Lucas 22

rhgc (RHGC) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Héñtte Yohúdi ókkol or Cúṭar-sára Ruṭir-id or din ḍáke aiccé, ze id ore Azadir-id bouli hoó.
1 Estava, pois, perto a festa dos pães ázimos, chamada a páscoa.
2 Aar ḍoóñr imam ókkole edde alem ókkole Isá re kii bote marifélai faribó híyan or talac ot accíl, kiyólla-hoilé ítara maincóre ḍooraitó.
2 E os principais dos sacerdotes, e os escribas, andavam procurando como o matariam; porque temiam o povo.
3 Héñtte Yohúdah zaré Iskáriyet ḍake, ítar bútore Cóitan góille, zee accíl baró zon cárit tun ottu ezzon.
3 Entrou, porém, Satanás em Judas, que tinha por sobrenome Iscariotes, o qual era do número dos doze.
4 Íte zai ḍoóñr imam ókkol lói, alem ókkol lói, edde faáradar ókkol lói sólla goijjégoi de, íte kii bote Isá re tarár át ot dóridi faribó.
4 E foi, e falou com os principais dos sacerdotes, e com os capitães, de como lho entregaria;
5 Híyan ot ítara kúci óiye, aar ítare ṭiañ diibo bouli hoiyé.
5 Os quais se alegraram, e convieram em lhe dar dinheiro.
6 Íte razi óiye, aar manúc or dol no táke de októt Isá re dóridi bolla moukar talac ot accíl.
6 E ele concordou; e buscava oportunidade para lho entregar sem alvoroço.
7 Tarfore Cúṭar-sára Ruṭir-id or din aiccé, ze din ot Azadir-id or hána lla bérasóol or sóo kurbani gorá fóros.
7 Chegou, porém, o dia dos ázimos, em que importava sacrificar a páscoa.
8 Isá ye Fitor edde Yohánna re difeṛái hoór de, “Zoo, añára hái fari fán Azadir-id or hánar toiyari gorógoi.”
8 E mandou a Pedro e a João, dizendo: Ide, preparai-nos a páscoa, para que a comamos.
9 Ítara Íba re hoór de, “Tuáñr ttu hondilla monehoór, añára hoṛé toiyar goittám?”
9 E eles lhe perguntaram: Onde queres que a preparemos?
10 Íba ye ítara re hoór de, “Tuáñra cóor ot gólile mottor, zok ot gori faní loizar de ézzon manúc tuáñra llói milibó; íba ze gór ot gólibo hé gór ot íbar fisé-fisé zaiyo,
10 E ele lhes disse: Eis que, quando entrardes na cidade, encontrareis um homem, levando um cântaro de água; segui-o até à casa em que ele entrar.
11 aar gór gan or girós ore hoibá de, ‘Ustate tuáñr re hoór de, “Meéman-hána hoṛé, ziyán ot Añí Añr cárit tun or fúañti Azadir-id or hána hái faijjum?” ’
11 E direis ao pai de família da casa: O Mestre te diz: Onde está o aposento em que hei de comer a páscoa com os meus discípulos?
12 Hétunot yóggwa ye tuáñra re háñzaiya ekkán uoror ṭalar ḍoóñr kamára daháibo; héṛe toiyar goijjó.”
12 Então ele vos mostrará um grande cenáculo mobilado; aí fazei preparativos.
13 Tói ítara zai, Isá ye ítara re zendilla hoiyé héndilla faiyé; baade Azadir-id or hánar toiyari goijjé.
13 E, indo eles, acharam como lhes havia sido dito; e prepararam a páscoa.
14 Zeñtté októ aáigiyoi, Isá hána háito boiccé, Íbar fúañti sáhabi gún óu boiccé.
14 E, chegada a hora, pôs-se à mesa, e com ele os doze apóstolos.
15 Íba ye ítara re hoór de, “Añí duk faibar age tuáñrar fúañti e Azadir-id or hána háito bicí azzu goijjí;
15 E disse-lhes: Desejei muito comer convosco esta páscoa, antes que padeça;
16 kiyólla-hoilé Añí tuáñra re hoóir, zetódin foijjonto yián Allar raijjot fura no, hétodin iín Añí abar na háiyum.”
