Lucas 6
rhgc (RHGC) vs ACF
1 Ekbar eén óiye, ebaadot-or-din Isá giyuñr kuñṛá báy zaar, aar Íbar ummot ókkole giyuñr túr ókkol tulí áte ḍoli-ḍoli háat doijje.
1 E aconteceu que, no segundo sábado após o primeiro, passou pelas searas, e os seus discípulos iam arrancando espigas e, esfregando-as com as mãos, as comiam.
2 Montor hodún Féroci ye hoór de, “Ebaadot-or-din ziyán goríbar maná, tuáñra híyan kiyá gorór?”
2 E alguns dos fariseus lhes disseram: Por que fazeis o que não é lícito fazer nos sábados?
3 Isá ye ítara re zuwabe hoór de, “Tuáñra kí yián úddwa nó foró, zeñtté Dawud edde íbar sáañti ókkol ottu búk laiggíl, héñtte íba ye kii goijjíl dé?
3 E Jesus, respondendo-lhes, disse: Nunca lestes o que fez Davi quando teve fome, ele e os que com ele estavam?
4 Íba ye toh Allar gór ot góillegoi, aar Allar hañse peec goijjá ruṭi looi háail, ziín siríf imam ókkole bade ar honókiye háibar ezazot nái. Íba ye híin nizor sáañti ókkol ore yó diíl.”
4 Como entrou na casa de Deus, e tomou os pães da proposição, e os comeu, e deu também aos que estavam com ele, os quais não é lícito comer senão só aos sacerdotes?
5 Tarfore Isá ye ítara re hoór de, “Manúc or Fua óilde ebaadot-or-din or Malik.”
5 E dizia-lhes: O Filho do homem é Senhor até do sábado.
6 Aró éggwa ebaadot-or-din Isá mujilíc-hánat góli taalim diyat doijje; héṛe ézzon endilla manúc accíl, zar den át tan fúaigiyoi.
6 E aconteceu também noutro sábado, que entrou na sinagoga, e estava ensinando; e havia ali um homem que tinha a mão direita mirrada.
7 Alem ókkole edde Féroci ókkole Íba ye ebaadot-or-din gom goré né háas nozor di saái táikke, zeéne ítara Íbar uore elzam lagaibár mouka faa.
7 E os escribas e fariseus observavam-no, se o curaria no sábado, para acharem de que o acusar.
8 Montor Íba ye ítarar báfani re zani, át fúana manúc cwa re hoór de, “Uṛó, eṛé mazé tíyogai.” Tói yóggwa uṛí tíyaiye.
8 Mas ele bem conhecia os seus pensamentos; e disse ao homem que tinha a mão mirrada: Levanta-te, e fica em pé no meio. E, levantando-se ele, ficou em pé.
9 Tarfore Isá ye ítara re hoór de, “Añí tuáñra re ekkán súwal gorí, ebaadot-or-din gom ham goríbar zayes asé né náki hóraf goríbar? Foran basaibár né náki hálak goríbar?”
9 Então Jesus lhes disse: Uma coisa vos hei de perguntar: É lícito nos sábados fazer bem, ou fazer mal? salvar a vida, ou matar?
10 Íba ye sairómikka ítara beggún or uzu saái, manúc cwa re hoór de, “Tuáñr át tan baró.” Tói yóggwa ye héndilla goijjé, hétunot yóggwar át tan agor ḍóilla gom óigiyoi.
10 E, olhando para todos em redor, disse ao homem: Estende a tua mão. E ele assim o fez, e a mão lhe foi restituída sã como a outra.
11 Montor ítara ttu bicí guccá uṛígiyoi, aar ezzon loi ezzone biyasana gorát doijjegoi de, ítara ttu Isá re kii gorá foribó.
11 E ficaram cheios de furor, e uns com os outros conferenciavam sobre o que fariam a Jesus.
12 Hé din ókkol ot ek din, Isá dua gorí bolla eggwá faár or uore uiṭṭégoi, aar fura rait Allar hañse dua gorát haṛaiyé.
12 E aconteceu que naqueles dias subiu ao monte a orar, e passou a noite em oração a Deus.
13 Zeñtté din óiye, Íba ye Nizor ummot ókkol ore matai ítara ttu baró zon basíloiye, zetará re Íba ye sáhabi hoi lokób diyé.
