Lucas 15
rhgc (RHGC) vs NAA
1 Tamám házana-tulóya edde gunágar ókkol Isár hotá fúni bolla Íbar hañse aitó.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Montor Féroci ókkole edde alem ókkole endilla hoói cékayot gorát doijje, “E Manúc cwa ye gunágar ókkol lói miyáñ, aar ítarar fúañti hána háa.”
2 Os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: — Este recebe pecadores e come com eles.
3 Hétunot Íba ye ítara re e meésal lan hoiyé:
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 “Dóro tuáñra honó ezzon ottu ek cót bérasóol asé, zodi héntu eggwá áñzizagoi, tóoile íte kí nobboi-now wa re kílat eri, áñzigiyoi de yíba re tuwai nó faa foijjonto no tuwaibó né?
4 — Qual de vocês é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Íte tuwai faile toh kúciye yíba re hañd ot loibo,
5 E, quando a encontra, põe-na sobre os ombros, cheio de alegria.
6 aar gór ot aái ítar fúañijja edde atehañsór manúc ókkol ore matai hoibó de, ‘Añr fúañti kúci gorógai, kiyólla-hoilé añí añr áñzigiyoi de bérasóol lwá tuwai faiyí.’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: “Alegrem-se comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.”
7 Añí tuáñra re hoóir, ṭík héndilla, touwá gorá no fore de nobboi-now zon forhésgar or túaro ezzon gunágar touwá goillé asman ot aró bicí kúci óibo.”
7 Digo a vocês que, assim, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Yáh, dóro eggwá mayafua ttu doc cán rufar foicá asé, zodi héntu ekkán foicá áñzizagoi, tóoile híba ye kí serak dórai gór kuuñsai híyan ore tuwai nó faa foijjonto cúndorgori no tuwaibó né?
8 — Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma delas, não acende a lamparina, varre a casa e a procura com muito empenho até encontrá-la?
9 Híba ye tuwai faile toh nizor fúañijjani edde atehañsór manúc ókkol ore matai endilla hoibó, ‘Añr fúañti kúci gorógai, kiyólla-hoilé añí añr áñzigiyoi de foicá gán tuwai faiyí.’
9 E, quando a encontra, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: “Alegrem-se comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.”
10 Añí tuáñra re hoóir, ṭík héndilla, ezzon gunágar touwá goillé Allar fírista ókkol or muúntu kúci ó.”
10 Eu afirmo a vocês que a mesma alegria existe diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Isá ye aró hoór de, “Eggwá maincór ttu duwá fua accíl.
11 Jesus continuou:
12 Ítara ttu cóñṛo wa ye baf ore hoór de, ‘Abá, añr borat ot fore de cómbotti añré diifélo.’ Tói bafe nizor cómbotti ítara re borat gorídiye.
12 O mais moço deles disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê a parte dos bens que me cabe.” E o pai repartiu os bens entre eles.
13 “Hooddin baade, fua cóñṛo wa ye nizor hárr kessú dola gorí looi ekkán durór mulluk ot giiyégoi, aar héṛe íte monzakká soli nizor cómbotti sárhar gorífelaiye.
13 — Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá desperdiçou todos os seus bens, vivendo de forma desenfreada.
14 Zeñtté ítar ttu hárr kessú hóros gorífelaya óiye, hé mulluk ot eggwá ḍoóñr raṭ óiye, aar íte muútac ot forat doijje.
14 — Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Tói íte zai hé mulluk or ezzon bácinda ttu ham saiyégoi, aar yóggwa ye ítare cúwor sorai bolla nizor kílat difeṛáiye.
15 Então foi pedir trabalho a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a fim de cuidar dos porcos.
16 Cúwor gúne ze gas or sóñi ókkol háito, ítar ttu híin hái feṭ bóraito monehoitó, montor honókiye ítare no diito.
16 Ali, ele desejava alimentar-se das alfarrobas que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 “Fore íte buzón ot aái hoór de, ‘Añr baf or edún muzur ókkole háito becábicí hána faar, aar añí toh eṛé búkke morir!
