Lucas 20
rhgc (RHGC) vs NAA
1 Ek din zeñtté Isá ye baitul-mukaddos ot manúc ókkol ore taalim der edde kúchóbor tobolik gorér, ḍoóñr imam ókkole edde alem ókkole murubbi ókkol ore fúañti looi Íbar hañse aiccé,
1 Aconteceu que, num daqueles dias, estando Jesus a ensinar o povo no templo e a evangelizar, chegaram os principais sacerdotes e os escribas, juntamente com os anciãos,
2 aar Íba re hoór de, “Añára re hoósai, Tuñí ham iín kii adíkare gorór? Tuáñre e adíkar diiyé de íba hon?”
2 e lhe perguntaram: — Diga-nos com que autoridade você faz estas coisas? Ou quem lhe deu esta autoridade?
3 Íba ye ítara re zuwabe hoór de, “Añí yó tuáñra ttu ekkán súwal fusár goríyum. Añré hoósai,
3 Jesus respondeu:
4 Yaháya ye bápṭisma díbar adíkar faáil de asman ottu né náki insán ottu?”
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Ítara afós ot biyasana gorér de, “Zodi añára hoói ‘asman ottu,’ Íba ye hoibó de, ‘Tóoile tuáñra íba re biccác kiyá nó goró?’
5 Então discutiram entre si: — Se dissermos: “Do céu”, ele dirá: “Por que não acreditaram nele?”
6 Montor zodi hoói, ‘insán ottu,’ tóoile manúc beggúne añára re cíl or dola maribó, kiyólla-hoilé ítara toh Yaháya eggwá nobi de biccác goré.”
6 Mas, se dissermos: “Dos homens”, o povo todo nos apedrejará, porque está convicto de que João era profeta.
7 Hétolla ítara zuwab der de, “Añára no zani híyan hontú.”
7 Por fim, responderam que não sabiam de onde era.
8 Tói Isá ye ítara re hoór de, “Tóoile Añí yó tuáñra re no hoiyúm Añí iín kii adíkare gorír.”
8 E Jesus lhes disse:
9 Tarfore Isá ye manúc ókkol ore e meésal lan howá cúru goijjé, “Ezzon maincé ekkán anggur-bariza lagaiyé, yóggwa ye híyan cacá ókkol ore ṭéka dí lamba ṭaim olla oinno mulluk ot giiyói.
9 A seguir, Jesus passou a contar ao povo esta parábola:
10 Aar anggur or ainda aiccé rár, yóggwa ye eggwá goóur ore cacá gún or hañse difeṛáiye, zeéne ítara yóggwa re barizar gular bák dee; montor cacá gúne taré mara-dóra gorí háli áte duñraidiyé.
10 No devido tempo, mandou um servo aos lavradores para que lhe dessem do fruto da vinha. Mas os lavradores, depois de espancá-lo, o despacharam de mãos vazias.
11 Yóggwa ye abar ar eggwá goóur difeṛáiye; ítara taré yó mari edde bicí beizzoti gorí háli áte duñraidiyé.
11 Em vista disso, enviou-lhes outro servo, mas também a este espancaram e, depois de insultá-lo, despacharam de mãos vazias.
12 Baade yóggwa ye tisára goóur difeṛáiye; ítara taré yó zohóm gorí baáre félaidiye.
12 Mandou ainda um terceiro; também a este, depois de feri-lo, expulsaram.
13 “Tarfore barizar giróse hoór de, ‘Yala añí kii goittám? Añí añr adorja fua re difeṛáiyum; ítara íba re izzot goittó fare.’
13 Então o dono da vinha disse: “Que farei? Enviarei o meu filho amado; talvez o respeitem.”
14 “Montor cacá gúne hé fua re dekí afós ot biyasana gorér de, ‘Ite toh mirasdár; aiyó itaré marifélai, zeéne miras añárar óizagoi.’