13 E, quando já era dia, chamou a si os seus discípulos, e escolheu doze deles, a quem também deu o nome de apóstolos:
14 Ítara óilde: Sáimon zaré Íba ye Fitor nam diyé, edde íbar bái Enderiyas; aar Yakub, Yohánna, Filíp, Bartólomiyo,
14 Simão, ao qual também chamou Pedro, e André, seu irmão; Tiago e João; Filipe e Bartolomeu;
15 Moti, Tómas, Alfáiyas or fua Yakub, Sáimon zibá re Zélot hoó,
15 Mateus e Tomé; Tiago, filho de Alfeu, e Simão, chamado Zelote;
16 Yakub or fua Yohúdah, edde Yohúdah Iskáriyet zibá dóridoya óoil.
16 E Judas, irmão de Tiago, e Judas Iscariotes, que foi o traidor.
17 Isá ítarar fúañti lami aái ekkán fúainna zagat tíyaiye; héṛe Íbar ḍoóñr ek dol ummot accíl, fúañti aró becábicí manúc ókkol óu accíl zetará óilde Yohúdiyar, Jerúsalem or, Ṭayár or, edde Sídon or doijjar hañsar,
17 E, descendo com eles, parou num lugar plano, e também um grande número de seus discípulos, e grande multidão de povo de toda a Judéia, e de Jerusalém, e da costa marítima de Tiro e de Sidom; os quais tinham vindo para o ouvir, e serem curados das suas enfermidades,
18 zetará Íbar boiyan fúni bolla edde ítarar biyaram ottu gom ói bolla beh aiccé. Aar zetará re hóraf jine duk der, ítara re gom gorá gíyeh.
18 Como também os atormentados dos espíritos imundos; e eram curados.
19 Manúc beggúne Íba re súibar kucíc goijjíl, kiyólla-hoilé Íba ttu taakot neeli zai beggún ore gom gorát doijje.
19 E toda a multidão procurava tocar-lhe, porque saía dele virtude, e curava a todos.
20 Isá ye Nizor ummot ókkol or uzu saái hoór de:
20 E, levantando ele os olhos para os seus discípulos, dizia: Bem-aventurados vós, os pobres, porque vosso é o reino de Deus.
21 Mubarek tuáñra zetará ehón búka,
21 Bem-aventurados vós, que agora tendes fome, porque sereis fartos. Bem-aventurados vós, que agora chorais, porque haveis de rir.
22 Mubarek tuáñra zeñtté maincé tuáñra re
22 Bem-aventurados sereis quando os homens vos odiarem e quando vos separarem, e vos injuriarem, e rejeitarem o vosso nome como mau, por causa do Filho do homem.
23 “Hé din kúci goijjó, edde kúciye fál maijjo, kiyólla-hoilé fúno, asman ot tuáñra lla ḍoóñr boccíc asé. Héndilla toh ítarar bafdada ókkole nobi ókkol ore yó goittó.
23 Folgai nesse dia, exultai; porque eis que é grande o vosso galardão no céu, pois assim faziam os seus pais aos profetas.
24 Montor afsús tuáñrar uore zetará tuangor,
24 Mas ai de vós, ricos! porque já tendes a vossa consolação.
25 Afsús tuáñrar uore zetará yala feṭ bórai faroór,
25 Ai de vós, os que estais fartos, porque tereis fome. Ai de vós, os que agora rides, porque vos lamentareis e chorareis.
26 Afsús tuáñrar uore zeñtté manúc beggúne tuáñrar nam goré,
26 Ai de vós quando todos os homens de vós disserem bem, porque assim faziam seus pais aos falsos profetas.
27 “Lekin tuáñra zetará fúnor, Añí tuáñra re hoóir: nizor duccon ore muhábbot goijjó; zetará tuáñra re nafórot goré, ítara re bálai goijjó;
27 Mas a vós, que isto ouvis, digo: Amai a vossos inimigos, fazei bem aos que vos odeiam;
28 zetará tuáñrar uore gozzob deh, ítara re borhot diyo; zetará tuáñra re bodsólluk goré, ítara lla dua goijjó.
