não há árvore boa que produza mau fruto, nem árvore má que produza bom fruto.
44 Ze honó gas ore yíbar gulaye beh siná zah. Kiyólla-hoilé maincé toh keñṛabon ottu ḍuñir gula no fare, yáh keñṛar záli ttu anggur no fare.
44 Porque toda árvore é reconhecida pelo seu próprio fruto. Porque dos espinheiros o homem não colhe figos, nem de um arbusto se colhe uvas.
45 Gom manúce nizor dil or gom zomaiya ttu gom mún neela; aar hóraf manúce nizor dil or hóraf zomaiya ttu hóraf fun neela. Kiyólla-hoilé zar dil ziíne furaiya, nizor muké híin beh hoó.
45 O homem bom, do bom tesouro do seu coração tira o que é bom, e o homem mau, do mau tesouro do seu coração tira o que é mau; porque da abundância do seu coração fala a boca.
46 “Tuáñra zettót Añí ziín hoói híin amól no goró, tói Añré kiyólla, ‘Malik, Malik,’ ḍako?
46 E por que me chamais, Senhor, Senhor, e não fazeis as coisas que eu digo?
47 Zee niki Añr hañse aiyé aar Añr boiyan fúni amól goré, íte har ḍóilla de Añí tuáñra re daháir:
47 Todo aquele que vem a mim, e ouve as minhas palavras, e as pratica, eu vos mostrarei a quem ele é semelhante;
48 Íte óilde endilla ezzon manúc or ḍóilla, zee niki gór banaibárcot mur gori meṛi kurí cíl ot mazé buniyadi ḍáille. Zeñtté faníban aái hé gór gán ot dósadiye híyan ore lari nó fare, kiyólla-hoilé híyan toh mozbut gori bana giyéh.
48 ele é semelhante a um homem que edificou uma casa, e cavou fundo, e pôs os alicerces sobre a rocha; e, vindo a enchente, a corrente batia veementemente sobre aquela casa, e não a pôde abalar, pois esta estava fundada sobre a rocha.
49 Lekin zee niki fúni amól no goré, íte óilde endilla ezzon manúc or ḍóilla, zee niki honó buniyadi no ḍáli meṛir uore ekkán gór banaiyé. Tói zeñtté faníban aái hé gór gán ot dósadiye, híyan éhon or bútore fori ebbe nac óigiyoi.”
49 Mas o que ouve e não pratica é semelhante a um homem que edificou uma casa sobre a terra, sem alicerces; na qual a corrente batia veementemente, e imediatamente desabou; e foi grande a ruína daquela casa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.