14 — Mas, quando os lavradores viram o filho, começaram a discutir entre si: “Este é o herdeiro; vamos matá-lo, para que a herança seja nossa.”
15 Tói ítara íba re barizar baáre loizai marifélaiye.
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram.
16 Yóggwa ye aái hé cacá gún ore marifélaibo, aar bariza gán oinno kiyó re diifélaibo.”
16 Virá, exterminará aqueles lavradores e entregará a vinha a outros. Ao ouvir isto, disseram: — Que tal não aconteça!
17 Montor Isá ye ítarar híkka saái hoór de, “Tóoile pak-kalam ot asé de e hotár maáni kii,
17 Mas Jesus, com o olhar fixo neles, disse:
18 Ze kiyé hé cíl or uore foribó íte báñgi hán-hán óizayboi, montor zar uore niki hé cíl yíba foribó, íte ficí zayboi.”
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.
19 Hétunot ḍoóñr imam ókkole edde alem ókkole Íba re dórifelai bolla kucíc goijjíl, kiyólla-hoilé ítara buzígiyoi de ki meésal híyan ítarar hélaf hoiyé deh; montor ítara awam ókkol ore ḍooraitó.
19 Naquela mesma hora, os escribas e os principais sacerdotes procuravam prender Jesus, porque entenderam que ele havia contado essa parábola contra eles; mas temiam o povo.
20 Ítara Isár uore háas nozor raikké, hétolla gom manúc or bét dórai gurinda ókkol difeṛáiye, zeéne ítara Íba re Nizor hotár fán ot félai fare edde Íba re hákim or hókumot ot edde adíkar ot gosáidi fare.
20 Eles passaram a vigiar Jesus. Enviaram espiões que se fingiam de justos para ver se o apanhavam em alguma palavra, a fim de entregá-lo à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Gurinda gúne Íba re súwal gorér de, “Ustat, añára zani Tuáñr hotá edde taalim sóiyi, aar Tuñí honókiyo re forók goró de nái, bólke sóiyigori Allar rastar taalim doh.
21 Então lhe perguntaram: — Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina corretamente e não se deixa levar pela aparência das pessoas, mas ensina o caminho de Deus segundo a verdade.
22 Romi baáñcca re házana doon añára lla zayes asé né náki nái?”
22 É lícito pagar imposto a César ou não?
23 Montor Íba ye tarár sail ore zani fari tará re hoór de,
23 Mas Jesus, percebendo a artimanha deles, respondeu:
24 “Añré ekkán dinár dahó. Yián har sóbi edde har nam?”
24 — Mostrem-me um denário. De quem é a figura e a inscrição? Eles responderam: — De César. Então Jesus lhes disse:
25 Tói Íba ye tará re hoór de, “Tóoile ziín baáñccar híin baáñcca re diiyo, aar ziín Allar híin Alla re diiyo.”
25 — Pois deem a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Tará manúc or muúntu Íba re Nizor hotár fán ot félai nó fare, bólke Íbar zuwabe ammúk ói nizám óigiyoi.
26 Não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, admirados da sua resposta, calaram-se.
27 Baade hodún Sadukái Isár hañse aiccé, Sadukái ókkole háñcor nái hoi biccác goré, ítara aái Íba re ekkán súwal goijjé,
27 Chegando alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição,
28 ki hoilé, “Ustat, Muúsa ye añára lla leikké de, zodi honókiyor biyáta bái fuain sára morizagói, tóoile ítar hé bái ottu bou híba re biyá gorífelai nizor bái olla nosól foida gorá foribó.
28 perguntaram a Jesus: — Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se um homem casado morrer sem deixar filhos, o irmão desse homem deve casar com a viúva e gerar descendentes para o falecido.