16 Porque vos digo que não a comerei mais até que ela se cumpra no reino de Deus.
17 Baade Íba ye fiyala looi Alla re cúkuriya gorí hoór de, “Yibá looi tuáñrar bútore borat goró.
17 E, tomando o cálice, e havendo dado graças, disse: Tomai-o, e reparti-o entre vós;
18 Kiyólla-hoilé Añí tuáñra re hoóir, ehón ottu lóti Allar raijjo nú aiyé foijjonto Añí anggur or roc na háiyum.”
18 Porque vos digo que já não beberei do fruto da vide, até que venha o reino de Deus.
19 Tarfore Íba ye ruṭi looi Alla re cúkuriya goijjíl, aar báñgi ítara re dii hoór de, “Yián Añr gaa, ziyán tuáñra lla diiya zaybo; Añré monot gorí bolla endilla goijjó.”
19 E, tomando o pão, e havendo dado graças, partiu-o, e deu-lho, dizendo: Isto é o meu corpo, que por vós é dado; fazei isto em memória de mim.
20 Héndilla ruṭi hái baade fiyala wa looi hoór de, “Añr lou loi óibo de noya razinamar nicán óilde e fiyala, ze lou tuáñra lla ḍálidiyum.
20 Semelhantemente, tomou o cálice, depois da ceia, dizendo: Este cálice é o novo testamento no meu sangue, que é derramado por vós.
21 “Montor soó, zee Añré dóridibo íte ehón Añr fúañti mes ot hána háar.
21 Mas eis que a mão do que me trai está comigo à mesa.
22 Becók, Alla ye fáisela goijjé de mozin Manúc or Fua moribó, montor afsús uitar uore, zee Íba re dóride.”
22 E, na verdade, o Filho do homem vai segundo o que está determinado; mas ai daquele homem por quem é traído!
23 Híyan fúni, tarár bútottu hé ham mán hone goríbo hoói ezzon ottu ezzone fusár goijjíl.
23 E começaram a perguntar entre si qual deles seria o que havia de fazer isto.
24 Ítarar bútottu haré beggún or túaro ḍoóñr mana zaybo hoói yó ekkán barábari uiṭṭíl.
24 E houve também entre eles contenda, sobre qual deles parecia ser o maior.
25 Isá ye ítara re hoór de, “Beyohúdi ókkol or baáñcca ókkole tarár uore hókumot goré, aar tarár uore zará adíkar sola, ítara ‘manúc or dustó’ bóuli dabi goré.
25 E ele lhes disse: Os reis dos gentios dominam sobre eles, e os que têm autoridade sobre eles são chamados benfeitores.
26 Montor tuáñra héndilla no óiyo, bólke zee niki tuáñrar bútore ebbe ḍoóñr asé, tee ebbe cóñṛo war ḍóilla óuk; aar zee niki sóddar asé, tee gulam or ḍóilla óuk.
26 Mas não sereis vós assim; antes o maior entre vós seja como o menor; e quem governa como quem serve.
27 Kiyólla-hoilé honnwá ḍoóñr, ki mes ot hána háito boiyé de íba, aar náki hédmot goré de íba? Mes ot háito boiyé de íba no né? Lekin Añí tuáñrar bútore hédmot-goróyar ḍóilla.
27 Pois qual é maior: quem está à mesa, ou quem serve? Porventura não é quem está à mesa? Eu, porém, entre vós sou como aquele que serve.
28 “Tuáñra óilade uitará zetará Añr dukkór októt fúañti-fúañti accíla.