28 Bendizei os que vos maldizem, e orai pelos que vos caluniam.
29 Zee niki tuáñre ek galsaba sái suwar mare, ítare oh ḍák óu fíraidiyo; zee niki tuáñr saddor loizagói, ítare tuáñr kuruta yó loizaitó maná no goijjó.
29 Ao que te ferir numa face, oferece-lhe também a outra; e ao que te houver tirado a capa, nem a túnica recuses;
30 Zee niki tuáñr ttu mage, ítare diiyo; aar zee niki tuáñr jiníc loizagói, ítar ttu fírai no magiyó.
30 E dá a qualquer que te pedir; e ao que tomar o que é teu, não lho tornes a pedir.
31 Maincóre undilla goró zendilla tuáñra soó de, ítara tuáñre goróuk.
31 E como vós quereis que os homens vos façam, da mesma maneira lhes fazei vós, também.
32 “Zodi tuáñra cúdu tuáñra re muhábbot goré de ítara re muhábbot goró, tóoile súwab kiyólla faiba? Kiyólla-hoilé gunágar ókkole úddwa toh nizoré muhábbot goré de ítara re muhábbot goré.
32 E se amardes aos que vos amam, que recompensa tereis? Também os pecadores amam aos que os amam.
33 Aar zodi tuáñra cúdu tuáñra re bálai goré de ítara re bálai goró, tóoile súwab kiyólla faiba? Kiyólla-hoilé gunágar ókkole úddwa toh héndilla goré.
33 E se fizerdes bem aos que vos fazem bem, que recompensa tereis? Também os pecadores fazem o mesmo.
34 Zodi tuáñra fírai faibar acá goró de hé manúc ítara re beh udár dóh, tóoile súwab kiyólla faiba? Kiyólla-hoilé gunágar ókkole úddwa toh gunágar ókkol ore udár déh, zeéne beggún fírai faa.
34 E se emprestardes àqueles de quem esperais tornar a receber, que recompensa tereis? Também os pecadores emprestam aos pecadores, para tornarem a receber outro tanto.
35 Montor tuáñra nizor duccon ore muhábbot goró, ítarar bálai goró, aar kessú fírai faibar acá no gorí udár dóh; tói tuáñra lla boccíc ḍoóñr tákibo, aar tuáñra Alla Tálar fuain ṭóoriba, kiyólla-hoilé Íba Nize yó toh nacúkur edde hóraf manúc ókkol or uore rahám goré.
35 Amai, pois, a vossos inimigos, e fazei bem, e emprestai, sem nada esperardes, e será grande o vosso galardão, e sereis filhos do Altíssimo; porque ele é benigno até para com os ingratos e maus.
36 Rahám dil ola ó, zendilla tuáñrar Baf óu rahám dil ola.
36 Sede, pois, misericordiosos, como também vosso Pai é misericordioso.
37 “Ar ezzon or hosúri no doijjo, tói tuáñrar hosúri yó dóra no zaybo. Ar ezzon ore hosúrbon no ṭóoraiyo, tói tuáñra re yo hosúrbon ṭóora no zaybo. Maf gorídiyo, tói tuáñra re yó maf gorídiya zaybo.
37 Não julgueis, e não sereis julgados; não condeneis, e não sereis condenados; soltai, e soltar-vos-ão.
38 Diiyo, tói tuáñra re yó diiya zaybo. Sibi-sibi edde lari-lari baái fore fángori gom mafe tuáñrar kussát ḍálidiya zaybo. Kiyólla-hoilé tuáñra ze mafe doo, tuáñra re yó hé mafe beh diiya zaybo.”
38 Dai, e ser-vos-á dado; boa medida, recalcada, sacudida e transbordando, vos deitarão no vosso regaço; porque com a mesma medida com que medirdes também vos medirão de novo.
39 Isá ye ítara re e meésal lan óu diyé, “Ek añdá ye kí arek añdá re foñt dahái fare? Tará duní zon kí gañt ot no foribó né?