29 Dóro, háñt zon bái accíl. Foóila wa ye bou looi, fuain sára morigiyói.
29 Ora, havia sete irmãos: o primeiro casou e morreu sem filhos;
30 Baade híba re dusára wa ye biyá goijjé, aar íte yó fuain sára morigiyói;
30 o segundo
31 tarfore híba re tisára wa ye biyá goijjé. Héndilla, ítara háñto bái ye híba re biyá gorí fuain sára morigiyói.
31 e o terceiro também casaram com a viúva, e assim foi com os sete. Todos morreram sem deixar filhos.
32 Ahérit, mayafua wa yó morigiyói.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 Hé ísafe, háñcor or hale híba har bou óibo? Kiyólla-hoilé híba re toh háñto zone nizor bou banaáil.”
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles a mulher será esposa? Porque os sete casaram com ela.
34 Isá ye ítara re zuwab diyé de, “E zobanat maincé biyá-cádi goré edde biyá-cádi deh.
34 Jesus respondeu:
35 Montor zetará re aibó de zobanar bági óibar edde háñcor-or-din mora ttu zinda óibar laayek bouli gona zah, ítara no biyá goríbo aar no ítara re biyá díya zaybo;
35 mas os que são considerados dignos de alcançar a era vindoura e a ressurreição dentre os mortos não casam, nem se dão em casamento.
36 ítara ar mori yó no faribó, kiyólla-hoilé ítara fíristar ḍóilla óizayboi; aar ítara háñcor or bági ói Allar fuain óizayboi.
36 Pois não podem mais morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Mora ókkol zinda ó de híyan toh Muúsa ye úddwa zoler de záḍḍwar zikír gorá gíyeh de héṛe zahér goijjé, héṛe íba ye Mabud ore Ibrahím or Alla, Isahák or Alla, edde Yakub or Alla ḍaikké.
37 E que os mortos ressuscitam, Moisés o indicou no trecho referente à sarça, quando afirma que o Senhor é o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.
38 Kiyólla-hoilé Alla toh mora ókkol or Alla no, bólke zinda ókkol or éna, kiyólla-hoilé Íbar hañse beggún zinda.”
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, e sim de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Hétunot hodún aleme Íba re zuwabe hoór de, “Ustat, Tuñí gom hoiyó.”
39 Então alguns dos escribas disseram: — Boa resposta, Mestre!
40 Yárbaade ítara ttu Íba re ar honó súwal goittó hímmote nó deh.
40 E não ousaram mais fazer perguntas a Jesus.
41 Isá ye ítara re hoór de, “ Mosih re Dawud or fua keéngori hoó?
41 Mas Jesus lhes perguntou:
42 Kiyólla-hoilé Dawud nize toh Zobur Córif ot endilla hoiyé,
42 Pois o próprio Davi afirma no Livro dos Salmos:
43 zetókkal foijjonto Añí Tuáñr duccon ókkol ore
43 até que eu ponha
44 Dawude toh Íba re ‘Malik’ ḍaikké, tóoile keéngori Íba Dawud or fua dé?”
44 — Portanto, Davi o chama de Senhor. Então como ele pode ser filho de Davi?
45 Manúc beggúne Isár boiyan fúnat asé de októt Íba ye Nizor ummot ókkol ore hoór de,
45 Quando todo o povo estava ouvindo, Jesus disse aos seus discípulos:
46 “Alem ókkol ottu úñciyar táikko, zetará lamba-lamba kuruta fiñdí gúrafíra goittó saá, aar bazare-bazare sólam faito, mujilíc-hána ókkol ot uñsol tokkar hadírat boitó edde mela-cóbat barík zagat boitó fosón goré.
46 — Cuidado com os escribas, que gostam de andar com vestes talares e muito apreciam as saudações nas praças, as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes.
47 Ek mikká ttu ítara rari ókkol or gór ókkol luṭ gorífele, arek mikká ttu maincóre dahái bolla lamba-lamba dua goré. Manúc híine sáñza bicí ḍoóñr faibo.”
47 Eles devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações. Estes sofrerão juízo muito mais severo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.