28 E vós sois os que tendes permanecido comigo nas minhas tentações.
29 Añr Bafe zendilla Añré ekkán raijjo diiyé, héndilla Añí yó tuáñra re ekkán raijjo diir,
29 E eu vos destino o reino, como meu Pai mo destinou,
30 zeéne tuáñra Añr raijjot mazé Añr mes ot háafiya goró, edde toktót boói Isráil or baró guiccír bisar goró.”
30 Para que comais e bebais à minha mesa no meu reino, e vos assenteis sobre tronos, julgando as doze tribos de Israel.
31 “Sáimon, Sáimon, fún, Cóitane tuáñra re giyuñr ḍóilla salifélai bolla ezazot maiggé.
31 Disse também o Senhor: Simão, Simão, eis que Satanás vos pediu para vos cirandar como trigo;
32 Montor tor iman komzur no fán Añí tor lla dua goijjí, aar zeñtté tui Añr héṛe waafes aibí, tor báiyain dore mozbut goríc.”
32 Mas eu roguei por ti, para que a tua fé não desfaleça; e tu, quando te converteres, confirma teus irmãos.
33 Fitore hoór de, “Malik, añí Tuáñr fúañti ziyól ot zaito edde moitto toiyar así.”
33 E ele lhe disse: Senhor, estou pronto a ir contigo até à prisão e à morte.
34 Isá ye hoór de, “Fitor, Añí toré hoóir, aijja ratakurá bak dibar age tui Añré no sinós hoói tin bar inkar goríbi.”
34 Mas ele disse: Digo-te, Pedro, que não cantará hoje o galo antes que três vezes negues que me conheces.
35 Tarfore Isá ye ítara re hoór de, “Zeñtté Añí tuáñra re ṭiañr zali, cenṭár edde hóilla sára difeṛáilam, héñtte tuáñra ttu kessúr homi aiccíl né?”
35 E disse-lhes: Quando vos mandei sem bolsa, alforje, ou alparcas, faltou-vos porventura alguma coisa? Eles responderam: Nada.
36 Íba ye hoór de, “Ehón zar ttu ṭiañr zali asé tee fúañti loo, héndilla hóilla yó loo, aar zar ttu súri nái, tee nizor saddor besi ekkán kinilo.
36 Disse-lhes pois: Mas agora, aquele que tiver bolsa, tome-a, como também o alforje; e, o que não tem espada, venda a sua capa e compre-a;
37 Pak-kalam ot toh endilla asé, ‘Íba re gunágar orfúañti gona giyéh,’Añí tuáñra re hoóir, hé hotá Añr bútore fura ówa zorur, kiyólla-hoilé Añr baabute ziín leikké híin fura ór.”
37 Porquanto vos digo que importa que em mim se cumpra aquilo que está escrito: E com os malfeitores foi contado. Porque o que está escrito de mim terá cumprimento.
38 Ítara Íba re hoór de, “Malik, soó, eṛé duiyán súri asé.”
38 E eles disseram: Senhor, eis aqui duas espadas. E ele lhes disse: Basta.
39 Isá neeli Nizor niyom mozin Zaitun Faár ot giiyé; cárit tun óu Íbar fisé-fisé giiyé.
39 E, saindo, foi, como costumava, para o Monte das Oliveiras; e também os seus discípulos o seguiram.
40 Hé zagat foóñsi Íba ye ítara re hoór de, “Dua goró, zeéne entán ot no foro.”
40 E quando chegou àquele lugar, disse-lhes: Orai, para que não entreis em tentação.
41 Íba ítarar híyan ttu eggwá cíl or dola melá máille zeddúr zaa, héddur ánik duré zai añṛúr tókdi dua gorér de,
41 E apartou-se deles cerca de um tiro de pedra; e, pondo-se de joelhos, orava,
42 “Ó Baf, zodi Tuñí soó, e duk-mosibot or fiyala yibá Añr ttu dur gorífelo, montor toóu Añr moncá mozin no, bólke Tuáñr moncá mozin óuk.”