39 E dizia-lhes uma parábola: Pode porventura o cego guiar o cego? Não cairão ambos na cova?
40 Cárit toh nizor ustat or túaro ḍoóñr no, lekin zar ttu niki furafuri cíkka óizagoi, íte nizor ustat or ḍóilla beh óibo.
40 O discípulo não é superior a seu mestre, mas todo o que for perfeito será como o seu mestre.
41 “Tuñí tuáñr bái or suk ot asé de hál lan kiyá dekór, montor tuáñr nizor suk ot asé de hodda gán toh ót no gorór?
41 E por que atentas tu no argueiro que está no olho de teu irmão, e não reparas na trave que está no teu próprio olho?
42 Tuñí zettót tuáñr suk ot asé de hodda gán no dekór, tói tuñí tuáñr bái ore keéngori hoór de, ‘Bái, añí tuáñr suk ottu hál lan neelaifélai?’ Ó munafék! Age tuáñr nizor suk ottu hodda gán neelaifélo, baade tuáñr bái or suk ot asé de hál lan neelai bolla sáf góri dekíba.
42 Ou como podes dizer a teu irmão: Irmão, deixa-me tirar o argueiro que está no teu olho, não atentando tu mesmo na trave que está no teu olho? Hipócrita, tira primeiro a trave do teu olho, e então verás bem para tirar o argueiro que está no olho de teu irmão.
43 “Kiyólla-hoilé gom gas ot toh hóraf gula dóre de nái, aar hóraf gas ot gom gula dóre de nái.
43 Porque não há boa árvore que dê mau fruto, nem má árvore que dê bom fruto.
44 Ze honó gas ore yíbar gulaye beh siná zah. Kiyólla-hoilé maincé toh keñṛabon ottu ḍuñir gula no fare, yáh keñṛar záli ttu anggur no fare.
44 Porque cada árvore se conhece pelo seu próprio fruto; pois não se colhem figos dos espinheiros, nem se vindimam uvas dos abrolhos.
45 Gom manúce nizor dil or gom zomaiya ttu gom mún neela; aar hóraf manúce nizor dil or hóraf zomaiya ttu hóraf fun neela. Kiyólla-hoilé zar dil ziíne furaiya, nizor muké híin beh hoó.
45 O homem bom, do bom tesouro do seu coração tira o bem, e o homem mau, do mau tesouro do seu coração tira o mal, porque da abundância do seu coração fala a boca.
46 “Tuáñra zettót Añí ziín hoói híin amól no goró, tói Añré kiyólla, ‘Malik, Malik,’ ḍako?
46 E por que me chamais, Senhor, Senhor, e não fazeis o que eu digo?
47 Zee niki Añr hañse aiyé aar Añr boiyan fúni amól goré, íte har ḍóilla de Añí tuáñra re daháir:
47 Qualquer que vem a mim e ouve as minhas palavras, e as observa, eu vos mostrarei a quem é semelhante:
48 Íte óilde endilla ezzon manúc or ḍóilla, zee niki gór banaibárcot mur gori meṛi kurí cíl ot mazé buniyadi ḍáille. Zeñtté faníban aái hé gór gán ot dósadiye híyan ore lari nó fare, kiyólla-hoilé híyan toh mozbut gori bana giyéh.
48 É semelhante ao homem que edificou uma casa, e cavou, e abriu bem fundo, e pôs os alicerces sobre a rocha; e, vindo a enchente, bateu com ímpeto a corrente naquela casa, e não a pôde abalar, porque estava fundada sobre a rocha.
49 Lekin zee niki fúni amól no goré, íte óilde endilla ezzon manúc or ḍóilla, zee niki honó buniyadi no ḍáli meṛir uore ekkán gór banaiyé. Tói zeñtté faníban aái hé gór gán ot dósadiye, híyan éhon or bútore fori ebbe nac óigiyoi.”
49 Mas o que ouve e não pratica é semelhante ao homem que edificou uma casa sobre terra, sem alicerces, na qual bateu com ímpeto a corrente, e logo caiu; e foi grande a ruína daquela casa.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.