17 Então, caindo em si, disse: “Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui estou morrendo de fome!
18 Añí uṛí añr baf or héṛe zaiyumbói, zai íba re hoiyúm de: Abá, añí Allar edde tuáñr ulḍa hosúri goijjí.
18 Vou me arrumar, voltar para o meu pai e lhe dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e diante do senhor;
19 Añré ar tuáñr fua hoibár laayek no; añré tuáñr eggwá muzur or ḍóilla góri rakó.’
19 já não sou digno de ser chamado de seu filho; trate-me como um dos seus trabalhadores.’”
20 Tói íte uṛí baf or héṛe giiyé.
20 E, arrumando-se, foi para o seu pai.
21 “Fua ye baf ore hoór de, ‘Abá, añí Allar edde tuáñr ulḍa hosúri goijjí, añré ar tuáñr fua hoibár laayek no.’
21 E o filho lhe disse: “Pai, pequei contra Deus e diante do senhor; já não sou digno de ser chamado de seu filho.”
22 “Montor bafe nizor goóur ókkol ore hoór de, ‘Toratori ebbe barík zubba aní itaré fiñdáido; itar át ot oóñṛi diyaido aar ṭéng ot cenṭár fiñdáido.
22 O pai, porém, disse aos servos: “Tragam depressa a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos pés.
23 Goru boli wa aní zooró. Añára hái kúci-áci gorí.
23 Tragam e matem o bezerro gordo. Vamos comer e festejar,
24 Kiyólla-hoilé añr e fua wa mora accíl, montor abar zinda óiye; ite áñzigilgoi, montor yala faa giyéh.’ Tarfore ítara beggúne kúci gorát doijje.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.” E começaram a festejar.
25 “Héñtte yóggwar fua ḍoóñr gwá kétit accíl; íte gór or ḍáke foóñicce rár, talbazanar edde nas or abas fúinne.
25 — Ora, o filho mais velho estava no campo. Quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Hétunot íte eggwá goóur ore matai, eṛé kii ór de fusár goijjé.
26 Chamou um dos empregados e perguntou o que era aquilo.
27 Tee ítare hoór de, ‘Tuáñr bái waafes aiccé, aar tuáñr bafe goru boli wa zooráiye, kiyólla-hoilé yóggwa ye ítare sóiyi-sólamote fírai faiyé.’
27 E ele informou: “O seu irmão voltou e, por tê-lo recuperado com saúde, o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 “Híyan fúni íte guccá óigiyoi aar bútore góilto no sar. Montor baf baáre aái, ítare manat doijje.
28 — O filho mais velho se indignou e não queria entrar. Saindo, porém, o pai, procurava convencê-lo a entrar.
29 Lekin íte baf ore zuwabe hoór de, ‘Soó, etó bosór fán añí tuáñr gulami gorí-gorí aiyír, aar añí tuáñr hókum honódin no mani nó táki; toóu tuñí añré añr dustó ókkol or fúañti kúci-áci gorí bolla eggwá sóol or sóo úddwa honódin diiyó de nái.
29 Mas ele respondeu ao seu pai: “Faz tantos anos que sirvo o senhor e nunca transgredi um mandamento seu. Mas o senhor nunca me deu um cabrito sequer para fazer uma festa com os meus amigos.
30 Montor tuáñr fua ite zeñtté aiccé, zee niki tuáñr cómbotti magi ókkol lói fúraifelaiye, tuñí ítar lla goru boli wa zooráiyo.’
30 Mas, quando veio esse seu filho, que sumiu com os bens do senhor, gastando tudo com prostitutas, o senhor mandou matar o bezerro gordo para ele!”
31 “Hétunot bafe ítare hoór de, ‘O fut, tui toh añr fúañti hámica asós, aar añr ttu ziín asé híin beggún de tor.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo; tudo o que eu tenho é seu.
32 Montor añára ttu yala kúci-áci edde mela gorár zorur, kiyólla-hoilé tor bái ibá mora accíl, aar abar zinda óiye; áñzigilgoi, yala faa giyéh.’ ”
32 Mas era preciso festejar e alegrar-se, porque este seu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.