42 Dizendo: Pai, se queres, passa de mim este cálice; todavia não se faça a minha vontade, mas a tua.
43 Hétunot asman ottu eggwá fírista dahá dí Íba re bol diiyé.
43 E apareceu-lhe um anjo do céu, que o fortalecia.
44 Íba ocánti ói dilmon di aró bicí dua gorát accíl, aar Íbar gám lou wór fúṛar ḍóilla ói meṛit foijjíl.
44 E, posto em agonia, orava mais intensamente. E o seu suor tornou-se como grandes gotas de sangue, que corriam até ao chão.
45 Íba zeñtté dua ttu uṛí cárit tun or héṛe aiccé, héñtte ítara ferecane óran ói gúm gíye de loot faiyé.
45 E, levantando-se da oração, veio para os seus discípulos, e achou-os dormindo de tristeza.
46 Íba ye tará re hoór de, “Tuáñra gúm zoór kiyá? Uṛó aar dua goró, zeéne entán ot no foro.”
46 E disse-lhes: Por que estais dormindo? Levantai-vos, e orai, para que não entreis em tentação.
47 Íba ye híin hoór de októt, ek dol manúc aiccé, aar baró zon cárit tun ottu Yohúdah hoó de íte tarár age-age accíl. Íte Isá re appá dí bolla Íbar ḍáke giiyé.
47 E, estando ele ainda a falar, surgiu uma multidão; e um dos doze, que se chamava Judas, ia adiante dela, e chegou-se a Jesus para o beijar.
48 Montor Isá ye ítare hoór de, “Yohúdah, tui Manúc or Fua re appá dí dóri dór dé?”
48 E Jesus lhe disse: Judas, com um beijo trais o Filho do homem?
49 Zeñtté Íbar sáañti ókkole kii óibo de ót faiyé, ítara hoór de, “Malik, añára toluwar solaiyúm né?”
49 E, vendo os que estavam com ele o que ia suceder, disseram-lhe: Senhor, feriremos à espada?
50 Ítara ttu ezzone toluwar solai boro imam or gulam or den ḍák or han haṛifélaiye.
50 E um deles feriu o servo do sumo sacerdote, e cortou-lhe a orelha direita.
51 Montor Isá ye hoór de, “Bon gor, endilla aar no goríc.” Baade Íba ye tar han dóri gom gorídiye.
51 E, respondendo Jesus, disse: Deixai-os; basta. E, tocando-lhe a orelha, o curou.
52 Tarfore Isá ye ḍoóñr imam ókkol, baitul-mukaddos or sóddar ókkol, edde murubbi ókkol, zetará Íba re dóitto aiccé, tará re hoór de, “Tuáñra ḍahañiṭ dóitto aiccó fángori toluwar edde laṛí-cúṛa loi aiccó dé?
52 E disse Jesus aos principais dos sacerdotes, e capitães do templo, e anciãos, que tinham ido contra ele: Saístes, como a um salteador, com espadas e varapaus?
53 Añí tuáñrar fúañti fottí din baitul-mukaddos ot tákite toh tuáñra Añr uore át nó lago; lekin ehón tuáñrar októ, ze októt añdáre hókumot gorér.”
53 Tenho estado todos os dias convosco no templo, e não estendestes as mãos contra mim, mas esta é a vossa hora e o poder das trevas.
54 Tarfore tará Íba re gereftar gorífelai boro imam or gór ot loigiyói. Fitor duré-duré tái fisé-fisé zaat accíl.
54 Então, prendendo-o, o levaram, e o puseram em casa do sumo sacerdote. E Pedro seguia-o de longe.
55 Tará zeñtté uṛán or mazé ooin zali fúañti gul gorí boiccé, Fitor óu tarár fúañti boiccé.
55 E, havendo-se acendido fogo no meio do pátio, estando todos sentados, assentou-se Pedro entre eles.
56 Ekgwá bañdi mayafua ye Fitor ore ooin or ṭal ot boiṛá dekí, gúañrai saái hoór de, “E manúc cwa yó Isár fúañti accíl.”
56 E como certa criada, vendo-o estar assentado ao fogo, pusesse os olhos nele, disse: Este também estava com ele.
57 Montor íba ye endilla hoói inkar gorídiye, “Héy mayafua, añí Íba re no siní.”
57 Porém, ele negou-o, dizendo: Mulher, não o conheço.
58 Hotún baade íba re ar ezzone dekí hoór de, “Tuñí yó ítarar bútottu ekzon.”
58 E, um pouco depois, vendo-o outro, disse: Tu és também deles. Mas Pedro disse: Homem, não sou.
59 Arek gónḍa ánik baade ar ezzon manúce yó ekin or sáañte hoór de, “Sóiyi, e manúc cwa yó Íbar fúañti accíl, kiyólla-hoilé ibá yó Galil or manúc.”
59 E, passada quase uma hora, um outro afirmava, dizendo: Também este verdadeiramente estava com ele, pois também é galileu.
60 Montor Fitore hoór de, “Ó bái, tuñí iín kiyór baabute hoór añí no zani.” Íba ye híyan hoór de októt, éhon-éhon ratakurá bak diyé.
60 E Pedro disse: Homem, não sei o que dizes. E logo, estando ele ainda a falar, cantou o galo.
61 Hétunot Malike fíri Fitor or uzu saiyé. Aar Fitor ottu Malik or hotá waán monot uiṭṭé, ki hoilé, “Aijja ratakurá bak dibar age tui Añré tin bar inkar goríbi.”
61 E, virando-se o Senhor, olhou para Pedro, e Pedro lembrou-se da palavra do Senhor, como lhe havia dito: Antes que o galo cante hoje, me negarás três vezes.
62 Baade íba baáre neeligói kúb hañdat doijje.
62 E, saindo Pedro para fora, chorou amargamente.
63 Zetará Isá re faáradi accíl, tará Íba re ínca gorát edde marat doijje.
63 E os homens que detinham Jesus zombavam dele, ferindo-o.
64 Tará Íbar suk bañdí fusár gorér de, “Toré hone maijjé antas gor sái?”
64 E, vendando-lhe os olhos, feriam-no no rosto, e perguntavam-lhe, dizendo: Profetiza, quem é que te feriu?
65 Héndilla tará Íbar hélaf bicí hotá ókkol hoói Íba re beizzoti goijjíl.
65 E outras muitas coisas diziam contra ele, blasfemando.
66 Biínna foór fáiṭṭe rár, ḍoóñr imam ókkol or edde alem ókkol or, yáni Yohúdir murubbi ókkol or mujilíc óiye; ítara Isá re fótuayi-mujilíc ot aní hoór de,
66 E logo que foi dia ajuntaram-se os anciãos do povo, e os principais dos sacerdotes e os escribas, e o conduziram ao seu concílio, e lhe perguntaram:
67 “Tuñí zodi Mosih de óile, añára re hoó.”
67 És tu o Cristo? Dize-no-lo. Ele replicou: Se vo-lo disser, não o crereis;
68 aar zodi Añí tuáñra ttu ekkán súwal fusár gorí, tuáñra zuwab no dibá.
68 E também, se vos perguntar, não me respondereis, nem me soltareis.
69 Lekin yala lóti Manúc or Fua Alla Tálar den ḍák ottu boói tákibo.”
69 Desde agora o Filho do homem se assentará à direita do poder de Deus.
70 Hétunot ítara beggúne fusár gorér de, “Tóoile Tuñí Allar Fua níki?”
70 E disseram todos: Logo, és tu o Filho de Deus? E ele lhes disse: Vós dizeis que eu sou.
71 Híyane ítara hoór de, “Añára ttu ar kii gobá lager dé? Kiyólla-hoilé añára toh híyan Ibár nizor muk ottu fúinni.”
71 Então disseram: De que mais testemunho necessitamos? pois nós mesmos o ouvimos da sua boca.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.